Sa isang naunang artikulo, ipinakita natin na para kay Jacques Camatte[1], ang komunismo ay hindi bunga ng tunggalian ng mga uri kundi gawain ng mga rebeldeng indibidwal na tumatalikod sa umiiral na mundo upang maputol ang mga tanikala ng pagkaalipin. Ang kanyang pagtanggi sa rebolusyonaryong pakikibaka ng uring manggagawa ay hindi maiiwasang humantong sa pagtanggi sa anumang anyo ng pampulitikang organisasyon ng proletaryado, na ayon sa kanya ay isa lamang larangan ng sagupaan ng magkakaribal na mga paksyon na kumikilos na parang mga gangster. Dahil para sa kanya ay wala nang posibilidad ng isang rebolusyonaryong kinabukasan, ang natitira na lamang ay talikuran ang mundo, mag-alaga ng sariling hardin, at panatilihin ang mabuting ugnayan sa alkalde ng baryo! Sa harap ng isang nabubulok na lipunang kapitalista, ang tunay na nililinang ni Camatte ay ang iresponsableng pagtalikod sa larangan ng tunggaliang pang-uri.
Ano ang iniwang pamana ni Camatte? Ang paglikha ng teorya para lamang sa kapakanan ng teorya, at ang paghamak sa mga rebolusyonaryong grupo na, sa mahihirap na kalagayan, ay nagsisikap na itayo ang organisasyong kayang gampanan ang papel nito sa loob ng proletaryado. May ilan, gaya ng mga communiser, na inaangkin ang pamana niyang ito. Para sa mga modernistang ito, ang pagsilang ng Stalinismo, na itinuturing nilang “tagapagmana ng mga konsepsyon ni Lenin,” ay nangangahulugan ng pagkabigo ng anumang rebolusyonaryong pakikibaka ng uring manggagawa at ng anumang organisasyong nagtatanggol sa programang komunista. Sa ganitong paraan, pinalalakas lamang nila ang mga kasinungalingan ng burgesya sa pamamagitan ng pagbibihis sa kontra-rebolusyong Stalinista bilang tagapagmana ng kilusang manggagawa at ng Rebolusyong Oktubre. At buong sigasig pa silang lumublob sa maruming anti-komunistang kampanya na sumunod sa pagbagsak ng USSR! Nagbigay rin sila ng kanilang diumano’y “rebolusyonaryong” basbas sa mga pag-atake ng burgesya laban sa mga organisasyon ng proletaryado.
Ang mga Communiser laban sa mga rebolusyonaryong organisasyon
Sa kanyang tekstong “The Renegade Kautsky and His Disciple Lenin”, na isinulat noong 1977, naghain si Dauvé, ang tagapagtatag ng communisation, ng isang anti-Leninistang polyeto upang higit na itakwil ang pangangailangan para sa isang organisasyon ng proletaryado:
“Kapag ang proletaryado ay bumubuo sa sarili bilang isang uri at sa isang paraan o iba pa ay nagdedeklara ng digmaan laban sa kapital (at wala itong pangangailangang may magbigay rito ng KAALAMAN upang gawin ito, sapagkat bilang bahagi mismo ng kapitalistang relasyong produksyon, isa lamang itong baryableng kapital; sapat nang naisin nitong baguhin kahit bahagya ang kalagayan nito upang mapunta agad sa ubod ng problemang maaaring hirapang maabot ng intelektuwal), ang rebolusyonaryo ay hindi higit o mas mababa ang pagkakaugnay sa proletaryado kaysa dati. Ngunit sa puntong iyon, nagsasanib ang teoretikal na kritika at praktikal na kritika, hindi dahil dinala ito mula sa labas, kundi dahil iisa at pareho lamang ang mga ito.”
Ang esensya ng talatang ito ay ang ideya na edukahin ng uri ang sarili nito hanggang maging isang may kamalayang uri at magdeklara ng digmaan laban sa kapital dahil lamang sa isang magandang araw ay nagpasiya itong “baguhin ang kalagayan nito.” Isang ganap na ideyalista at boluntaristang pananaw! Ano ang mga obhetibo at subhetibong kundisyon na nagbibigay-daan upang mabuo ng proletaryado ang sarili bilang isang uri na may kakayahang magdeklara ng digmaan laban sa Kapital? Isang misteryo! Ah hindi, may sagot pala: nangyayari ito kapag nagsanib ang teoretikal na kritika (ng mga communiser) at ang praktikal na kritika (ng proletaryado). Sa madaling salita, kapag sa wakas ay bumaba sa masa ang banal na espiritu ng mga teorista! At sinasabi pa ni Dauvé na hindi ito dapat manggaling sa labas? Sa huli, nang hindi niya namamalayan, inaangkin ni Dauvé ang mismong lohika ni Kautsky, samantalang si Lenin, gaya rin ng kinikilala ni Dauvé, ay pinuna ang sarili matapos ang 1905 at itinakwil ang pananaw na ang kamalayan ng uring manggagawa ay iniimporta mula sa labas.
Para kay Dauvé, ang rebolusyon ay bunga sa huli ng isang uri na, bilang kabuuan at kusang-loob, ay nagpasyang alisin ang sarili nito mula sa umiiral nitong kalagayan. Dahil ang hangaring ito para sa pagbabago ay diumano’y ibinabahagi ng buong uri, lohikal sa kanya na hindi na kailangan ang isang rebolusyonaryong organisasyon. Para bang isang siksik at nagkakaisang masa ang basta na lamang susugod sa kapitalismo sa pamamagitan ng mahika! Naglaho nang parang bula ang mga armadong pwersa ng kontra-rebolusyon, ang mga dibisyon sa loob ng uri, at ang bigat ng naghaharing ideolohiya! Ang inilalarawan dito ay isang kalipunan ng mga indibidwal, hindi isang nagkakaisang uri na may kakayahang organisahin ang sarili bilang isang rebolusyonaryong pwersang mulat sa huling layunin nito. At may dahilan kung bakit: sa pananaw ng mga “communiser,” kailangang itanggi ng proletaryado ang sarili nito bilang isang uring-para-sa-kapital.
Para sa mga rebolusyonaryo, walang pagkakakilanlan o pagkakapareho sa pagitan ng mga yunitaryong organisasyon ng uri at ng mga pampulitikang organisasyon nito, sapagkat ang antas ng kamalayan sa loob ng uring manggagawa ay malaki ang pagkakaiba-iba sa bawat panahon, sa bawat bansa, at sa bawat sektor. Malayo ito sa monolitikong bloke na ipinapalagay ni Dauvé; ang uri ay may pagkakaiba-iba at hindi magkakapareho. At ito mismo ang dahilan kung bakit kailangan ang mga rebolusyonaryong organisasyon na aktibong lumahok sa proseso ng pagpapaunlad ng pakikibaka ng uring manggagawa; upang paunlarin, batay sa mga historikal na tagumpay at aral ng kilusang manggagawa, ang sarili bilang mga militanteng organisasyong nagtatanggol sa isang komunistang oryentasyon sa loob ng pakikibaka. Kung walang tuluy-tuloy na pag-angkla sa makasaysayang pakikibaka ng proletaryado at sa mga aral na hinugot mula rito ng mga abanteng elemento nito, walang anumang organisasyon ngayon ang makagagampan ng tungkulin nitong mag-ambag sa pag-unlad ng proletaryong kamalayan. Para kay Dauvé, dahil ang uri ay isa lamang baryableng kapital, ang kamalayan ay isang ganap na pangalawang usapin. Para sa mga rebolusyonaryo, kabaliktaran nito ang totoo: ang usapin ng kamalayan ay nasa pinakapuso ng rebolusyonaryong proseso. Ang kamalayang ito ay hindi ang makitid at indibidwalistang pananaw ng intelihensyang communising kundi ang makasaysayang bunga ng pakikibaka ng isang rebolusyonaryong uri[2].
Ang Teoretikal na Pagkakabalaho ng Communisation
Dala ng isang pananaw na ganap na salungat sa mga pampulitikang organisasyon ng proletaryado, itinuturing ng mga communiser ang kanilang sarili bilang mga indibidwal na ang nag-iisang gawain ay akademikong pagninilay.
Kapag inaangkin nilang “isinusulong” nila ang rebolusyonaryong teorya sa pamamagitan ng pagtukoy kay Marx, ang nagagawa lamang ng mga pilosopong ito ay hubaran ang Marxismo ng tunay nitong diwa: isang teorya ng proletaryong pakikibaka na maaari lamang umunlad sa loob ng isang kolektibo at organisadong balangkas at sa layuning aktibong makilahok sa tunggaliang pang-uri. Sa paniniwalang sila ang tagapagpatuloy ng Marxistang kritika, sa katunayan ay lalo lamang nilang nililito ang kamalayan ng mga naghahanap ng pampulitikang kalinawan at rebolusyonaryong perspektiba. Ang Marxistang metodo ay hindi isang abstraktong pamamaraan, hindi isang Socraticong pag-uusap ng mga “napaliwanagang” indibidwal, kundi isang sandata ng pakikibaka na ang kompas ay ang komunistang rebolusyon at ang layunin ay ang pagpapalakas ng pakikibaka ng proletaryado.
Tulad ng isinulat natin sa ating programatikong plataporma:
“Ang Marxismo ang pundamental na teoretikal na bunga ng proletaryong pakikibaka. Sa batayan ng Marxismo lamang maisasama sa isang magkakaugnay na kabuuan ang lahat ng aral ng proletaryong pakikibaka.
Sa pagpapaliwanag sa pag-unlad ng kasaysayan sa pamamagitan ng pag-unlad ng tunggaliang pang-uri, ibig sabihin, ng pakikibakang nakabatay sa pagtatanggol ng mga ekonomikong interes sa loob ng balangkas na itinakda ng pag-unlad ng mga produktibong pwersa, at sa pagkilala sa proletaryado bilang uri na magsasagawa ng rebolusyong magwawakas sa kapitalismo, ang Marxismo lamang ang pananaw sa mundo na tunay na nagpapahayag ng pananaw ng uring ito. Kaya, malayo sa pagiging isang abstraktong espekulasyon tungkol sa daigdig, ito ay una sa lahat isang sandata ng pakikibaka para sa uring manggagawa. At dahil ang uring manggagawa ang una at tanging uri na ang pagpapalaya sa sarili ay kinakailangang mangahulugan ng pagpapalaya ng buong sangkatauhan, isang uri na ang dominasyon sa lipunan ay hindi hahantong sa bagong anyo ng pagsasamantala kundi sa pagpawi ng lahat ng pagsasamantala, tanging ang Marxismo lamang ang may kakayahang maunawaan ang panlipunang realidad sa isang obhetibo at siyentipikong paraan, nang walang anumang uri ng pagkiling o mistipikasyon.
Dahil dito, bagaman hindi ito isang nakapirming doktrina kundi, sa kabaligtaran, ay patuloy na pinauunlad sa isang tuwiran at buhay na ugnayan sa tunggaliang pang-uri, at bagaman nakinabang ito sa mga naunang teoretikal na tagumpay ng uring manggagawa, ang Marxismo mula pa sa simula ay ang tanging balangkas kung saan at sa loob lamang nito maaaring umunlad ang rebolusyonaryong teorya.”
Sa katunayan, ang abstraktong katangian ng teorya ng communisation, na hiwalay sa praktika ng tunggaliang pang-uri, at ang pagbibigay nito ng napakalaking halaga sa mga indibidwal, ay isang ekspresyon ng burges at peti-burges na ideolohiyang matagal nang nilabanan ng kilusang manggagawa. Itinuturing nila ang teorya bilang isang “bagay” na nakalaan para sa mga “espesyalista,” alinsunod sa kanilang pyramidal at peti-burges na pananaw sa lipunan. Madalas pag-usapan sa mga sirkulong ito ang “teorya ng teorya” o “teorya para sa sarili nitong kapakanan.” Ngunit bihira silang magsalita tungkol sa teorya bilang praktikal na sandata ng lumalabang proletaryado, bilang kasangkapan sa pagpapalakas ng loob, pagpapalinaw, at paggabay sa pakikibaka.
Bilang halimbawa ng maaaring iluwal ng teorya ng communisation, narito ang isang sipi:
“Mula sa kongkretong aktibidad ng mga nag-aalsa hinugot ng teorya ang mga konsepto ng sarili nitong abstraktong wika. Ngunit hindi sa pamamagitan ng pagpapalaganap sa loob ng uri ng mga abstraksyon na bumubuo sa kasalukuyang teorya mababago ang agarang kamalayan ng nag-aalsang proletaryado. Ang pagpapalaya sa rebolusyonaryong bokabularyo mula sa abstraksyon ay hindi nangangahulugang ipalaganap sa ‘masa’ ang mga abstraktong konsepto na maaari nang maunawaan ng lahat. Nangangahulugan ito ng praktikal na pagpawi sa mga institusyon, anyo, relasyon at iba pa na tinutukoy ng mga abstraktong salitang ito sa teoretikal na pag-iisip, at sa gayon ay paglikha ng bagong bokabularyo para sa mga bagong anyo ng panlipunang buhay. Itatanggi ba ng mga proletaryo ang kanilang sarili sa paggamit ng salitang ‘komunismo’?
Sa napakaliit na antas ng kanilang presensya sa loob ng pandaigdigang proletaryado, makikibahagi ang mga teorista sa pagbabagong ito sa pamamagitan ng tuluyang pagtalikod sa kanilang jargon. Makakahanap sila ng pagkakataong gawin ito sa gitna ng krisis. Ang kanilang teoretikal na pagkaunawa, kung mayroon man sila nito, ay kinakailangang may limitadong bisa, at higit pang limitado kaysa noong mga nakaraang rebolusyon. Sapagkat wala nang magiging kilusang masa na kanilang pamumunuan o papayuhan: wala nang mga masa. Sa paglipat tungo sa indibidwal, ang mga pangkalahatang abstraktong konsepto ay magiging lalo pang walang silbi.”[3]
Sa pagbasa sa siping ito mula sa isang teoristang nag-aangking siya ay “malinaw ang pananaw,” sinasabi sa atin na ang lahat ng “abstraktong jargon” na ito, na walang anumang epekto sa realidad ng pakikibaka ng mga manggagawa, ay “maglalaho sa pagkilos ng mga proletaryong indibidwal tungo sa communisation.” Kung gayon, bakit pa nila ipinagpapatuloy ang walang-saysay na gawaing teoretikal na ito? Dahil binibigyan sila nito ng katayuan bilang mga intelektuwal, at inihihiwalay sila mula sa masa na diumano'y walang kakayahang maabot ang mga abstraksyon ng mga teorista ng communisation; yaon ding mga taong mahilig magsipi kay Marx nang may sukdulang pedanterya at kayabangan. Ang lahat ng ito ay nakaugat sa kanilang peti-burges na paghamak sa proletaryado at sa mga organisasyon nito, ang mismong mga organisasyong may tapang na ipagpatuloy ang rebolusyonaryong pakikibaka.
Ang sukdulan ng kahangalan ay na, sa kanilang pananaw, hindi gaanong mahalaga ang mga kongkretong implikasyon ng kanilang teorya kaysa sa intelektuwal na pagpapanggap na kanilang kinagigiliwan! Hatulan ninyo mismo:
“Ang kahirapan ng TC (Théorie Communiste) ay nakasalalay sa ganap nitong di-normatibong katangian (na parang ang rebolusyon o ang tunay na pakikibaka ay dapat maging ganito o ganoon) at sa ganap nitong di-esensyalistang paglapit sa depinisyon ng mga uri. Sa pagtingin sa kontradiksyon sa pagitan ng proletaryado at kapital bilang isang relasyon at hindi bilang pagtatagpo ng dalawang entidad na umiiral sa kanilang sarili sa labas ng kanilang pagkakasangkot, kinakailangang sistematikong mabuo ang paradigma ng TC, sapagkat hindi ito nakasandig sa anumang partikular na elemento ng kontradiksyon bilang patunay o garantiya, kahit potensyal lamang, ng paglagpas dito, maliban sa kani-kanilang posisyon sa loob ng kontradiksyon.
Kailangan nating iugnay ang bawat partikular na sandali, maging historikal man o bahagi ng kabuuan, bilang mismong sandali ng kabuuan; ibig sabihin, wala tayong masasabi nang hindi sinasabi ang lahat. Ito ang hatol na ipinapataw ng teorya ng rebolusyon bilang paglagpas sa lahat ng uri sa pamamagitan ng pagpawi sa kapitalistang moda ng produksyon laban sa sarili nito.”[4]
Sa payak na salita: ang pampulitikang pagpapalinaw para sa pangkalahatang pangangailangan ng pakikibaka ay huling-huli sa kanilang mga alalahanin!
Ang matatabil na modernistang ito, na nalulugod sa pagmamaliit sa makasaysayang pakikibaka ng proletaryado at sa ambag ng kilusang manggagawa, ay nagpapakita lamang ng kanilang kawalan ng kakayahang maunawaan kung ano ang isang umuunlad na makasaysayang kilusan. Ang kanilang mapagpanggap na mga teorya ay kadalasang nauuwi lamang sa samu't saring bahagyang panghihiram mula sa mga akda ng proletaryong kilusan, mga siping hindi nila tunay na natunaw at kung saan inalis nila ang rebolusyonaryong nilalaman. Matapos pagtahi-tahiin bilang mga produktong parang retaso, ang mga ito'y naghahasik ng pagdududa, pagdiskredito, at maging paghamak sa tunay na proletaryong pakikibaka.
Higit sa lahat, ang papel na ito ay hindi nangangailangan ng anumang pagputol sa hirarkikal na asal na ipinapataw ng umiiral na mga relasyong panlipunan. Yaong mga nakalikha ng “magagandang dahilan” upang ituring ang rebolusyon bilang bunga ng kanilang sariling mga pag-aaksaya ng isip ay hindi maiiwasang lumikha ng isang hirarkiya kung saan nasa itaas ang mga tagasunod na tumatanggap sa kanilang mga paliwanag, habang nasa pinakailalim naman ang minamaliit na masa.
Ang ideyalismo naman ay lohikal na bunga ng paghihiwalay na kanilang itinayo sa pagitan ng kanilang sarili at ng proletaryado. Ang isipin ang uring manggagawa, na ayon sa kanila ay dapat itanggi ang sarili bilang isang uring isinama sa kapital upang maging isang malabong masa ng mga indibidwal na balang araw ay mapipilitang maghimagsik laban sa kanilang alienasyon, ay nangangailangan ng pagpapalagay na dapat bigyan ng mga “napaliwanagang” indibidwal ang mga manggagawa ng isang teoryang panlabas sa kanila, isang doktrinang dapat nilang tanggapin bilang isang pananalig. Sa ganitong diwa, malaki ang pagkakahawig nila kay Bakunin at sa kanyang pananaw sa komunistang rebolusyon bilang isang kusang paglalaho ng mga uri!
Sa kabilang panig, iginiit ni Rosa Luxemburg:
“Ang Marxismo ay hindi pag-aari ng isang dosenang tao na nagkakalooban sa isa't isa ng karapatang mag-angking sila ang may ‘espesyal na kaalaman’ at sa harap nila ay dapat yumukod ang masa ng mga tapat na tagasunod sa bulag na pagtitiwala. Ang Marxismo ay isang rebolusyonaryong pananaw sa mundo na kailangang laging magsikap tungo sa mga bagong tuklas, ganap na hinahamak ang pagkakakulong sa mga tesis na minsang naging balido, at ang buhay nitong lakas ay pinakamahusay na napapanatili sa intelektuwal na banggaan ng pagpuna sa sarili at sa magulo ngunit mabungang pag-usad ng kasaysayan.”[5]
Kasabay nito, matagal nang itinuro ni Lenin:
“Nakikita natin na ang magagarbong pananalita laban sa paninigas ng pag-iisip at iba pa ay nagtatago lamang ng kawalan ng malasakit at kawalan ng kakayahang paunlarin ang teoretikal na pag-iisip. Ang halimbawa ng mga Sosyal-Demokrata sa Rusya ay malinaw na nagpapakita ng isang penomenong laganap sa Europa (at matagal nang itinuro ng mga Marxistang Aleman): na ang tanyag na kalayaan sa pagpuna ay hindi nangangahulugan ng pagpapalit ng isang teorya ng iba pang teorya, kundi kalayaan mula sa anumang magkakaugnay at masusing sistema ng pag-iisip; nangangahulugan ito ng eklektisismo at kawalan ng prinsipyo.”[6]
Ngunit ang pinakakakatwa sa mga modernistang intelektuwal na ito ay na, upang maisulong umano ang rebolusyonaryong teorya, kailangan nilang itapon sa basurahan ng kasaysayan ang buong kilusang manggagawa. Gayunman, inaangkin nilang nakabatay sila kay Marx, na kasama ni Engels ay bumuo ng isang siyentipikong metodo at rebolusyonaryong teorya: ang historikal na materyalismo. Napakalaking kontradiksyon! Maliban na lamang kung ang kanilang pagkamuhi sa proletaryado ay muli na namang naghahayag ng kanilang peti-burges na kalikasan.
Ang buong gawain nina Marx at Engels ay nakaugat sa paggalaw ng kasaysayan, na ang kinakailangan ngunit hindi pa tiyak na bunga ay ang pag-usbong ng komunismo. Sa kabila ng pag-aangkin ng mga tinatawag na communiser, sina Marx at Engels ay mga mandirigma ng uring manggagawa, hindi mga intelektuwal na nakaupo lamang sa kanilang mga armchair at tsinelas, kundi mga kinatawan ng organisadong talibang proletaryo:
“Sapagkat si Marx, higit sa lahat, ay isang rebolusyonaryo. Ang mag-ambag, sa isang paraan o iba pa, sa pagpapabagsak sa lipunang kapitalista at sa mga institusyong pang-estado na nilikha nito; ang makibahagi sa pagpapalaya ng makabagong proletaryado, na siya mismong unang nagbigay rito ng kamalayan sa sarili nitong kalagayan at mga pangangailangan, at ng kamalayan sa mga kundisyon ng pagpapalaya nito, iyon ang kanyang tunay na bokasyon. Ang pakikibaka ang kanyang likas na larangan. At lumaban siya nang may pambihirang sigasig, katatagan, at tagumpay. Nag-ambag siya sa unang Rhenish Gazette noong 1842, sa Vorwärts sa Paris mula 1844 hanggang 1848, sa Deutsche Zeitung sa Brussels noong 1847, sa New Rhenish Gazette mula 1848 hanggang 1849, at sa New York Tribune mula 1852 hanggang 1861; bukod pa rito ang paglalathala ng napakaraming militanteng polyeto, ang gawaing isinagawa sa Paris, Brussels, at London na humantong sa pagtatatag ng dakilang International Workingmen's Association, ang koronasyon ng buong gawain ng kanyang buhay. Ang mga ito ay mga tagumpay na maipagmamalaki ng sinumang may-akda kahit wala na siyang nagawa pang iba.”[7]
Gaya ng sinabi ni Engels, ang pagtatatag ng International Workingmen's Association ang sukdulang bunga ng buong gawain ni Marx. At sa tradisyong ito nakatayo ang IKT. Taliwas sa mga pagkaligaw ng ating mga nag-aangking rebolusyonaryong teorista sa armchair, para sa amin:
“Ang mga rebolusyonaryo ay yaong mga elemento sa loob ng uri na, sa pamamagitan ng heterohenyong prosesong ito, ang unang nakarating sa malinaw na pagkaunawa sa ‘landas ng pakikibaka, sa mga kundisyon at sa panghuling pangkalahatang bunga ng kilusang proletaryo’ (Komunistang Manipesto), at dahil sa lipunang kapitalista ‘ang naghaharing mga ideya ay mga ideya ng naghaharing uri’, ang mga rebolusyonaryo ay kinakailangang bumubuo lamang ng isang minorya sa loob ng uring manggagawa.
Bilang bunga ng uri at manipestasyon ng proseso kung saan ito nagkakaroon ng kamalayan, maaari lamang umiral ang mga rebolusyonaryo bilang gayon kung sila mismo ay nagiging aktibong salik sa prosesong ito. Upang maisakatuparan ang tungkuling ito sa isang di-mapaghihiwalay na paraan, ang rebolusyonaryong organisasyon:
- nakikilahok sa lahat ng pakikibaka ng uri, kung saan ang mga kasapi nito ay nakikilala bilang pinakamatatag at pinakamapalaban na mga mandirigma;
- nakikialam sa mga pakikibakang ito habang patuloy na binibigyang-diin ang pangkalahatang interes ng uri at ang panghuling layunin ng kilusan;
- bilang mahalagang bahagi ng interbensyong ito, walang tigil na inilalaan ang sarili sa gawaing teoretikal na pagpapalinaw at pagninilay, na siyang tanging magbibigay-daan upang maiugnay ang kabuuan ng aktibidad nito sa buong makasaysayang karanasan ng uri at sa mga perspektibang hinubog ng gawaing teoretikal na ito.”[8]
Ang mga rebolusyonaryo ay hindi mga manonood lamang ng tunggaliang pang-uri. Kumbinsido silang ang proletaryado ang tanging rebolusyonaryong uri sa lipunang kapitalista, kaya't aktibo silang nakikialam upang itulak ang pag-unlad ng pakikibaka nito at tipunin ang mga bagong lakas na lumilitaw mula rito upang palakasin ang aktibo, mulat, at determinadong pag-oorganisa ng sarili ng uri. Walang kakayahan ang mga communiser na gampanan ang ganitong aktibong papel. Higit pa rito, sinasakal nila ang mga naghahanap ng rebolusyonaryong posisyon sa pamamagitan ng pagkulong sa kanila sa isang daang walang patutunguhan.
Sinabi ni Marx sa Theses on Feuerbach:
“Ang tanong kung maaaring maiugnay sa pag-iisip ng tao ang obhetibong katotohanan ay hindi isang usaping teoretikal kundi isang usaping praktikal. Kailangang patunayan ng tao sa praktika ang katotohanan, ibig sabihin, ang realidad at kapangyarihan, ang pagiging makatotohanan ng kanyang pag-iisip. Ang pagtatalo tungkol sa realidad o kawalan ng realidad ng pag-iisip na hiwalay sa praktika ay isang ganap na iskolarastikong usapin.”
Paano Maaaring Samantalahin ng Estadong Kapitalista ang Peti-Burges na Indibidwalismo at ang Diwa ng Karerismo Nito
Noong 2013, nayanig ang modernistang kapaligiran sa Britanya ng tinaguriang “Aufhebengate,” isang iskandalong kinasangkutan ng isang kasapi ng grupong Aufheben, si JD, isang lektor sa sikolohiyang panlipunan sa University of Sussex. Siya ay sumulat o nakipagsulat ng ilang artikulo, lalo na ang “Knowledge-Based Public Order Policing: Principles and Practice,” na inilathala sa Policing, A Journal of Policy and Practice, na nagsusuri sa mga taktika ng pulisya sa panahon ng mga protesta ng manggagawa at iba pang pagpapakita ng pampublikong “kaguluhan.” Lumahok din siya sa mga kumperensya at mga programang “propesyonal na pagsasanay” na tumatalakay sa parehong mga usapin o kahalintulad ng mga ito, gaya ng pagtugon ng mga “serbisyong pang-emergency” sa mga pampublikong sakuna. Ang kalipunang ito ng “akademikong gawain” ay kadalasang ginagawa kasama ng ibang mga iskolar tulad nina C. Stott at S. Reicher, na hindi kailanman itinago na ang kanilang pananaliksik ay inilaan upang tulungan ang pulisya na bumuo ng mas mahusay na mga taktika para supilin at kontrolin ang mga protesta sa lipunan, at tiyak na ginamit nga para sa layuning iyon. Maraming ulit ding binanggit ng mga akademikong ito si JD bilang bahagi ng kanilang pangkat o kinilala ang ambag ng kanyang pananaliksik sa panunupil ng pulisya ng burgis na estado.[9]
Isa pang kaso ang tumama sa kapaligiran ng mga communiser:
“Sa ikalawang kalahati ng Marso, inihayag ng Griyegong rebolusyonaryong sirkulo na ‘TPTG’ na si Woland, na ang tunay na pangalan ay Manousos Manousakis, isa sa mga pangunahing editor ng journal na ‘Sic’ ng communisation at kamakailan lamang na kasapi ng Blaumachen, isang Griyegong grupong may kaparehong pananaw, ay kasalukuyang kalahok sa gobyerno ng SYRIZA bilang Kalihim-Heneral ng Ministri ng Ekonomiya, Imprastruktura, Ugnayang Pandagat at Turismo. Maaaring alam ng mga mambabasa ang kaso sa tekstong isinulat ng ‘TPTG’, ‘60 days older and deeper in debt,’ na makikita, bukod sa iba pa, sa website na ‘Dialectical Delinquents’. Sa harap ng iskandalo, ang una, at pinakanakapagpapalubag-loob na tugon para sa mga tagahanga ng communisation, ay sabihing ang pag-akyat ni Woland sa tuktok ng estado ay marahil dulot ng higit o mas mababa pang personal na dahilan na hindi mahuhulaan noon.”[10]
Habang ang ilan ay naakit sa mga institusyon ng estado upang paunlarin ang kanilang karera, ang iba naman ay nahuling nakikipagsabwatan sa mga tagatanggi ng Holocaust. Makikita ito sa pakikilahok ni Dauvé sa tindahang-aklat na La Vieille Taupe kasama si Pierre Guillaume, kung saan walang katapatang pinaghalo ang mga haka-hakang pananaw ni Faurisson at ang teksto ng International Communist Party na Auschwitz or the Great Alibi, na sa katunayan ay isang lehitimong pagtuligsa sa anti-pasismo mula sa isang organisasyon ng Komunistang Kaliwa. Ang malaking kasinungalingang ito ay nagbigay noon sa burgesya ng pagkakataong maglunsad ng malawakang pag-atake laban sa mga proletaryong organisasyon.[11]
Maaari ring banggitin na si Camatte ay nakatagpo ng alagad kay Francis Cousin at sa kanyang grupong “Cercle Marx,” na mapanlinlang na ginagamit si Marx upang paglaanan ang dulong kanan ng mga modernistang tesis, hanggang sa puntong nagbigay pa siya ng panayam sa grupong ito, na binanggit natin sa ilang sipi sa isang naunang artikulo.
Idagdag pa natin sa listahang ito si Dominique Blanc ng Organisation of Young Revolutionary Workers (OJTR), ang may-akda ng polyetong Militancy, the Supreme Stage of Alienation, na ngayon ay matatagpuan naman... sa isang Breton na partidong nasyonalista!
Ang polyetong ito, na inilathala noong 1972, ay naging pangunahing sanggunian ng mga modernista sa kanilang pag-atake laban sa mga rebolusyonaryong organisasyon, sa pamamagitan ng pag-aangking ang lahat ng militanteng aktibidad ay isang anyo ng alienasyon. Ang teksto ni Blanc ay isang lubusang pag-atake sa lahat ng anyo ng militansya:
“Ang mga militanteng organisasyon ay dapat walang humpay na labanan.”
“Hindi mawawakasan ang alienasyon sa isang kumpas lamang ng mahiwagang baston, at ang militansya ang tiyak na patibong na inihahain ng lumang daigdig para sa mga rebolusyonaryo.”
“Ang unang tukso ay atakihin ang kanilang mga ideolohiya, ilantad ang kanilang pagiging lipas o exotiko (mula Lenin hanggang Mao) at ipakita ang paghamak sa masa na nakatago sa likod ng kanilang demagohiya.
Ngunit mabilis itong magiging nakababagot kapag isinasaalang-alang na napakaraming organisasyon at tendensya ang umiiral, at lahat sila ay iginigiit ang kani-kanilang munting ideolohikal na ‘orihinalidad.’ Bukod pa rito, nangangahulugan itong makipaglaban sa kanilang sariling larangan. Imbes na ang kanilang mga ideya, ang dapat puntiryahin ay ang aktibidad na kanilang isinasagawa sa ‘paglilingkod sa kanilang mga ideya’: ANG MILITANTISMO.”
Gaya ng nakikita natin, ang tekstong ito ay tumatarget sa mga organisasyong maka-kaliwa (Maoista, Trotskyista, anarkista) nang hindi man lamang binabanggit ang kanilang maka-uring kalikasan bilang mga partidong kabilang sa pampulitikang aparato ng kapitalistang estado, na ang papel ay ibalik sa burges na lupa ang mga elementong naghahanap ng rebolusyonaryong posisyon. Isang tunay na biyaya ito para sa burgesya!
Ang rebolusyonaryong militansya ay kabaligtaran ng mga pamamaraan ng mga organisasyong burges:
“Dapat isaalang-alang ng istruktura ng organisasyon ng mga rebolusyonaryo ang dalawang pundamental na pangangailangan:
- dapat nitong pahintulutan ang pinakamalawak na pag-unlad ng rebolusyonaryong kamalayan sa loob mismo nito at magbigay-daan sa pinakamalawak at pinakamasusing talakayan sa lahat ng mga usapin at hindi pagkakasundong lumilitaw sa isang organisasyong hindi monolitiko;
- kasabay nito, dapat nitong tiyakin ang pagkakaisa at pagkakabuklod ng organisasyon sa pagkilos; lalo na, nangangahulugan ito na dapat isakatuparan ng lahat ng bahagi ng organisasyon ang mga desisyon ng mayorya.
Gayon din, ang mga ugnayan sa pagitan ng iba't ibang bahagi ng organisasyon at ang relasyon sa pagitan ng mga militante ay kinakailangang may mga bakas pa rin ng kapitalistang lipunan at samakatwid ay hindi maaaring maging isang isla ng komunistang relasyon sa loob ng kapitalismo. Gayunpaman, hindi sila maaaring hayagang sumalungat sa layuning isinusulong ng mga rebolusyonaryo, at kinakailangang nakabatay sa pagkakaisa at pagtitiwala sa isa't isa na siyang tanda ng pagiging kasapi ng organisasyon ng uring nagdadala ng komunismo.”[12]
Ang mga communiser, mula sa tugatog ng kanilang peti-burges na kapalaluan, ay hindi kayang unawain ang alinman sa mga ito. Kinakailangang harapin ng mga rebolusyonaryo ang walang humpay na presyon ng burges na ideolohiya, lalo na ang bigat ng indibidwalismo, na may natatanging papel sa yugto ng pagkabulok ng kapitalismo.
Ang presyong ito ng indibidwalismo ay matagal nang pabigat na nilalabanan ng mga rebolusyonaryong organisasyon mula pa sa unang yugto ng kilusang manggagawa:
Ang indibidwalismo ay maaari ring magmula sa impluwensya ng peti-burgesya o maging direkta mula sa burgesya. Mula sa naghaharing uri, kinukuha nito ang opisyal na ideolohiyang tumitingin sa mga indibidwal bilang pangunahing paksa ng kasaysayan, lumuluwalhati sa “self-made man,” at nagbibigay-katwiran sa “pakikibaka ng bawat isa laban sa lahat.” Gayunpaman, pangunahing pumapasok ito sa mga organisasyon ng proletaryado sa pamamagitan ng peti-burgesya, lalo na mula sa mga bagong proletarisadong elementong nagmula sa mga saray tulad ng mga magsasaka at artesano (na laganap noong nakaraang siglo) o mula sa kapaligiran ng mga intelektuwal at estudyante (na naging partikular na mahalaga mula sa historikal na muling pagsigla ng uring manggagawa noong huling bahagi ng dekada 1960).
Pangunahing ipinapahayag ng indibidwalismo ang sarili sa tendensyang:
- tingnan ang organisasyon hindi bilang isang kolektibong kabuuan kundi bilang simpleng pagsasama-sama ng mga indibidwal, kung saan ang personal na relasyon ay nangingibabaw sa pampulitika at organisasyonal na mga relasyon;
- unahin ang sariling mga “pagnanais” at “interes” laban sa mga pangangailangan ng organisasyon;
- bunga nito, labanan ang disiplinang kinakailangan sa loob ng organisasyon;
- hanapin ang “personal na katuparan” sa pamamagitan ng militanteng aktibidad;
- magtaglay ng saloobing walang tigil na kinukuwestiyon ang mga sentral na organo, na inaakusahan ng pagsupil sa indibidwalidad; o kaya naman ay ang kabaligtarang tendensya na maghangad ng “promosyon” sa pamamagitan ng pagkakaroon ng posisyon sa mga organong ito;
- at sa mas pangkalahatang antas, yakapin ang elitistang pananaw sa organisasyon kung saan ang layunin ay maging isa sa mga “unang-klaseng militante” habang nagkakaroon ng mapanlait na pagtingin sa mga itinuturing na “ikalawang-klaseng militante.”[13]
Bilang tugon dito, palaging naunawaan ng mga rebolusyonaryo ang kanilang gawain sa loob ng isang balangkas na nakabatay sa:
- kolektibong pagkilos at pagkakaisa sa hanay ng mga kasapi ng organisasyon, kung saan mahalaga ang debate para sa pampulitikang paglilinaw, at kung saan ang bawat kasapi ng organisasyon ay aktibo, masigla, at may sigasig na nakikibahagi sa pagpapaunlad ng kolektibo;
- ang pangangailangan ng isang organisasyon (at ng sentralisasyon nito bilang pagpapahayag ng pagkakaisa nito) upang maisagawa ang interbensyon nito sa pandaigdigang antas;
- pagtitiwala sa hinaharap at sa sariling lakas, pagtitiwala sa proletaryado bilang tagapagdala ng komunismo, at pagtitiwala sa pundamental na papel na ginagampanan ng mga rebolusyonaryong organisasyon sa loob ng proletaryado;
- kamalayan, kalinawan ng pag-unawa, pagkakaugnay-ugnay ng pag-iisip, pagkakaisa ng pananaw, at pagpapahalaga sa teorya.
André
Apendiks: Sipi mula sa artikulong ‘Class Consciousness and the Role of Revolutionaries’ sa International Review Blg. 7, 1976
Matapos ipaliwanag ang pinagmulan ng kamalayang pang-uri, bumubuo ang artikulo ng mga kongklusyon hinggil sa katangian ng rebolusyonaryong teorya at sa papel ng mga rebolusyonaryo sa loob ng uri. Dahil sa kanilang pagtanggi sa kamalayang pang-uri at sa programang komunista, isang misteryo para sa mga “Communiser” ang pag-iral at tungkulin ng mga komunistang pampulitikang organisasyon.
“Ang paglarawan sa proletaryong kamalayan bilang isang makasaysayang proseso na katangian ng isang panlipunang uri, at nakikilala sa pamamagitan ng paglitaw ng ‘mulat na pagkatao’ sa entablado ng kasaysayan, ay simpleng paglalahad lamang ng isang katotohanan. Kung dito tayo titigil, wala tayong makukuha kundi isang teoretikal na sanaysay tungkol sa mga katangian ng kamalayang pang-uri nang walang pag-unawa sa mga obhetibong pwersang nagtulak sa atin upang buuin ang mga depinisyong ito. Sa katunayan, sa paglagpas lamang sa purong teoretikal na aspeto ng kanilang gawain nagkakaroon ng kamalayan ang mga rebolusyonaryo sa kanilang makasaysayang papel bilang aktibong bahagi ng isang kabuuan. Hindi mababagsak ang isang pader sa pamamagitan lamang ng pag-ihip dito, at hindi mawawasak ang isang buong sistema ng pagsasamantala sa pamamagitan lamang ng mabubuting salita at pilosopikal na pagninilay. Sa ganap na pagtupad lamang ng kanilang responsibilidad sa uring manggagawa mapapabilis ng mga rebolusyonaryo ang proseso ng pag-unlad ng kamalayan at ang pagbubuo ng proletaryado bilang isang independiyenteng uri. Para sa mga rebolusyonaryo, ang responsibilidad na ito ay nangangailangan ng malinaw na pananaw sa kanilang tungkulin at ng pagtukoy sa mga makasaysayang gawaing dahilan ng kanilang pagsilang.”
“1. Ang kalikasan at tungkulin ng mga rebolusyonaryong grupo at ng partido ay maipapaliwanag lamang sa pamamagitan ng malalim na kontradiktoryong katangian ng proseso ng pagkakaroon ng kamalayan ng proletaryado. Ito ay isang kontradiksyon na nakapaloob at kasabay na umuunlad sa mismong pag-unlad ng tunggaliang pang-uri, at mananatiling katangian ng panahon ng transisyon hanggang sa ganap na pagkawala ng mga uri: ang kontradiksyon sa pagitan ng kalagayan ng uring manggagawa bilang isang pinagsasamantalahang uri at ng mga makasaysayang tungkulin nitong hahantong sa pagpawi ng lahat ng pagsasamantala; ang kontradiksyon sa pagitan ng kawalan ng kakayahan ng proletaryado na lumikha ng isang ‘proletaryong ideolohiya’ batay sa anumang uri ng kapangyarihang pang-ekonomiya, at ng napakahalagang pangangailangang maunawaan sa antas ng teorya ang mga aral ng kanyang pakikibaka at magkaroon ng ganap na kamalayan sa kanyang makasaysayang layunin. Kaya napipilitan ang proletaryado:
-- sa isang panig, na isabuhay sa araw-araw nitong pakikibaka ang pundamental na panawagan ng komunistang rebolusyon: ‘ang pagpapalaya ng mga manggagawa ay dapat maging gawain ng mga manggagawa mismo’;
at sa kabilang panig, na hubugin ang mga kailangang teoretikal na sandata para sa mulat nitong pagpapalaya, kahit na imposibleng ganap itong makalaya mula sa impluwensya ng naghaharing ideolohiya.
Kaya lumilitaw ang mga rebolusyonaryong minorya bilang produkto ng kontradiktoryong pangangailangang ito. Sila ay umuusbong bilang mahalagang bahagi ng proletaryado ngunit hindi kinakailangang mga manggagawa sa sosyolohikal na kahulugan. Dahil kontrolado ng ekonomikong naghaharing uri ang materyal at ideolohikal na paraan ng produksyon, hindi maaaring lumikha ang proletaryado ng isang kultura o ideolohiyang ‘likas sa sarili nito sa sosyolohikal na antas,’ sapagkat mangangahulugan ito ng pagkakaroon ng ekonomikong interes, at samakatuwid ay interes sa pagpapatuloy ng sarili nitong kalagayan bilang pinagsasamantalahang uri. Dahil dito, ang mga rebolusyonaryo ay binibigyang-kahulugan bilang mga kasapi ng proletaryado batay sa mga pamantayang pampulitika; tungkulin nilang paunlarin sa antas ng teorya ang mga makasaysayang aral ng uri at tiyaking maunawaan ang mga ito sa pinakamalawak na saklaw.”
“2. Dahil kailangang mulat na ibagsak ng proletaryado ang lumang lipunan, ang transpormasyong ito, na sabay na praktikal at teoretikal, ay nangangailangan ng malinaw na pananaw at matalas na pag-unawa sa ‘landas ng pakikibaka, mga kundisyon, at panghuling pangkalahatang bunga ng kilusang proletaryo’ (Marx, Komunistang Manipesto). Hangga’t umiiral ang antagonismong pang-uri at kapitalistang pagsasamantala, ang pananaw na ito hinggil sa panghuling layunin ng kilusan ay patuloy na haharap sa mapilit na impluwensya ng burges na ideolohiya. Dahil dito, ang pananaw na ito ay hindi kaagad magiging pag-aari ng nakararami sa proletaryado. Ang pagpapalaganap at pag-unlad ng rebolusyonaryong teorya at ng kamalayan sa panghuling layunin ng proletaryong rebolusyon sa loob ng buong uri ay hindi maaaring maging isang ‘likas’ na proseso o isang matematikal at tuwid na pag-unlad. Higit sa lahat, ito ay bunga ng organisadong pagsisikap ng uri. Ang mulat na pagsisikap na ito ng proletaryado upang armasan ang sarili ng rebolusyonaryong teorya at upang hugutin ang mga aral mula sa nakaraan nitong mga pakikibaka ay nagkakaroon ng materyal na anyo sa paglitaw ng mga rebolusyonaryong minorya at sa kanilang pagbubuo bilang partido sa mga panahong bago ang rebolusyon.
Ang patuloy na pagsisikap na ito ng proletaryado tungo sa pagbubuo ng isang rebolusyonaryong partido ay walang anumang pagkakatulad sa boluntaristang pagkilos ng mga indibidwal o grupo ng mga indibidwal na nag-aakalang ang pagtatayo ng partido ay maaaring maging kapalit ng pagkilos ng buong uri. Ang katotohanang lumilitaw ang rebolusyonaryong teorya bilang teorya ng mga rebolusyonaryong grupo ay hindi nangangahulugang bunga ito ng indibidwal na pagsisikap o ng ‘pagkatuklas ng ganito o ganoong nag-aakalang pandaigdigang repormador’ (Marx, Komunistang Manipesto). Ito ay kongkretisasyon ng pag-unlad ng tunay na tunggaliang pang-uri at lumilitaw bilang tugon sa isang mahalagang pangangailangan ng proletaryado.”
“3. Samakatwid, ang proletaryado ay hindi tinitingnan bilang isang abstraktong uri kundi sa antas ng tunay nitong pagkilos, ng walang humpay nitong pakikibaka upang harapin ang mga obhetibong kundisyon ng panahon. Mula sa makasaysayang praktikang ito umusbong, hindi isang hanay ng mga dogmatikong prinsipyong ipinapataw sa pakikibaka bilang teoretikal na ‘reseta,’ kundi ang teoretikal na pagpapahayag ng karanasang iyon. Ang rebolusyonaryong teorya ay hindi isang depinitibo at di-nagbabagong katawan ng mga prinsipyo, kundi isang tunay na repleksyon ng kongkretong aktibidad ng proletaryado, na nililinaw at ginagawang pangkalahatan sa antas ng teorya ng mga rebolusyonaryong grupo at muling inaangkin ng uri.
Kaya ang bawat problemang nalulutas sa pamamagitan ng pakikibaka at sariling pag-oorganisa ng uri ay tumutugma sa isang bagong teoretikal na pagsulong, na siya namang maisasalin sa praktika sa pamamagitan ng interbensyon ng mga rebolusyonaryo sa mga susunod na pakikibaka. Sa gayon, ang teorya, bilang produkto ng panlipunang pag-iral ng mga pakikibaka, ay humuhugot ng lakas mula sa praktika at sa kabilang banda ay nakaaapekto sa pampulitikang kalinawan ng mga darating na pakikibaka.
Umuusbong mula sa kongkretong pakikibaka ng uri, ang rebolusyonaryong teorya, bagaman sa simula ay pagpapahayag ng mga rebolusyonaryong grupo, ay hindi nananatiling eksklusibong pag-aari nila na parang isang nakatagong kayamanan. Sa kabaligtaran, ang mismong papel ng mga rebolusyonaryo at ng partido ay siyang kongkretong pagpapahayag ng pundamental na pagnanais ng proletaryado na muling angkinin ang mga makasaysayang aral nito at ipalaganap ang mga ito nang pinakamalawak posible. Ang kanilang tungkulin ay ipalaganap ang rebolusyonaryong teorya sa loob ng uri habang inuunawa na ang prosesong ito ay nagaganap sa mismong loob ng proletaryado, at hindi usapin ng ‘pag-iiniksiyon’ ng teorya sa praktika, o ng pagtingin sa teorya bilang isang uri ng kemikal na pampaalsa na nagpapagalaw sa buong makasaysayang proseso.
Ang teorya at praktika ay nagkukumplementuhan at nagtatagusan. Ang pagtuon sa isa at pagpapabaya sa kabila, ang paggigiit na ang teorya ang pangunahing sanhi ng lahat, o sa kabilang banda ang pagmamaliit sa aktibong papel ng teorya, ay humahantong sa mapanganib na landas ng boluntarismo o akademisismo.”
“4. Hindi dahil umiiral ang mga rebolusyonaryong grupo kaya nagiging isang rebolusyonaryong uri ang proletaryado. Kahit pa mapatay ng burgesya ang bawat rebolusyonaryo sa mundo, magagawa lamang nitong ipagpaliban ang oras ng sarili nitong kamatayan; hindi nito mapipigil ang tunggaliang pang-uri ni maiiwasang muling lumikha ang proletaryado ng mga bagong grupo ng mga rebolusyonaryo. Maaaring sirain ang mga unang usbong ng isang puno, ngunit hindi nito tuluyang mapipigil ang buong proseso ng muling pagsibol nito.
Dahil dito, bagaman walang hiwalay na interes ang mga rebolusyonaryo mula sa interes ng uri, hindi sila katumbas ng uri mismo. Bahagi lamang sila nito, ang pinakamatatag na bahagi. Ang mga rebolusyonaryo ay hindi ang pangkalahatang punong-himpilan ng isang walang kamalayan at masunuring hukbo, ni sila ang timonero ng rebolusyon. Tinutukoy nila ang malalawak na linya ng pakikibaka at itinuturo ang panghuling layunin ng kilusan. Ang kanilang tungkulin ay hindi ang maghanda upang ‘pamahalaan’ ang mga pakikibaka ng manggagawa o magbigay ng mga ‘tamang islogan’ na diumano’y awtomatikong lilikha ng mga kundisyon para sa organisasyon ng proletaryado. Hindi nila tungkuling organisahin ang uri o pamunuan ang sariling organisasyon nito sa pamamagitan ng mga praktikal na ‘reseta’ para sa ganito o ganoong porma ng yunitaryong organisasyon, kundi ang laging isulong ang pangkalahatang pampulitikang layunin ng kilusan.”
“5. Hindi maaaring ipalit ng mga rebolusyonaryo at ng partido ang kanilang sarili sa uri. Nangangahulugan ito na, bagaman hindi mapapalitan ang kanilang tungkulin, hindi ito isang layunin sa sarili nito, ni isang ganap at perpektong proseso na maaaring pumalit sa aktibidad ng proletaryado, o magpasok sa kusang kilusang masa ng katotohanang nakapaloob na rito, o ‘iangat’ ang proletaryado mula sa antas ng agarang ekonomikong pangangailangan patungo sa mulat na rebolusyonaryong pagkilos.
Ito ang dahilan kung bakit, bagaman ang partido ay isang aktibong bahagi ng proletaryado at ganap na kalahok sa proseso ng pagkakaroon nito ng kamalayan, hindi ito isang tagapamagitan sa pagitan ng teorya at praktika, karanasan at kamalayan. Ang partido at ang uri ay kapwa materyal na pagkakaisa ng teorya at praktika; hindi na kailangan ng anumang tagapamagitan upang likhain ang pagkakaisang ito. Ang pagkakaisang ito ay isang buhay na proseso na humuhubog kapwa sa partido at sa uri sa kabuuan, gayundin sa mga konseho ng manggagawa bilang yunitaryong organisasyon ng uri.
Ang gawing tagapamagitan ang partido sa pagitan ng teorya at praktika ay nangangahulugang ituring ang teorya bilang isang bagay na panlabas sa proletaryado at eksklusibong pag-aari ng partido. Nangangahulugan ito ng pagtanggi sa kakayahan ng proletaryado na mulat at pampulitikang agawin ang kapangyarihan. Sa ganitong lohika, ang mga konseho ng manggagawa ay magiging hungkag na sisidlan lamang at ang partido ang magiging tanging tagapagdala ng rebolusyonaryong nilalaman. Sa gayong kaso, magiging ‘lohikal’ na ilagay sa partido ang aktuwal na pamumuno sa diktadura sa lipunan at sa diktadura ng proletaryado.”
“Ang partido ay hindi isang direktiba o ehekutibong organisasyon, ni isang organong nilikha upang agawin ang kapangyarihan para sa proletaryado. Ang pananaw na ang pamumuno sa diktadura ng mga manggagawa ay tungkulin ng isang partido na naging partidong masa matapos ang rebolusyon ay nagpapakita ng seryosong hindi pag-unawa sa tunay na layunin ng partido. Sa katunayan, hindi layunin ng partido ang walang hanggang paglaki upang masaklaw ang pinakamaraming bilang ng mga kasapi. Hindi ito isang nag-iisang totalitaryong partido ng estado. Sa kabaligtaran, mananatili itong pagpapahayag lamang ng isang bahagi ng uri, at ang mismong raison d’être nito ay unti-unting mawawala habang lumalawak ang sosyalistang kamalayan sa loob ng buong uri.
Ang katotohanang hindi tungkulin ng partido ang humalili sa uri ay hindi nangangahulugang isa itong kinakailangang kasamaan na dapat pigilan o iwasan hangga't maaari. Ang mga rebolusyonaryo at ang partido ay kinakailangang mga produkto, di-mapapalitang mga elemento sa proseso ng pagkakaroon ng kamalayan ng proletaryado. Ang itanggi ang kanilang tungkulin dahil lamang sa mga substitusyonistang pagkakamali ng nakaraan ay isang baog na purismo; nangangahulugan ito ng pag-aalis sa proletaryado ng isa sa pinakamahalaga nitong armas. Ang makasaysayang tungkulin ng mga rebolusyonaryo at ng partido, malayo sa pagiging isang mahiwagang lunas sa lahat ng suliranin, ay bahagi ng pangkalahatang tendensya ng proletaryado na buuin ang sarili bilang isang mulat na rebolusyonaryong uri. Ang mga rebolusyonaryo ang pinakamatatag at pinakamapalabang mga elemento sa loob ng uring manggagawa; nagsasagawa sila ng organisadong interbensyon sa tunggaliang pang-uri upang maisulong ang pangwakas na layunin ng kilusan. Ang kanilang aktibong pakikilahok sa pakikibakang ito ay may mapagpasyang impluwensya sa pangkalahatang direksyon ng kilusan, isang impluwensyang maaaring magbunga ng kongkretong resulta sa pampulitikang pag-unlad ng pakikibaka, sa pagpapabilis ng pagbubuo ng proletaryado bilang isang independiyenteng uri na may layuning agawin ang kapangyarihan at wasakin ang sistemang paggawa para sa sahod.”
[1] ‘Kritika sa mga tinatawag na “Communiser” Bahagi 3.1: Jacques Camatte - mula sa Bordigismo tungo sa pagtanggi sa proletaryado’, International Review 171.
[2] Sa harap ng lahat ng teoretikal na kalabisan na nagsisilbing batayan ng propaganda ng mga communiser para sa pagtalikod sa tunggaliang pang-uri, inilakip namin sa apendiks ng artikulong ito ang pananaw ng IKT hinggil sa responsibilidad ng mga rebolusyonaryo at sa layunin ng kanilang aktibidad.
[3] ‘Solitude de la théorie communiste’, inilathala sa website na Hic Salta – Communisation (2016).
[4] ‘Théorie communiste, un chantier permanent’, Théorie communiste blg. 23.
[5] Mga huling pangungusap ng Anti-Critique ni Luxemburg (1915).
[6] Lenin, What Is To Be Done? (1901).
[7] Engels, “Talumpati sa Libing ni Marx”, inilathala sa Der Sozialdemokrat, Marso 22, 1883.
[8] Plataporma ng IKT.
[9] ‘Aufhebengate’, IKT Online, Mayo 2013.
[10] Communisation does not move in mysterious ways (Hunyo 2015). Ang TPTG ay nangangahulugang Ta Paidia Tis Galaria (“Mga Anak ng Galeriya”).
[11] ‘Mga kampanya laban sa negasyonismo: isang pag-atake laban sa Komunistang Kaliwa’, sa aming polyetong Fascisme & démocratie, dalawang ekspresyon ng diktadura ng kapital.
[12] Plataporma ng IKT.
[13] ‘Mga Tesis hinggil sa Parasitismo’, International Review Blg. 94.
Pinagmulan ng pagsasalin: https://en.internationalism.org/content/17818/individualism-highest-stage-alienation