1. Sa loob ng nakaraang isa't kalahating buwan, ipinakakalat ng estado ang mga pulis nitong nakabaluti upang tayo'y bugbugin ng mga baton, bombahin ng tear gas, at paulanan ng mga kanister ng tear gas sa pag-asang mapaurong tayo. Mga matang nabulag. Mga kamay na naputol. Mga panga na nadurog. Samantala, walang tigil na ipinapalabas ng midya, sa paglilingkod sa interes ng estado, ang mga larawan ng nasusunog na mga basurahan at mga nabasag na bintana ng tindahan upang siraan ang kilusan. Ipinagbabawal ng mga prefect ang mga demonstrasyon. Nagpapasa ang parlamento ng mga batas na ginagawang krimen ang pagtitipon. Nagkukulong ang pulisya ng mga inaaresto; ipinadadala naman sila ng mga hukuman diretso sa bilangguan. Hindi pa rin ba sapat iyon? Kaya ngayon ay umaasa na rin ang estado sa mga grupong paramilitar ng dulong kanan upang salakayin ang mga demonstrador sa ilalim ng proteksyon ng CRS. At hindi ito natatangi sa France. Sa Italya, noong Oktubre 17 at 18, daan-daang katao ang nasugatan. Noong Oktubre 24, 500 sundalo ang ipinadala sa Milan. Sa Alemanya, ipinakalat ang Bundeswehr (hukbong Aleman) sa distrito ng Mitte sa Berlin. Sa Belgium, nagpatupad ng curfew at ipinagbawal ang mga pagtitipong may higit sa tatlong katao sa mga lansangan ng Liège. Ngunit walang anumang epekto ang mga hakbang na ito: habang lalong tumitindi ang kanilang panunupil, lalo namang lumalawak ang kilusan; habang lalo nila tayong sinasaktan, lalo tayong nagkakaisa at nagpapatibay ng solidaridad!
2. Ang Panunupil ay Internasyunal Dahil Internasyunal ang Ating Kilusan! Sa iba't ibang panig ng daigdig, lalo na sa hanay ng kabataang manggagawa, makikita ang parehong galit, parehong diwang palaban, at parehong pag-usbong ng kamalayan. Sa Alemanya, may mga mobilisasyon laban sa pagbabalik ng sapilitang serbisyo militar at laban sa napakalaking paggasta sa militar na ipinapataw kapalit ng serbisyong pangkalusugan, edukasyon at mga serbisyong panlipunan. Sa Italya, umalingawngaw ang panawagang: “Gawin natin ang ginagawa nila sa France” bilang protesta laban sa militarisasyon at mga patakaran ng pagtitipid. Sa Greece, kinokondena ang parehong kakulangan sa edukasyon at parehong krisis sa pabahay. Sa Athens, mababasa sa mga plakard ang parehong pag-asa: “Sa atin ang mundo.” Sa Espanya at Portugal, libu-libo ang nagtipon sa mga liwasan laban sa pagtaas ng presyo ng pabahay. Sa Austria, nagkaroon ng protesta laban sa tumataas na gastos sa mas mataas na edukasyon. Ang ganitong antas ng militansya at kamalayan sa pandaigdigang saklaw ay hindi pa nasasaksihan mula noong Mayo '68. Nagbabago ang pandaigdigang kalagayang panlipunan.
3. Ang pangunahing tanong na kinakaharap ngayon ng uring manggagawa ay: paano mapapalawak ang kilusan? May isang bagay na tiyak: hindi tayo maaaring umasa sa mga unyon. Mula nang magsimula ang kilusan noong Setyembre 17, ginawa na nila ang lahat upang matiyak na walang magbabago sa mga lugar ng trabaho. Mahigit isang buwan na ang nakalipas, itinakda nila ang araw ng pagkilos sa Nobyembre 5, pagkatapos ng bakasyon sa mga paaralan, sa pag-asang noon ay mawalan na ng sigla ang kilusan. Ngayon, dahil sa lawak ng pakikibaka, nagsasalita ang CGT sa telebisyon tungkol sa isang pangkalahatang welga, ngunit wala naman itong ginagawa sa loob ng mga kumpanya upang tunay na hikayatin ang mga manggagawa na kumilos. At ano ba ang ibig sabihin ng Nobyembre 5? Ang isang araw ng pagkilos na kontrolado ng mga unyon ay nangangahulugan na ang mga manggagawa ay magmamartsa nang hiwa-hiwalay, nakapila sa ilalim ng bandila ng kanilang kumpanya, kanilang sektor, o kanilang unyon. Hindi iyan pagkakaisa. Iyan ang mismong kabaligtaran ng pagkakaisa. Kaya ano ang dapat gawin? Ipinakikita ng mga mag-aaral sa sekundarya at unibersidad na kalahok sa kilusan ang landas na dapat tahakin ng buong uring manggagawa sa pamamagitan ng pagtatatag ng mga soberanong pangkalahatang asembleya na bunga ng sariling pag-oorganisa at bukas sa lahat (mga estudyante, mag-aaral at manggagawa). Ang mga pangkalahatang asembleyang ito ang tunay na puso ng kilusan, ang lugar kung saan sama-samang pinag-uusapan at pinagpapasyahan ang mga layunin at paraan ng pakikibaka. Mga pangkalahatang asembleyang kumikilos batay sa malinaw na mga mandato. Mga asembleyang may kakayahang bumuo ng mga panawagang nagbubuklod sa lahat, gaya ng “pakikibaka laban sa kawalang-katiyakan sa buhay at trabaho.” Mga asembleyang may kakayahang magpasya ng mga sama-samang hakbang upang mapalawak ang pakikibaka sa buong uring manggagawa: sa pamamagitan ng pamamahagi ng mga polyeto, pagdaraos ng magkasanib na mga asembleya, at pagpapadala ng mga delegasyon sa mga estasyon ng tren, sa mga lugar ng paggawa, at saanman nagtitipon ang mga manggagawa upang hikayatin silang lumahok sa pakikibaka.
4. Ipinahihiwatig ng internasyunal na kilusang ito ang pagtanggi ng uring manggagawa na hayaang lalong lumubog ang sangkatauhan sa digmaan at kahirapan. “Kapitalismo = Walang Kinabukasan” ang nakasulat sa ilang plakard. Ngunit ang kilusang ito ay isa ring kongkretong patunay na umiiral na ang mga binhi ng isang pwersang may kakayahang ipaglaban ang ibang uri ng lipunan: ang uring manggagawa. Itinatakwil ng mga pangkalahatang asembleyang ito ang lohika ng tubo, kompetisyon, pagsasamantala at militarismo. Alam nilang iwasan ang patibong ng walang saysay na komprontasyon sa pulisya at ng bulag na karahasan. At itinataguyod nilang lahat ang solidaridad: sa pagitan ng iba't ibang sektor, sa pagitan ng iba't ibang henerasyon, at kasama ng mga migranteng walang dokumento, mga estudyanteng pinagkaitan ng puwang sa unibersidad, mga walang trabaho at mga walang tirahan. Sa madaling salita, bagama't nasa kanilang paunang yugto pa lamang, ipinakikita ng mga pangkalahatang asembleyang ito ang posibilidad ng ibang pandaigdigang lipunan. Isang lipunang kung saan ang mga asembleyang ito, na nakaugnay sa isa't isa sa pandaigdigang antas, ay magiging permanenteng mga organo ng talakayan at kolektibong pagpapasya. Ipinakikita nila na posible ang ibang paraan ng pag-oorganisa ng lipunan. Siyempre, napakahaba pa ng landas na tatahakin. Mangangailangan ito ng mga dekada ng pakikibaka, isang landas na mamarkahan ng ilang tagumpay at marami ring pagkatalo. Ngunit nakapagsimula na ang pandaigdigang uring manggagawa sa landas na iyon. At upang bahagyang kutyain si G. Macron, maaari nating sabihin: “Kami ay En Marche!”
Ang Kinabukasan ay Nasa Makauring Pakikibaka!
Mga Manggagawa ng Lahat ng Bansa, Magkaisa!
Internasyunal na Komunistang Tunguhin
2 Nobyembre 2026
Pinagmulan ng pagsasalin: https://en.internationalism.org/content/17876/spread-movement-everywhere