Noong tagsibol ng 2026, isang mahalagang alon ng mga pakikibaka ng manggagawa ang umusbong sa ilang industriyal na rehiyon ng India. Isa sa mga unang naging sentro nito ang planta ng Honda Motorcycle & Scooter India (HMSI) sa Manesar, kung saan ang mga protesta ng mga manggagawa hinggil sa sahod at kalagayan sa trabaho ay nakatulong sa pagpapasiklab ng mas malawak na mga mobilisasyon na kalaunan ay kumalat sa Faridabad, Noida, Panipat, Surat at iba pang mga sentrong industriyal. Lumitaw ang mga pakikibakang ito sa gitna ng tumataas na gastusin sa pamumuhay, napakababang sahod, malawakang paggamit ng hindi regular na trabaho, at patuloy na paglala ng mga kondisyon sa paggawa.
Ipinapakita ng burgesya ng India ang bansa bilang isa sa mga pinakadakilang tagumpay ng kontemporaryong kapitalismo. Ipinagmamalaki nito ang paglago ng ekonomiya, paglawak ng industriya at lumalaking impluwensya sa pandaigdigang antas. Ngunit sa likod ng matagumpay na larawang ito ay naroon ang ibang realidad. Para sa milyun-milyong manggagawa, ang tinatawag na paglago ay nagbunga lamang ng higit na pagsasamantala, mas mahahabang oras ng paggawa, at lalong paghihirap sa pagtugon kahit sa pinakapangunahing pangangailangan sa buhay.
Ang mga kalagayang ito ang nagtulak sa libu-libong manggagawa na lumaban.
Isang Pakikibakang Higit Pa sa Usapin ng Sahod
Nakasentro ang agarang mga panawagan ng kilusan sa sahod at mga kondisyon sa paggawa. Sa Haryana, kumilos ang mga manggagawa kahit na nagkaroon ng unang rebisyon sa minimum na sahod matapos ang mahigit isang dekada, dahil malinaw sa kanila na hindi sapat ang opisyal na pagtaas upang mabawi ang tunay na pagbagsak ng kanilang antas ng pamumuhay. Habang patuloy na kinakain ng implasyon ang kanilang kita, parami nang parami ang mga manggagawang hindi na kayang tustusan kahit ang pinakapangunahing pangangailangan ng kanilang mga pamilya.
Ngunit bagama't nagsimula ang pakikibaka sa usapin ng sahod at mga kondisyon sa paggawa sa loob ng partikular na mga kumpanya o lugar ng trabaho, mabilis nitong ipinakita ang mas malawak na katotohanan.
Isa sa mga pinakamahalagang katangian ng kilusang ito ay ang tendensya ng mga manggagawa na lumabas sa makitid na hangganan ng kani-kanilang mga lugar ng trabaho. Sa halip na manatiling hiwa-hiwalay, pabrika laban sa pabrika, nagsikap ang mga grupo ng manggagawa na direktang manawagan sa mga manggagawa sa karatig na mga empresa at hikayatin silang sumali sa pakikibaka.
Nasaksihan din natin ang paglahok sa mga demonstrasyon ng mga manggagawang karaniwang higit na watak-watak kaysa sa mga manggagawa sa malalaking konsentrasyong industriyal: mga manggagawa sa maliliit na negosyo, mga kasambahay, part-time na manggagawa, at mga walang trabaho.
Napakahalaga ng tendensyang ito.
Ang lakas ng uring manggagawa ay hindi kailanman nakasalalay sa hiwa-hiwalay na paglaban ng bawat lugar ng trabaho. Hinaharap ng kapitalismo ang mga manggagawa bilang isang uri, at epektibo lamang nilang maipagtatanggol ang kanilang sarili kung lalaban sila bilang isang uri. Dahil dito, ang bawat hakbang tungo sa pagpapalawak ng pakikibaka, bawat pagpapakita ng solidaridad, at bawat pagsisikap tungo sa pagkakaisa ay lumalampas sa agarang mga panawagan ng isang partikular na laban at tumuturo sa mga makasaysayang pamamaraan kung saan nahuhubog ng proletaryado ang kanyang kolektibong lakas.
Gaano man kaliit o nasa maagang yugto pa lamang, ipinahayag ng mga pagtatangkang ito na palawakin ang pakikibaka ang isang likas na pagkilala sa katotohanang ito.
Bakit Napakabangis ng Tugon ng Estado
Inihayag ng naging tugon ng mga awtoridad kung ano talaga ang nakataya.
Tumugon ang estado sa pamamagitan ng pagpapakalat ng pulisya, mga pag-aresto, pagbabawal sa mga pagtitipon, at sa ilang pagkakataon, sa pamamagitan ng halos militarisasyon ng mga distritong industriyal. Gaya ng inaasahan, ipinakita ng midya ang mga hakbang na ito bilang kinakailangang tugon sa kaguluhan at kawalang-katatagan.
Ngunit ang tunay na ikinababahala ng burgesya ay hindi ang pag-iral ng mga hiwa-hiwalay na sigalot sa paggawa. Noon pa man ay may kakayahan na ang kapitalismo na kontrolin at ikahon ang mga lokal at limitadong alitan.
Ang kinatatakutan ng naghaharing uri ay ang posibilidad na ang mga pakikibaka ng manggagawa ay lumampas sa hangganan ng isang kumpanya, isang sektor o isang rehiyon; na magsimulang kilalanin ng mga manggagawa ang kanilang magkakatulad na interes; at na ang sama-samang paglaban ay umunlad tungo sa mas malawak na kilusan ng makauring solidaridad.
Dahil dito, ang panunupil na ipinataw laban sa mga pakikibakang ito ay hindi sumasalamin sa lakas ng burgesya kundi sa pangamba nito sa potensyal na taglay ng mga ito.
At hindi sapat ang panunupil lamang upang durugin ang kilusan. Sa ilang pagkakataon, ang brutal na represyon ng pulisya na naglalayong wakasan ang mga okupasyon sa mga pabrika ay nag-udyok pa sa iba pang mga grupo ng manggagawa na tumindig at ipagtanggol ang mga manggagawang inaatake.
Ang Paghahanap sa Malayang Makauring Pagkilos
Isa pang kapansin-pansing katangian ng mga kilusang ito ay ang lumalaking kawalan ng tiwala sa mga unyon, mga partidong pampulitika, at mga institusyon ng estado.
Sa buong panahon ng dekadensya ng kapitalismo, ibig sabihin sa loob ng mahigit isang siglo, paulit-ulit nang natutunan ng mga manggagawa sa pamamagitan ng sariling karanasan na ang mga organisasyong gaya ng mga unyon at mga partidong "kaliwa", na nag-aangking nagsasalita sa kanilang ngalan, ay sa katunayan nagsisilbing mga mekanismo para ikahon at kontrolin ang kanilang pakikibaka.
Sa kamakailang mga pakikibaka sa India, paulit-ulit na nakita ang pagsisikap ng mga manggagawa na sila mismo ang magtalakay at magpasya sa ilang usapin ng kilusan sa halip na basta sumunod sa mga kautusang nagmumula sa itaas. Sa ilang pagkakataon, lalo na sa Noida at Faridabad, nilampasan ng mga manggagawa ang mga opisyal na mekanismo at umasa sa kanilang sama-samang talakayan upang magpasya kung paano uusad ang pakikibaka.
Hindi dapat palakihin ang mga pag-unlad na ito.
Nanatili pa ring may mahahalagang kahinaan ang kilusan. Ang mga talakayan ng mga manggagawa ay karaniwang impormal at watak-watak. Hindi pa ito umabot sa antas ng mga soberanong pangkalahatang asembleya na kayang pag-isahin ang lahat ng manggagawang kalahok sa pakikibaka. Hindi rin ito nakalikha ng mga delegadong inihalal at maaaring agad na bawiin ng mga manggagawa, na mananagot sa malawakang mga asembleya at may mandatong iugnay ang pakikibaka sa iba’t ibang lugar ng trabaho at rehiyon.
Totoo at mahalaga ang mga limitasyong ito. Ngunit hindi nito dapat ikubli ang kahalagahan ng tendensya mismo.
Ang mahalagang punto ay ang papalaking bilang ng mga manggagawang nagsisikap na akuin sa sarili nilang mga kamay ang ilang aspeto ng pakikibaka, sa halip na ipaubaya ang lahat sa mga unyon, mga partido, o mga propesyonal na kinatawan. Ipinapahayag ng ganitong mga tendensya ang paghahanap sa mga anyo ng sariling pag-oorganisa na kabilang sa makasaysayang tradisyon ng kilusang manggagawa.
Ang mga Limitasyon ng mga Okupasyon sa Pabrika
Nagbunga rin ang kilusan ng mga okupasyon sa mga pabrika, isang pag-unlad na nagbunyag kapwa ng mga kalakasan at kahinaan ng kasalukuyang pakikibaka.
Sa isang banda, ipinakita ng mga okupasyon ang militansya, determinasyon, at lumalaking pagtitiwala ng mga manggagawa sa sama-samang pagkilos. Ipinamalas nito ang kanilang pagtangging pasibong magpasakop sa mga dikta ng mga kapitalista at ng estado.
Sa kabilang banda, ipinakikita ng makasaysayang karanasan ng kilusang manggagawa na hindi maaaring maging tunay na landas para sa pagpapaunlad ng pakikibaka ang okupasyon ng mga pabrika sa sarili nito.
Madalas na may panganib na gawing bilangguan ang isang pabrika para sa mga manggagawang nag-okupa rito. Sa pananatiling nakakulong sa loob ng hangganan ng isang partikular na empresa, maaaring maihiwalay ang mga manggagawa sa nalalabing bahagi ng kanilang uri at maging higit na bulnerable sa represyon. Samantala, ang kapital ay nananatiling organisado sa mas malawak na antas.
Nasa ibang lugar ang tunay na lakas ng proletaryado. Nasa mga malawakang asembleyang bukas sa lahat ng manggagawa. Nasa mga delegadong inihalal at maaaring agad na bawiin. Nasa talakayan, koordinasyon, at pagpapalawak ng pakikibaka lampas sa hangganan ng bawat lugar ng trabaho, sektor, at rehiyon.
Dahil dito, ang pinakamahalagang dinamika ng kilusan sa India ay hindi ang okupasyon ng mga pabrika sa sarili nito kundi ang tendensya ng mga manggagawa na lampasan ang mga limitasyon ng kani-kanilang pabrika at maghanap ng solidaridad mula sa iba pang manggagawa.
Ang India at ang Pandaigdigang Pag-unlad ng Makauring Pakikibaka
Hindi maaaring maunawaan ang mga pakikibakang ito kung ihihiwalay sa mas malawak na pandaigdigang sitwasyon.
Mula nang sumiklab ang alon ng mga welga sa Britain noong 2022, umusbong ang mahahalagang mobilisasyon ng mga manggagawa sa maraming bansa. Ang kilusan laban sa reporma sa pensyon sa France, ang mga pakikibaka ng manggagawa sa Belgium at Alemanya, ang mga welga sa Estados Unidos, ang mobilisasyon ng mga manggagawa ng Airbus sa Espanya, ang kamakailang kilusan ng mga mag-aaral sa mga mataas na paaralan at unibersidad sa France, at marami pang ibang pakikibaka, ay pawang nag-ugat sa iisang realidad: ang lumalalim na krisis ng kapitalismo at ang epekto nito sa kalagayan ng pamumuhay ng uring manggagawa.
Sa kabila ng pagkakaiba-iba ng kanilang mga anyo at antas ng pag-unlad, ipinapahayag ng mga kilusang ito ang isang magkakatulad na tendensya: ang pagbabalik ng proletaryado sa kolektibong makauring pakikibaka bilang tugon sa papatinding mga pag-atake laban sa mga kondisyon ng kanyang pag-iral.
Partikular na mahalaga ang kilusan ng kabataan sa France dahil nagluwal ito ng mga tendensya tungo sa mga asembleya, sama-samang talakayan, pagninilay sa mga aral ng mga nakaraang pakikibaka, at mga pagsisikap na magtatag ng ugnayan sa mga manggagawa. Sa gayon, pinagtibay nito ang katotohanang ang pakikibaka laban sa kapitalistang pagtitipid at mga pag-atake sa kabuhayan ay makakamit lamang ang buong lakas nito kapag naiugnay sa mas malawak na uring manggagawa.
Matapos ang mga dekadang minarkahan ng pag-atras ng makauring identidad, ng mga kampanyang ideolohikal na sumunod sa pagbagsak ng Silangang bloke, at ng mapangwasak na epekto ng panlipunang agnas, muling itinutulak ang mga manggagawa ng materyal na pangangailangan tungo sa sama-samang pakikibaka upang ipagtanggol ang kanilang mga kondisyon sa pamumuhay.
Bahagi ng parehong makasaysayang proseso ang mga pakikibaka sa India.
Hindi pa nila ipinapahiwatig ang paglitaw ng isang rebolusyonaryong sitwasyon. Nananatili silang marupok, hindi pantay ang pag-unlad, at may maraming kahinaan. Gayunpaman, ipinapahayag nila ang isang mahalagang bagay: ang patuloy na muling paglitaw ng proletaryado sa sarili nitong larangan ng makauring pakikibaka.
Laban sa Burges na Larangang Pampulitika
Lalong lumilitaw ang tunay na kahalagahan ng mga pakikibakang ito kapag inihambing sa mga pampulitikang kilusang karaniwang nangingibabaw sa atensyon ng midya, kapwa sa India at sa iba pang panig ng daigdig. Habang ang mga pakikibaka ng mga manggagawa ay kadalasang binabalewala o kaya'y inilalarawan lamang bilang usapin ng "kaayusan at seguridad", malawak namang espasyo ang ibinibigay sa mga mobilisasyong inorganisa ng Cockroach Janata Party, isang kilusang ganap na kumikilos sa loob ng balangkas ng burges na pulitika at parlamentaryarismo.[1]
Hindi ito nagkataon.
Ang mga kilusang nakukulong sa mga tunggalian hinggil sa eleksyon, mga repormang konstitusyunal, o kompetisyon sa pagitan ng iba't ibang paksyon ng burgesya ay hindi hinahamon ang pundamental na relasyong panlipunan sa pagitan ng paggawa at kapital. Maaari nilang baguhin ang balanse ng mga pwersang pampulitika o ang pagkakahanay ng mga paksyon ng naghaharing uri, ngunit hindi nila ginagalaw ang mismong pundasyon ng kapitalistang pagsasamantala.
Iba ang katangian ng mga pakikibaka ng manggagawa.
Nag-uugat ang mga ito sa mismong lugar ng produksyon. Sumisibol ang mga ito mula sa tunggalian sa pagitan ng paggawa at kapital. At kahit hindi pa malinaw o hayagang nailalatag, ibinabangon nila ang usapin ng sama-samang paglaban ng isang pinagsasamantalahang uri laban sa mga kondisyong ipinapataw dito ng sistemang kapitalista.
Dahil dito, maging ang pinakalimitadong pakikibaka ng mga manggagawa ay nagkakaroon ng kahalagahang higit na mas malawak kaysa sa mga kagyat nitong panawagan.
Isang Maliit Ngunit Mahalaghang Hakbang Pasulong
Hindi dapat alinman sa labis na dakilain o maliitin ang mga kamakailang pakikibaka sa India.
Nanatili silang may mahahalagang kahinaan. Limitado pa ang kanilang mga anyo ng sariling pag-oorganisa. Bahagya pa lamang ang kanilang kakayahang palawakin ang pakikibaka. Patuloy ding mabigat na hadlang ang impluwensya ng mga unyon, ang pagkakawatak-watak ng mga manggagawa, at ang umiiral na pagkalito sa usaping pampulitika.
Ngunit sa ilalim ng lahat ng limitasyong ito, may mahalagang bagay na lumitaw.
Sinikap ng mga manggagawa na palawakin ang kanilang pakikibaka lampas sa hangganan ng kani-kanilang lugar ng trabaho. Lumalawak ang kanilang kawalan ng tiwala sa mga institusyong nag-aangking kumakatawan sa kanila. Sinubukan nilang magtalakay, magpasya at kumilos nang sama-sama, gaano man kaingat at kapangapa ang mga unang hakbang na ito. Ipinakita rin nila ang kahandaang labanan ang patuloy na paglala ng kanilang mga kalagayan sa pamumuhay at maghanap ng solidaridad mula sa kanilang mga kapwa manggagawa.
Bahagi ang mga pag-unlad na ito ng isang mas malawak na pandaigdigang proseso.
Mahaba pa ang landas na tatahakin. Napakalalaki ng mga balakid na kailangang harapin. Ngunit ang tunay na kahalagahan ng mga pakikibaka sa India ay nasa katotohanang ipinakikita nila, gaano man kahina o kaliit sa kasalukuyan, ang muling paglitaw ng mga pundamental na tendensya kung saan muling natutuklasan ng uring manggagawa ang kanyang kolektibong lakas.
Sa ganitong diwa, ang mga pakikibaka sa India ay hindi lamang isa pang yugto ng kaguluhang industriyal. Isa sila sa maraming manipestasyon sa iba't ibang panig ng daigdig ng mabagal, hindi pantay, ngunit nagpapatuloy na muling pagbangon ng internasyunal na proletaryado sa harap ng lumalalim na krisis ng kapitalismo.
BN
[1] Tingnan ang aming artikulong Cockroach Janata Party: A bourgeois movement against the working class.
Pinagmulan ng pagsasalin: https://en.internationalism.org/content/17875/expression-international-revival-class-struggle