Gaya ng binanggit natin sa introduksyon ng seryeng ito, itinatag ang IKT noong Enero 1975 sa isang internasyunal na kumperensya kung saan nagpasya ang ilang pampulitikang grupo mula sa iba't ibang bansa, na ilang taon nang may malapit na ugnayan sa isa't isa, na magkaisa sa loob ng isang sentralisadong organisasyon na sa simula pa lamang ay may internasyunal na saklaw. Ipinakita ng mahalagang pangyayaring ito ang mulat na determinasyon ng isang napakabatang henerasyon ng mga rebolusyonaryo na magtayo ng isang organisasyong nagpapatuloy sa programa at tradisyong pang-organisasyon ng Kaliwang Komunista, na may layuning ilatag ang mga pundasyon para sa pandaigdigang partido sa hinaharap. Kaya ang layunin ng ikalawang bahaging ito ng serye ay ilahad ang pampulitikang oryentasyon na ginamit ng IKT upang ihanda at sangkapan ang sarili sa pagganap sa pampulitikang papel na siyang dahilan kung bakit ito binuo ng uring manggagawa.[1]
I – Ang proseso ng pagkabuo ng IKT bilang pagpapatuloy ng rebolusyonaryong kilusan
Ang unang organisadong porma na nagbigay-daan sa pagkakatatag ng ating tunguhin ay lumitaw sa Venezuela noong 1964 sa pagkabuo ng grupong Internacionalismo. Binubuo ito ng maliit na ubod ng napakabatang mga kasapi na nagsimulang paunlarin ang mga makauring posisyon sa pamamagitan ng mga talakayan kasama ang isang mas matandang kasama (Marc Chirik), na may malawak nang karanasan bilang militante, una sa loob ng Komunistang Internasyunal, pagkatapos sa Italian Fraction na nakasentro sa pahayagang Bilan, at sa huli sa Gauche Communiste de France (Kaliwang Komunista ng Pransya) hanggang sa pagbuwag nito noong 1952. Sa simula pa lamang, naging bukas ang saloobin ng maliit na grupong ito at nagsikap itong magtatag ng mga ugnayan. Kaya, nagtatag, o nagsikap magtatag, ang grupong Internacionalismo ng mga ugnayan at talakayan sa grupong News and Letters sa Estados Unidos, gayundin sa Europa, sa iba't ibang grupong naninindigan sa makauring batayan, at sa Battaglia Comunista. Sa ganitong paraan din, noong Mayo 1968, tatlong kasapi ng Internacionalismo ang aktibong lumahok sa kilusang panlipunan na sumiklab sa Pransya, at masiglang nakipagtalakayan sa ilang grupo at indibidwal na militante. Gayunman, ang debate tungkol sa makasaysayang kahulugan ng Mayo ’68 at sa mga aral na dapat makuha mula rito ay naglantad sa malaking kalituhan na umiiral sa karamihan ng mga dati nang grupo. Kaya kinailangang isaalang-alang ang pagbuo ng isang bagong pampulitikang grupo na nakabatay sa magkakaugnay at malinaw na mga posisyon tulad ng mga pinaunlad at ipinagtanggol ng Internacionalismo. Sa ganitong mga kalagayan nabuo ang Révolution internationale (RI) noong Hulyo 1968 batay sa isang pahayag ng mga prinsipyo. Naging tunay na puwersang nagtutulak ang RI sa proseso ng pagkakaisa ng mga rebolusyonaryo, kapwa sa Pransya at sa internasyunal na antas.
Kaya, noon pang 1969–1970, ang patuloy na mga ugnayan at talakayan sa News and Letters sa Estados Unidos ay humantong sa dalawang kasapi nito na pumabor sa mga posisyon ng Kaliwang Komunista. Noong 1970, kasama ang ikatlong kasapi, bumuo sila ng isang grupo sa pamamagitan ng paglalathala ng sarili nilang “Pahayag ng Pampulitikang Oryentasyon”: inilathala ang unang isyu ng Internationalism. At lalong umigting ang prosesong ito noong unang bahagi ng dekada 1970, nang maglakbay ang mga militante ng RI sa iba't ibang bahagi ng Europa upang makipagkita sa mga mambabasa at mga kasulatan nila, nang walang pag-aatubiling magtatag ng mga ugnayan sa panahong hindi pa umiiral ang internet at ang mga bagong paraan ng komunikasyon.[2] Kinikilala ang pangangailangang gawing mas organisado at patatagin ang mga ugnayan sa pagitan ng mga rebolusyonaryong grupo, nagkusa ang Internationalism at Révolution internationale na magpanawagan ng serye ng mga kumperensya at pagpupulong sa pagitan ng 1973 at 1974. Sa mga ito, naganap ang isang proseso ng paglilinaw at pagpapatatag na, partikular, ay nagbunga ng paglapit ng grupong World Revolution sa Inglatera (na humiwalay sa Solidarity London) tungo sa mga posisyong ipinagtatanggol ng RI, Internationalism at Internacionalismo. Higit sa lahat, inilatag ng iba't ibang pagpupulong na ito ang mga pundasyon para sa pagkabuo ng IKT makalipas ang isang taon. Sa panahon ding ito, patuloy na nagtatag ng mga ugnayan at nagsagawa ng mga talakayan ang RI hindi lamang sa mga organisadong grupo kundi pati sa mga indibidwal na mambabasa ng mga publikasyon nito at sa mga nakikiayon sa mga posisyon nito. Ang gawaing ito ay humantong, partikular, sa pagkabuo ng maliliit na grupo sa Espanya at Italya, na mula 1974 ay nagsimulang maglathala ng mga pahayagang Accion Proletaria at Rivoluzione Internazionale. Kaya, sa kumperensya noong Enero 1975, kinilala ng anim na grupo na nakabatay sa magkakaparehong mga posisyon ang kanilang mga plataporma, at nagpasya silang magkaisa sa iisang organisasyon na may internasyunal na sentral na organo at naglalathala ng isang tatlong-buwang journal (ang International Review) sa tatlong wika (Ingles, Espanyol at Pranses). Isang malaking hakbang ang naisagawa. Ang pagkakatatag ng International Communist Current ay naging bunga ng masinsinang gawain ng pagtatatag ng mga ugnayan, talakayan, paghahambing ng mga posisyon, paglilinaw at pagpapahusay sa mga ito, na lahat ay nakabatay sa malinaw na mga pampulitikang pamantayan. Dapat idiin na sa buong panahong ito, hindi nakinabang ang proletaryong pampulitikang kilusan sa ambag ng mga makasaysayang organisasyon ng Kaliwang Italyano na nakaligtas sa Ikalawang Digmaang Pandaigdig. Sa katunayan, kapwa tinanggihan ng Partito Comunista Internazionalista (Battaglia) at, higit sa lahat, ng PCI/Programma ang lahat ng panukala para sa isang pagpupulong.[3] Para sa kanila, walang makasaysayang kabuluhan ang Mayo ’68 at isa lamang itong pag-aalsa ng mga estudyante.
Ang ganitong “marilag na pagkakahiwalay” ay lubhang salungat sa pamamaraan ng Kaliwang Italyano bago ang digmaan.
Ito ang dahilan kung bakit hayagang iginiit ng Ulat tungkol sa Usapin ng Organisasyon ng Ating Internasyunal na Komunistang Tunguhin[4], na iniharap sa kumperensya noong Enero 1975, na ang pagkabuo ng Tunguhin ay nangangahulugan ng tunay na pagpapanumbalik ng makasaysayang pagpapatuloy ng buong pamana ng Kaliwang Komunista bago ang Ikalawang Digmaang Pandaigdig: “Kung hindi dumaan ang kilusang manggagawa sa 50-taong pagkaputol na naghihiwalay sa Komunistang Internasyunal at sa kasalukuyan, walang dudang ang ‘kaliwa’ nito (Kaliwang Aleman, Kaliwang Italyano) ang muling aako sa gawaing ito. Mula sa pananaw ng mga pampulitikang posisyon, walang duda na magiging pagpapatuloy ng ‘kaliwa’ ang susunod na Internasyunal; ngunit mula sa pananaw ng organisasyon, kailangan pang itayo ang sentrong ito. Mula nang muling bumangon kamakailan ang makauring pakikibaka, isinabuhay ng ating internasyunal na tunguhin ang isang gawaing pang-organisasyon na nakabatay sa mga makauring posisyon ng proletaryado. Ibig sabihin, ang praktika nito, sa kabila ng lahat ng kahinaan at pagkakamali nito, ay naging bahagi ng pamana ng proletaryong pakikibaka. Sa gayon, muling lumikha ang tunguhin ng isang bagong bukal ng organikong pagpapatuloy, dahil ito lamang ang organisasyong nakapagpanatili ng pagpapatuloy sa praktika nito sa loob ng balangkas ng mga makauring posisyon.”[5]
Bunga nito, hindi gaanong itinuring ng IKT ang sarili bilang isang “bagong sangay” sa loob ng Kaliwang Komunista, kundi bilang sagisag ng kritikal na sintesis ng pinakamahuhusay na ambag ng Kaliwang Italyano at ng Kaliwang Aleman-Olandes. Ngunit hindi sana muling naihabi ang “makasaysayang hibla” na ito kung wala ang kasamang MC (Marc Chirik) upang ipagtanggol at ipasa sa batang henerasyon ng mga rebolusyonaryo pagkatapos ng 1968 ang pinakamahuhusay na aral mula sa buong karanasang naipon ng kilusang manggagawa.[6] Noong 1975, 68 taong gulang na si Marc at mayroon nang halos 50 taon ng pampulitikang aktibidad. Siya lamang ang nakilahok sa rebolusyonaryong daluyong na nagsimula sa Russia noong Oktubre 1917. Sa kabilang banda, napakabata ng malaking mayorya ng mga militante ng IKT, karamihan ay nasa kanilang twenties, at higit sa lahat ay walang karanasan sa rebolusyonaryong militanteng gawain. Kaya, isa sa mga unang malalaking hamon sa unang yugto ng IKT ay ang lubos na maunawaan at malalim na maisanib sa sarili ang mga teoretikal, pampulitika at pang-organisasyong tagumpay ng kilusang manggagawa, matapos ang apat na dekada ng pagkaputol ng organikong pagpapatuloy na nag-uugnay sa mga organisasyon mula pa sa Communist League (1847–1852).[7]
II – Ang pagtatatag at pagtatayo ng IKT batay sa malinaw na paghihiwalay ng mga makauring posisyon at mga proletaryong prinsipyo
Bagamat ang IKT ang unang rebolusyonaryong organisasyon na, sa simula pa lamang, ay lumitaw sa internasyunal na antas (kahit na, dahil sa mga makasaysayang kalagayan, ang paglawak ng IKT sa simula ay naganap pangunahin sa Europa at Hilagang Amerika), isa sa mga unang malalaking hamon nito ay ang pagtatanggol sa prinsipyo ng internasyunal na sentralisasyon. Ibig sabihin, kailangang matutunang koordinahin ang mga pwersang militante sa iba't ibang bansa upang mapaunlad ng organisasyon ang isang tunay na nagkakaisang pampulitikang buhay at makapagsalita nang may iisang tinig sa loob ng uring manggagawa at ng rebolusyonaryong kilusan. Gayunman, hindi ito awtomatiko o madaling maisakatuparan. May malalalim na balakid na kinailangang harapin ng bagong henerasyon ng mga rebolusyonaryo.
Noong 1984, bilang bahagi ng pakikibaka laban sa mga tendensiyang konsehilista sa loob ng IKT, sumulat ang ating kasamang si Marc Chirik ng isang kontribusyon kung saan binalikan niya ang “panimulang kasaysayan ng IKT”. Ipinakita sa kongklusyon ng kanyang argumento kung gaano kalaking balakid sa proseso ng muling pagsasama-sama ng mga rebolusyonaryong pwersa pagkatapos ng 1968 ang pagkaputol ng organikong pagpapatuloy sa rebolusyonaryong kilusan ng nakaraan:
“Kung susuriin nang may sapat na pagtanaw mula sa kasalukuyan, para bang nasasaksihan natin ang simula mismo ng kasaysayan ng pampulitikang kilusan ng uring manggagawa, dahil napakaraming pagsubok at pagkakamali at napakalaking kalituhan ang dala-dala ng bawat grupo. Para bang ang pampulitikang kilusan ng uring manggagawa ay dumanas ng matagal na pagkawala ng alaala, at unti-unti at masakit nitong binabawi ang sariling memorya. Dahil walang kakayahan ang mga grupong nagmula sa Kaliwang Italyano na katawanin ang teoretikal at pampulitikang pagpapatuloy, mangangailangan ng maraming taon ang mga bagong grupong umusbong kasabay ng muling pagsigla ng hayagang pakikibaka ng proletaryado upang makalabas sa labirintong nilikha ng kalahating siglo ng ‘kadiliman’ at pag-urong ng makauring pakikibaka: upang muling angkinin ang teoretikal, pampulitika at pang-organisasyong mga tagumpay ng nakaraan, muling maitatag ang ugnayan sa rebolusyonaryong kilusan ng nakaraan, at habang isinasama at nilalalim ang mga aral nito, kritikal na malampasan ang mga limitasyon nito.
Walang duda na isang malaking hakbang ang naisagawa sa pagkabuo ng IKT, ngunit magiging labis na kumpiyansa kung iisipin na sa unang kongreso nito ay tuluyan nang nalampasan ng IKT ang panimulang yugto ng kasaysayan nito. Mananatili pa rin ang napakaraming kahinaan, kakulangan, at ‘mga puwang sa loob ng mga kakulangan’, na mabigat na makakaapekto sa pag-unlad nito. Mamarkahan ang buong kasaysayan ng IKT ng kahirapang alisin ang maraming maling pananaw na lumaganap sa panahon ng pagkabuo nito.”
Kaya, sa simula pa lamang, kinailangang harapin ng Tunguhin ang mapaminsalang impluwensya ng pagrerebelde ng intelektwal na petiburgesya, isang impluwensyang partikular na malakas pagkatapos ng 1968 kasunod ng mga kilusang estudyante. Ang indibidwalismo, kawalan ng pasensya, pagkatuon lamang sa kagyat na mga usapin, ispontaneismo, at kawalan ng tiwala sa mga rebolusyonaryong organisasyon (partikular sa mga organisasyon ng Kaliwang Komunista) ay makapangyarihang mga lason na humahadlang sa pag-unlad ng isang tunay, organisado at sentralisadong pampulitikang buhay. Dagdag pa rito ang bigat ng mga relasyong nakabatay sa personal na pagkakalapit at ang mentalidad ng maliit na sirkulo, na lubos na salungat sa pagpapatatag ng tunay na pampulitikang ugnayan sa pagitan ng mga militante, mga ugnayang magbibigay-daan sa pagtatayo ng isang balangkas ng paggana kung saan ang KABUUAN (ang mga pangangailangan ng organisasyon) ay laging nangingibabaw sa mga partikular na alalahanin ng mga bahaging bumubuo rito.
Ngunit sa harap ng lahat ng problemang nagmumula sa mga kahinaan ng kalagayan kung saan muling nakahanap ng landas tungo sa pakikibaka ang uring manggagawa mula sa huling bahagi ng dekada 1960, tumanggi ang IKT na gumawa ng anumang kompromiso sa loob mismo ng mga hanay nito.
Sa halip, pinagtibay nito ang pamamaraang palaging ipinagtatanggol ng Marxistang pakpak ng kilusang manggagawa, ibig sabihin, ang pagbabatay ng organisasyon sa malinaw na paghihiwalay ng mga prinsipyong pang-organisasyon at mga posisyong pamprograma. Kaya, noong 1976, pinagtibay ng Unang Kongreso ng IKT ang mga Alituntunin ng organisasyon bilang pagpapatuloy ng tradisyon ng mga organisasyon ng nakaraan.
Ngunit gaya ng itinuro na natin noong 1976, “ang mga alituntunin ng iba't ibang pampulitikang organisasyon ng uri, bukod sa pagiging mga instrumento ng pampulitikang pakikibaka, ay salamin din ng mga kalagayan kung saan nagaganap ang pakikibakang iyon. At higit sa lahat, dala ng mga ito ang mga kahinaan at kakulangan sa pag-unlad ng proletaryado sa iba't ibang yugto ng kasaysayan nito. Hindi eksepsyon sa tuntuning ito ang mga Alituntunin ng IKT. Produkto rin ang mga ito ng kanilang panahon, at dahil unti-unting nalampasan ng pangkalahatang kilusan ng uri ang sarili nitong kakulangan sa pag-unlad, maaari rin namang malampasan ng mga Alituntunin ng IKT ang mga kahinaan ng mga alituntunin na ating sinuri.”[8] Kinailangan ding tugunan ng mga alituntuninng ito ang mga pampulitikang usapin at problemang katangian ng panahon kung kailan lumitaw ang organisasyon. Ito ang dahilan kung bakit isa sa mahahalagang katangian ng mga ito ang matinding pagdiin sa nagkakaisa at pandaigdigang sentralisadong katangian ng organisasyon. “Sa kabilang banda, batay sa karanasan ng pagkabulok ng Ikatlong Internasyunal, kung saan ginamit ang mga administratibong hakbang laban sa mga rebolusyonaryong praksyon, itinuring na kinakailangang isama sa kasalukuyang mga alituntunin ang mga puntong naglilinaw sa mga kalagayan kung kailan maaari at kailangang ipahayag ang mga pagkakaiba ng pananaw sa loob ng organisasyon.”
Sa Unang Kongreso rin pinagtibay ang isang pampulitikang plataporma, na ang pangunahing layunin ay ibuod ang mga makauring posisyon. Ipinahayag ng dokumentong ito ang antas ng kalinawang naabot ng mga militante nito matapos ang pitong taon ng talakayan, pagninilay at pakikibahagi sa uring manggagawa. Bagamat matatag na nakaugat ang platapormang ito sa mga tagumpay at aral na minana mula sa mga organisasyon ng Kaliwang Komunista, hindi ito itinuring ng IKT bilang isang absolutong dogma. Ilang ulit na nirebisa o inangkop ang plataporma alinsunod sa umuunlad na pag-unawa sa makasaysayang panahon.
Kaya, ang dalawang dokumentong ito (mga Alituntunin at Plataporma) ang nagsilbing batayan sa pagtanggap ng mga bagong kasapi sa organisasyon.[9] Ngunit di-nagtagal, natutunan ng IKT na hindi sapat ang pagkakaroon lamang ng isang magkakaugnay at malinaw na pampulitikang balangkas; kailangan din itong patuloy na maipagtanggol laban sa lahat ng tendensiyang naglalayong kuwestiyunin o pahinain ito.
III – Walang kapagurang pakikibaka upang ipagtanggol ang organisasyon
Gaya ng malawak nating tinalakay sa unang bahagi ng seryeng ito[10], ang organisasyon ng mga rebolusyonaryo ay isang “dayuhang katawan” sa loob ng kapitalistang lipunan. Dahil dito, hindi ito kailanman ligtas sa impluwensya ng mga ideolohiyang burges at petiburges, na nagbubunga ng mga pananaw at asal na salungat at mapanira sa loob ng isang proletaryong organisasyon. Sa isang banda, hindi maiiwasan ang mga kahirapan at mga yugto ng krisis. Sa nakalipas na limampung taon, dumaan ang IKT sa ilang pampulitikang krisis, at ang ilan sa mga ito ay direktang nagbanta sa mismong pagpapatuloy nito bilang isang rebolusyonaryong organisasyon. Hindi natin maaaring ilahad dito nang detalyado ang pinagmulan at takbo ng iba't ibang pangyayaring ito. Sa halip, ang tunay na usapin ay ang pamamaraang ginamit ng IKT sa pakikibaka upang ipagtanggol ang integridad ng mga prinsipyong pang-organisasyon nito.
Una, palaging itinuring ng IKT na ang pagkuwestiyon ng ilang militante sa paraan ng paggana nito ay, higit sa lahat, pagpapakita ng mga kahinaan ng organisasyon bilang isang kabuuan.
Kaya, gamit ang pamamaraang minana mula sa Praksyong Italyano at Kaliwang Komunista ng Pransya, palaging nagsikap ang IKT na harapin ang mga problemang pang-organisasyon:
- Nang may pinakamataas na antas ng kamalayan hangga't maaari, upang matukoy ang mga ugat ng mga ito at masangkapan ang sarili upang malampasan ang mga ito.
- Sa pamamagitan ng walang kompromiso at matatag na pagtatanggol sa mga prinsipyong pang-organisasyon.
- Sa pag-iwas, hangga't maaari, sa mga pagkakahati o sa napaaga o walang sapat na dahilan na pag-alis ng mga militante.
- Nang kolektibo, sa pamamagitan ng pinakamalawak na posibleng debate sa kabuuan ng IKT, upang paghambingin ang mga posisyon at linawin ang mahahalagang pampulitikang usaping nakataya.
Ito ang dahilan kung bakit ang mga internasyunal na kongreso[11] o ang pagpapatawag ng mga ekstraordinaryong kumperensya, tulad noong Enero 1982, Abril 2002[12] at Mayo 2014[13], ay madalas na naging mahahalagang yugto kung kailan kinailangang magsagawa ang buong IKT ng determinadong pakikibaka upang ipagtanggol ang mga prinsipyo at balangkas ng paggana nito. Ang matitinding panahong ito ng debate at pakikibaka ay karaniwang nagbunga ng mga teksto na nagbigay-daan sa IKT na makuha ang pinakamaraming posibleng aral at mapalalim ang pag-unawa nito sa mga usaping pang-organisasyon. Halimbawa, kasunod ng krisis na yumanig sa IKT sa pagitan ng 1981 at 1982, kung kailan nawala ang kalahati ng seksyon sa Britanya at humigit-kumulang apatnapung kasapi ang umalis sa organisasyon, pinagtibay ng Ekstraordinaryong Kumperensya noong Enero 1982 ang dalawang ulat: ang isa tungkol sa “Ang Papel ng Organisasyon”[14] at ang isa naman tungkol sa “Ang Istruktura at Paggana ng Rebolusyonaryong Organisasyon”[15]. Ang dalawang dokumentong ito ay nananatiling mahahalagang kontribusyon hanggang ngayon. Higit sa lahat, nakatulong ang mga ito upang mapalalim ang mga pundasyong kinatatayuan ng IKT, kabilang ang makasaysayang papel ng organisasyon, ang relasyon sa pagitan ng organisasyon at ng uring manggagawa, sentralisasyon, relasyon sa pagitan ng mga militante at ng organisasyon, at iba pa. Ang tekstong “Usapin ng Paggana ng Organisasyon sa IKT”[16], na pinagtibay sa Ika-11 Internasyunal na Kongreso kasunod ng maraming taong pakikibaka laban sa patuloy na pag-iral ng ispiritu ng sirkulo at klanismo, ay nagpaunlad pa sa ambag ng mga teksto noong 1982, partikular sa muling pagkuha sa pakikibaka ni Lenin laban sa ispiritu ng sirkulo sa Ikalawang Kongreso ng RSDLP noong 1903.
Sa huli, palaging nanindigan ang IKT, at nagawang, hayagang ilahad sa uring manggagawa ang mga aral mula sa sarili nitong mga pakikibaka. Ang mga tekstong nabanggit sa itaas ay pawang inilathala sa International Review.
Siyempre, hindi nito ibig sabihin na palagi nating nagawang tukuyin ang pinakaugat ng mga kahirapan. Gaya ng napagtanto natin kalaunan, ang mga aral na nakuha ay madalas na nanatiling mababaw o hindi lubos na naisabuhay at naunawaan.
May mga pagkakataon pa ngang napunta sa maling direksyon ang pagsusuri, o nalimitahan lamang ito sa pagharap sa mga sintomas ng mga problema sa halip na tukuyin ang malalalim na ugat ng mga ito. Halimbawa, hindi lubusang naisagawa ang pakikibaka laban sa ispiritu ng sirkulo at klanismo noong dekada 1990, kaya muling lumitaw ang mga mapaminsalang elementong ito noong 2000–2001.
Ngunit higit sa lahat, dapat tandaan na sa halip na magbulag-bulagan at pairalin ang katahimikan tungkol sa mga problema, palaging nagsikap ang IKT na harapin ang mga problemang pang-organisasyon nang may malinaw na pagtingin at determinasyong linawin ang mga ito. Bukod dito, palaging nagsikap ang IKT na labanan ang lahat ng anyo ng oportunismo, kapwa sa sarili nitong mga hanay at sa kabuuan ng Kaliwang Komunista, kahit pa mangahulugan itong maging “hindi popular”. Sa katunayan, kasunod ng Ika-15 Kongreso, mariing tumugon ang IKT sa mga nagsasabing ang maraming krisis na pinagdaanan ng ating organisasyon ay patunay ng kabiguan nito o ng “paranoya” nito: “dahil nilalabanan ng IKT ang anumang pagpasok ng oportunismo kaya tila napakagulo ng buhay nito at napakaraming krisis ang pinagdaanan nito. Dahil ipinagtanggol nito nang walang anumang konsesyon ang mga alituntunin nito at ang proletaryong diwang nakapaloob sa mga ito, hinarap ito ng matinding galit mula sa isang minoryang lubhang nahulog sa oportunismo hinggil sa usapin ng organisasyon. Sa antas na ito, ipinagpapatuloy ng IKT ang pakikibaka ng kilusang manggagawa na isinagawa partikular nina Lenin at ng mga Bolshevik, na madalas tuligsain ng kanilang maraming kritiko dahil sa kanilang paulit-ulit na mga pakikibaka at krisis sa organisasyon.”[17]
Kaya, batay sa isang buhay at patuloy na umuunlad na pag-iisip, na muling humuhugot ng inspirasyon sa pamamaraan ng Praksyong Italyano, na para rito ay “hindi maaaring pahintulutan ng kaalaman ang mga bawal na usapin o ang pagtatakwil sa mga pananaw”, palaging tinanggap ng IKT ang papel nito bilang isang organisasyong kailangang handang sumalungat sa agos, habang pinananatili ang pinakamataas na pagbabantay sa panloob na buhay ng organisasyon at laban sa lahat ng anyo ng konsesyon na nagpapahina sa mga proletaryong prinsipyo.
IV – Ang kakayahan ng IKT na bumuo ng malinaw at magkakaugnay na pagsusuri sa mga pagbabago sa makasaysayang panahon
Sa ganito ring pamamaraan nagsikap ang Tunguhin na bumuo ng isang magkakaugnay at malinaw na pagsusuri, kapwa sa pagpasok ng kapitalismo sa yugto ng pagkabulok nito at sa pagbabago ng balanse ng pwersa sa pagitan ng burgesya at proletaryado. Dito rin, habang humuhugot sa mga ambag at tagumpay na minana mula sa mga organisasyon ng nakaraan, partikular sa pag-unawa sa pagkabulok ng kapitalismo, nagawa ng IKT na patuloy na iangkop at payamanin ang Marxistang balangkas ng pagsusuri na kailangan upang maunawaan ang nagbabagong makasaysayang mga kalagayan kung saan kailangang isulong ng proletaryado ang rebolusyonaryong pakikibaka nito. Sa katunayan, ang kakayahan ng ating Tunguhin na huwag makulong sa mga balangkas ng pag-iisip ng nakaraan ang madalas na nagbigay-daan dito upang makita ang malalaking pagbabago sa dinamika ng kapitalistang lipunan, bago pa maging napakalinaw ng mga ito na hindi na maitatanggi.
Bagamat walang nakitang posibilidad ang Kaliwang Komunista ng Pransya na muling bumangon ang proletaryado maliban sa loob at panahon ng isang Ikatlong Digmaang Pandaigdig, binago ng grupong Internacionalismo ang pananaw na ito noong 1967 sa pamamagitan ng pagbubuo ng isang pagsusuri sa makasaysayang takbo tungo sa makauring tunggalian, batay sa lumalalim na krisis pang-ekonomiya. Nakumpirma ang pagsusuring ito makalipas lamang ang ilang buwan nang sumiklab ang kilusan ng Mayo ’68 sa Pransya. Sa harap ng pag-aalinlangan ng matagal nang umiiral na mga grupo ng Kaliwang Komunista, na walang nakikitang “anumang bago”, naiba rin ang ating tunguhin dahil naunawaan nito ang makasaysayang kabuluhan ng mga pangyayaring ito.
Sa pagpapaunlad sa pagsusuri ng Internacionalismo, ipinakita ng grupong Révolution internationale sa artikulong “Understanding May”, na inilathala sa ika-2 isyu ng Révolution internationale, na ang Mayo ’68 ay hindi lamang isang panandaliang pangyayari na kinasasangkutan ng uring manggagawa sa Pransya, kundi pagpapahayag ng isang makasaysayan at internasyunal na kilusan: ang pagtatapos ng kontra-rebolusyon at ang muling paglitaw ng proletaryado sa entablado ng kasaysayan. Kaya, batay sa malalim na pag-unawa sa pag-unlad ng makasaysayang panahong ito, pinagtibay rin ng Unang Kongreso ng IKT noong 1976 ang una nitong Manipesto.
Ang mismong layunin ng tekstong ito ay ilahad sa uring manggagawa ang perspektiba ng mga pakikibakang nasimulan na nito, ipaalala rito ang mga aral ng nakaraan upang mahubog nito ang sarili nitong kinabukasan, at tukuyin din ang mga tungkuling kinakaharap ng mga rebolusyonaryo bilang kapwa bunga at puwersang nagtutulak sa muling pagsigla ng pakikibaka ng proletaryado.
Dahil mismo itinuturing ng IKT ang Marxismo bilang isang buhay na teorya, naninindigan itong kapwa saliksikin at palalimin ang mga aral ng nakaraan at sikaping maunawaan ang malalaking pagbabago o mga bagong penomenang kaugnay ng makasaysayang panahon. Ito, sa pangkalahatan, ang nagawa nito sa mga sumunod na taon at dekada sa pamamagitan ng mahahalagang ambag sa pagpapalalim ng makauring kamalayan:
- Noong Hulyo 1979, pinagtibay ng Ika-3 Kongreso ang isang resolusyon tungkol sa “estado sa transisyunal na panahon”, gayundin ang isang ulat tungkol sa “makasaysayang takbo”.[18]
- Kasunod ng malawakang welga sa Poland noong 1980, nilinaw at pinalalim ng mga teksto tungkol sa pakikibaka ng proletaryado sa panahon ng pagkabulok ng kapitalismo[19] at ng kritika sa teorya ng “mahinang kawing”[20] ang ating pagsusuri sa kasalukuyan at hinaharap na mga kondisyon ng proletaryong pakikibaka tungo sa rebolusyon.
- Gayundin, kailangang bigyang-diin ang mga paglilinaw na ibinigay ng iba't ibang polyeto natin tungkol sa The Trade Unions Against the Working Class, The Decadence of Capitalism, Nation or Class, at Communist Organisations and Class Consciousness.
Bagamat ang huling bahagi ng dekada 1970 at ang dekada 1980 ay minarkahan ng matinding mga pakikibaka ng mga manggagawa, kung saan aktibong gumanap ng papel ang IKT, kasabay nito ang pangangailangang matuto mula sa mga aral ng mga pagkatalo sa nakaraan. Kaya, upang maunawaan ang pagkatalo ng malawakang welga sa Poland noong 1980, maingat na sinuri ng organisasyon ang mga partikular na katangian ng mga Stalinistang rehimen sa Silangang Europa. Ang pagsusuring ito ang partikular na nagbigay-daan sa IKT, halos dalawang buwan bago bumagsak ang Berlin Wall, na mahulaan ang pagbagsak ng Eastern Bloc at ng USSR, habang marami pang grupo ang nagsusuri sa mga nangyayari sa USSR at sa mga bansang nakapaligid dito, gaya ng “perestroika” at “glasnost”, at ang pag-akyat ng Solidarnosc sa kapangyarihan sa Poland noong tag-init ng 1989, bilang isang patakarang naglalayong palakasin ang blokeng iyon. Gayundin, ang kakayahang harapin nang malinaw ang mga pagkatalo ng uring manggagawa ang nagbigay-daan sa atin, bago pa man ang mga pangyayari noong taglagas ng 1989, na makita na magdudulot ang mga ito ng malalim na pag-urong sa kamalayan ng proletaryado. Dapat ding banggitin na hindi lubos na tinanggap ng buong Kaliwang Komunista ang pagsusuring ito, at marami ang naniwala na ang kahiya-hiyang pagbagsak ng Stalinismo, dahil ito ang naging pangunahing pwersa ng kontra-rebolusyon, ay magbubukas ng daan sa paglago ng kamalayan at diwang palaban ng proletaryado.
Umabot pa ang International Bureau for the Revolutionary Party, ang nauna sa Internationalist Communist Tendency, sa pagsasabing ang kudeta laban sa rehimen ni Ceaușescu sa Romania ay lumikha ng “lahat ng obhetibong kondisyon at halos lahat ng suhetibong kondisyon na kinakailangan upang mabago ang insureksyon tungo sa isang tunay at ganap na panlipunang rebolusyon.”
Ngunit higit sa lahat, lubos lamang na naunawaan ng ating organisasyon ang pagbagsak ng Eastern Bloc at Stalinismo, pati ang mga paghihirap na idudulot nito sa pakikibaka ng uring manggagawa, dahil natukoy nito ang huling yugto na pinasok ng pagkabulok ng kapitalismo: ang yugto ng dekomposisyon. Ang dinamika nito, kung hindi mapipigilan sa pamamagitan ng tagumpay ng proletaryong rebolusyon, ay hindi maiiwasang hahantong sa pagkawasak ng sibilisasyon ng sangkatauhan.[21] Marami sa mga kritiko natin ang pinapasimple ang pagsusuri sa dekomposisyon at itinuturing itong parang isang paulit-ulit na mantra, isang simple at nakahandang sagot sa “kompleksidad ng mundo”. Hindi ito ang lugar upang talakayin dito ang kontrobersyang iyon. Sa katunayan, para sa atin, imposibleng lubos na maunawaan ang maraming pagpapakita ng nakamamatay na dinamika ng kapitalismo kung hindi ilalagay ang mga ito sa pangkalahatang balangkas ng dekomposisyon ng kapitalismo. Gayunman, hindi ito kailanman naging dahilan upang iwasan ang pangangailangang iangkop o pinuhin ang pagsusuri sa tuwing itinuturing nating kinakailangan. Ganito ang nangyari noong 2017, nang pagtibayin ng Ika-22 Internasyunal na Kongreso ang isang pag-update sa “Theses on Decomposition”.[22] Bukod dito, sa mga nakaraang taon, sinikap nating ipakita kung paanong ang dekada 2020 ng ika-21 siglo ay kumakatawan sa isang kwalitatibong paglala ng mapanirang spiral, ang “whirlwind effect”, kung saan inilulubog ng dekomposisyon ng kapitalismo ang buong sangkatauhan.
Siyempre, hindi ibig sabihin ng lahat ng ito na hindi nagkakamali ang IKT sa mga pagtatasa nito o na walang mga kakulangan ang mga pagsusuri nito. Sa katunayan, kinilala ito sa Ika-21 Internasyunal na Kongreso, na ginanap sa ika-40 anibersaryo ng organisasyon, kung saan isa sa pangunahing mga layunin ang pagsasagawa ng kritikal na pagtatasa sa pagsusuri ng internasyunal na sitwasyon.[23] Gayundin, noong 2022, matapos maliitin ang ambisyon ng Russia na magdeklara ng digmaan laban sa Ukraine, itinuring ng IKT na kailangang i-update ang tekstong “Militarism and Decomposition”, na ginawa noong unang bahagi ng dekada 1990.[24]
V. Ano ang pagtatasa matapos ang kalahating siglo ng pag-iral?
Kung matapos ang limang dekada ng pampulitikang aktibidad ay patuloy na nagagampanan ng IKT ang papel na siyang dahilan kung bakit ito binuo ng uring manggagawa, ito ay higit sa lahat dahil sa kakayahan nitong lubos na yakapin ang pampulitikang pamamaraang pinaunlad ng Praksyong Italyano at ng Kaliwang Komunista ng Pransya. Dahil, tulad ng mga nauna rito, determinado ang IKT na labanan ang nakagawiang rutin, katamaran sa pag-iisip, at pakikibagay sa kapitalistang lipunan, palagi nitong natagpuan ang lakas at kakayahang ipagtanggol ang integridad nito bilang isang rebolusyonaryong organisasyon ng pakikibaka. Sa pamamagitan ng determinasyong manatiling laging mapagmatyag sa mga makasaysayang pangyayari, at pagtanggi sa pananaw na “walang anumang bago” o na “hindi nagbago ang mga posisyon ng proletaryado mula pa noong 1848” (gaya ng iginigiit ng mga Bordigista), nagawa nitong manatili sa tamang landas hanggang ngayon sa pagtatanggol sa mga makauring posisyon.
Ngunit hindi tayo magiging konsistent kung hindi natin kayang suriin nang tunay na kritikal ang 50 taon ng buhay ng organisasyon upang matukoy kung anong mga pagsisikap ang kailangang ipagpatuloy upang makayanan natin ang hamong ito.
Ang pagkakaroon ng isang balangkas para sa panloob na paggana (na nakapaloob sa mga Alituntunin), na nakabatay sa magkakaugnay na mga prinsipyo at pampulitikang posisyon (ang Plataporma), ay hindi garantiya na kayang itayo at paunlarin ng organisasyon ang sarili nito. Sa katunayan, sa pagbabalik-tanaw, nakita ng IKT na napakahirap nitong unawain, lubos na maisabuhay, at determinadong ipatupad ang perspektibang malinaw nang inilatag ng kumperensyang nagtatag dito: “Ang ideya na kusang-loob, mulat at pinag-isipang itinatayo ng rebolusyonaryong organisasyon ang sarili nito ay malayong maging isang boluntaristang ideya; sa kabaligtaran, isa ito sa mga kongkretong resulta ng buong Marxistang praktika.” Kinailangan ng pamamaraang ito ang pagbuo ng isang tunay na pangmatagalang pananaw hinggil sa makasaysayang papel na kailangang gampanan ng IKT. Gayunman, marami sa henerasyon ng mga militanteng nagtatag sa IKT ang naniwalang ilang taon na lamang ang hinihintay bago dumating ang rebolusyon at na sila mismo ang makakasaksi sa mga unang sagupaan laban sa burges na estado. Nang umatras ang makauring pakikibaka mula sa huling bahagi ng dekada 1980, ang pagkabigo ng mga pag-asang ito ay naging isa sa pangunahing mga dahilan ng pagbibitiw ng maraming kasama. Ngunit higit sa lahat, ipinakita ng mga pag-alis na ito ang isang mas pangkalahatang kahinaan sa loob ng IKT bilang isang kabuuan: ang malalim na kabiguang maunawaan na ang paninindigan sa rebolusyonaryong militanteng gawain ay nakabatay, higit sa lahat, sa patuloy na pangangailangan para sa rebolusyonaryong organisasyon at sa napakahalagang papel na kailangan nitong gampanan sa rebolusyonaryong hinaharap. At hindi ito nakabatay sa mga pagtaas at pagbaba ng makauring pakikibaka o sa kung kaya o hindi ng proletaryado na wakasan ang kapitalismo. Ang pagkawala ng pangmatagalang pananaw na ito ay matagal na nakita sa isang makitid na pag-unawa sa papel ng IKT: bilang isang uri ng “mini-partido”[25] na ang pangunahing tungkulin ay ang manghimasok sa mga kagyat na pakikibaka ng uring manggagawa. Noon lamang 2015 tunay na nagsimulang maunawaan ng IKT na ang makasaysayang papel nito ay ang magsagawa ng gawaing katulad ng gawain ng isang praksyon.[26]
Gaya ng idiniin natin sa pagtatapos ng unang bahagi ng seryeng ito, ang kakayahang bumuo ng isang “mulat” na konsepto ng pagtatayo ng organisasyon ay palaging naging isang hamon sa kasaysayan ng rebolusyonaryong kilusan. Nananatiling mahalaga ang hamong ito para sa IKT ngayon, lalo na't napakatagal nitong napabayaan ang buong pamamaraang pinaunlad ni Lenin hinggil sa usaping ito sa polyetong What Is To Be Done?, na isinulat niya noong 1902.
Limampung taon na ang IKT at kailangan na nitong magsimulang maghanda para sa mga darating na dekada sa ilalim ng lalong magulo at walang-katiyakang makasaysayang mga kalagayan, kung saan ang mapagpasyang mga makauring komprontasyon ay nananatiling isang malayong perspektiba na puno ng mga panganib at balakid. Paano tayo maghahanda para sa hinaharap? Ang ikatlo at huling bahagi ng seryeng ito ang susubok na sagutin ang tanong na ito.
Ang IKT, 31 Hulyo 2026.
[1] Hindi posibleng ilahad dito nang detalyado ang limang dekada ng pampulitikang buhay; mangangailangan iyon ng pagsulat ng isang buong libro. Kaya, tinutukoy namin ang mambabasa sa mga artikulong nailathala na sa aming pahayagan tungkol sa iba't ibang mahahalagang yugto sa kasaysayan ng IKT.
[2] Kaya, noong 1972, matapos makatanggap ng kahilingan mula sa isang tindahan ng libro sa Barcelona na padalhan ito ng mga kopya ng publikasyon, nagtungo sa Espanya sa ilalim ng rehimen ni Franco ang tatlong militante ng RI upang humanap ng paraan na makipagkita sa mga mambabasang ito, na matagumpay naman nilang nagawa. Pagkalipas ng ilang buwan, matapos ang ilang talakayang naglinaw sa kanilang mga posisyon, binuo ng maliit na grupong ito ang unang Accion Proletaria.
[3] Halimbawa, noong Hulyo 1968, nagtungo sa Italya sina Marc Chirik at C. Bitot (na kararating lamang mula sa pag-alis sa PCI) upang hikayatin ang Battaglia na magkusa sa pag-oorganisa ng isang kumperensya ng mga grupo ng Kaliwang Komunista. Tinanggihan ang panukalang ito.
[4] “Ulat tungkol sa usapin ng organisasyon ng ating Internasyunal na Komunistang Tunguhin”, International Review blg. 1
[5] Ibid.
[6] “Marc, Bahagi 1: Mula sa Rebolusyon ng Oktubre 1917 hanggang sa Ikalawang Digmaang Pandaigdig”, International Review 65
[7] 50 taon ng Internasyunal na Komunistang Tunguhin: “Paano makapag-aambag sa rebolusyonaryong partido sa hinaharap?”
[8] “Ang makasaysayang konteksto ng mga Alituntunin ng IKT”, International Review blg. 5
[9] Siyempre, ganito pa rin hanggang ngayon.
[10] 50 taon ng Internasyunal na Komunistang Tunguhin: “Paano makapag-aambag sa rebolusyonaryong partido sa hinaharap?”
[11] Para sa IKT, ang Internasyunal na Kongreso ang pinakamataas na organo ng organisasyon.
[12] “Ekstraordinaryong Kumperensya ng IKT”, International Review blg. 110
[13] “Lubhang pinalabis ang balita tungkol sa aming kamatayan...”, International Review, ikalawang semestre ng 2014
[14] “Ulat tungkol sa papel ng rebolusyonaryong organisasyon”, International Review blg. 29
[15] “Ulat tungkol sa istruktura at paggana ng rebolusyonaryong organisasyon”, International Review blg. 33
[16] “Ang usapin ng paggana ng organisasyon sa IKT”, International Review blg. 109
[17] “Ika-15 Kongreso ng IKT: Malaki ang mga nakataya ngayon, patatagin ang organisasyon upang harapin ang mga ito”, International Review blg. 114
[18] “Resolusyon tungkol sa Estado sa Panahon ng Transisyon”, International Review blg. 18
[19] “Ang proletaryong pakikibaka sa panahon ng pagkabulok ng kapitalismo”, International Review blg. 23
[20] “Ang proletaryado ng Kanlurang Europa sa sentro ng paglawak ng makauring pakikibaka”, International Review blg. 31
[21] “Mga Tesis tungkol sa Dekomposisyon”, International Review 20
[22] “Ulat tungkol sa dekomposisyon ngayon, mula sa Ika-22 Kongreso ng IKT”, International Review blg. 164
[23] “40 taon matapos ang pagkakatatag ng IKT”, International Review blg. 156
[24] “Militarismo at Dekomposisyon (Mayo 2022)”, International Review blg. 168
[25] Ang konseptong ito ng isang “mini-partido” o “partido sa maliit na anyo” ay nangangahulugan na kahit sa mga panahong hindi nagsasagawa ang uring manggagawa ng malawakang pakikibaka, maaaring magkaroon ang isang maliit na rebolusyonaryong organisasyon ng kaparehong uri ng impluwensya, bagamat sa mas maliit na antas, gaya ng isang partido sa ganap na kahulugan nito. Gaya ng ipinaliwanag natin sa introduksyon ng seryeng ito, ang ganitong ideya ay ganap na salungat sa pagsusuring pinaunlad ng Bilan, na nagbibigay-diin sa pundamental at kwalitatibong pagkakaiba sa pagitan ng papel ng isang partido at ng isang praksyon.
[26] “Ulat tungkol sa papel ng IKT bilang isang ‘praksyon’”, International Review blg. 156
Pinagmulan ng pagsasalin: https://en.internationalism.org/content/17832/50-years-struggle-defend-and-build-organisation