Sa pagsiklab ng digmaan sa Iran, sa muling pagsikad ng pambobomba ngayong tag-init at paglawak ng labanan sa buong Gitnang Silangan, sa lalo pang paglala ng digmaan sa Ukraine, sa patuloy na paghina ng pandaigdigang ekonomiya, at sa nagpapatuloy na sakunang ekolohikal, nagpapatuloy ang kapitalistang daigdig sa landas ng pagkawasak. Ang prosesong ito ay umaabot ngayon sa isang bago at lubhang mapanganib na antas. Pinatutunayan ng kalagayang ito na ang sistemang kapitalista, sa mismong kalikasan nito, ay iisa lamang ang maiaalok na kinabukasan: isang direksyong hahantong sa sukdulang pagkawasak ng sangkatauhan.
Ang nakamamatay na pag-ikot ng kapitalismo
Ang digmaan sa Iran, na nagsimula noong ika-28 ng Pebrero, ay hindi lamang karagdagang tunggalian sa tabi ng digmaan sa Ukraine, ang "espesyal na operasyong" iyon na diumano'y tatagal lamang nang maikling panahon, "ilang araw" lamang sa pinakamahaba. Ang digmaan ay naging permanenteng katangian na ng kapitalistang mundo, at ang tunggalian sa Iran ay may malalalim at malawak na implikasyon. Pinatutunayan nito ang aming binigyang-diin na noong panahon pa ng pandemya ng Covid-19: "Isa sa mga katangian ng pandaigdigang sitwasyon mula noong unang bahagi ng dekada 2020 ay ang iba't ibang kalamidad na sumasalanta sa mundo ay lalong nagsasama-sama, nagpapalakas at nagpapasigla sa isa't isa, na para bang bumubuo ng isang mala-impyernong ipo-ipo." [1] Ang "mala-impyernong ipo-ipong" ito ang tumutulong upang maunawaan natin ang konteksto ng bagong digmaan sa Iran. Ito ay kinikilala ng sabay-sabay at marahas na paglala ng kalagayan ng pamumuhay sa buong mundo, isang sitwasyong tila wala nang kontrol at lalo pang lumubha mula ngayong tag-init. Ang digmaan sa Iran ay nagmamarka ng isang bagong yugto[2] sa pagkabulok ng sistemang kapitalista. Ipinapakita nito ang pag-ugat at paglaganap ng isang patakaran ng digmaan na nakabatay sa malawakang at walang pinipiling pagkawasak, kasabay ng pagbilis ng dinamikang "bawat isa para sa sarili." Ang bagong yugtong ito ay nagmumula sa hindi bababa sa dalawang mahalaga at malalayong implikasyong pampulitika:
- Una, ang paghina ng Estados Unidos ay umabot sa antas na wala pang katulad noon. Ang pagbagsak ng kredibilidad nito at ang mabilis na paglalantad ng kawalan nito ng kakayahan ay nangangahulugang hindi na nito magagampanan ang papel bilang "pulis ng mundo." Nawalan na ito ng direksyon at hindi na kayang patayin ang apoy na mismong ito ang nagsimula sa Iran, bunga ng mga hindi makatwiran nitong desisyon.
- Ikalawa, sumiklab ang isang tunggaliang malawak na kinokondena at hindi na ginagabayan ng anumang tuntunin ng internasyunal na batas o mga batas ng digmaan. Wala ring nakikitang lehitimo at kapani-paniwalang awtoridad sa panig ng alinman sa mga naglalaban. Dahil dito, ang digmaan sa Iran ay nagpapahayag ng pagpasok sa isang bagong panahon kung saan tuluyan nang guguho ang internasyunal na kaayusang itinayo matapos ang 1945 ng dalawang pangunahing kapangyarihan ng kampong nagwagi sa digmaan, lalo na ng Estados Unidos. Matapos bumagsak ang USSR noong unang bahagi ng dekada 1990, ngayon naman ay naglalaho ang lahat ng nalalabing bakas at papahinang mga ugnayan ng dating Kanlurang bloke. Ang dating mga kaalyado ay nagiging mga karibal na lamang, higit kailanman.
Sa kasalukuyan, dumarami ang matitindi at mahirap maresolbang mga tunggalian, at lalo lamang silang nababaon sa walang katapusang mga kumunoy ng digmaan. Mula nang sumiklab ang digmaan sa Iran, ang labanan sa Ukraine ay nakilala sa walang humpay na pag-atake ng magkabilang panig, sa antas na tila lumalampas na sa anumang maiisip na limitasyon ng pagkapagod. Noong Hulyo, nagsagawa ang Russia ng air strike sa isang gusali ng mga apartment sa Kyiv na ikinamatay ng 30 katao, ang pinakamadugong pag-atake mula nang magsimula ang digmaan. Tinugunan ito ng Ukraine sa pamamagitan ng higit pang pag-atake sa kailaliman ng teritoryo ng Russia, na nagdulot ng mga nasawi, polusyon sa kapaligiran, at napakalaking pagkasira ng mga ari-arian. Samantala, ang China, bagaman pinahihina ng mga tensyong panloob na sinusubukang lutasin sa pamamagitan ng mga purga sa pinakamataas na antas ng estado, ay patuloy na banta, lalo na sa Taiwan. Gayunpaman, hindi nito maipataw ang sarili nitong ambisyon sa pandaigdigang antas. Sa kabilang banda, ang Estados Unidos ay lalong nahahanap ang sarili nitong nakahiwalay at napapahiya. Ito mismo ang pangunahing nagtulak sa pagkakapira-piraso ng mundo, kung saan lahat ng magkakatunggaling estado ay lalo pang nawawalan ng tiwala sa isa't isa.
Ang ganitong kawalang-katiyakan ay patuloy na ginagamit upang bigyang-katwiran ang tumataas na paggasta militar. Ito naman ay lalong nagpapabigat at nagpapalala sa mga kontradiksyon ng isang mapaminsalang krisis ng labis na produksiyon[3], na naghahanda ng daan para sa isang sitwasyong walang katulad sa kasaysayan, higit na mas malala kaysa krisis noong 2008 o maging sa Dakilang Depresyon ng dekada 1930. Ang napakalaking paggasta sa armas ay nagpapalawak sa ekonomiyang pangdigmaan at nagpapalalim sa militarismo. Nagdudulot ito ng pinakamalulubhang epekto sa lipunan, lalo na sa uring manggagawa, sa pamamagitan ng implasyon, kawalan ng trabaho at pagdarahop. Bilang simbolo ng kalagayang ito, itinuturing sa Alemanya ang kasalukuyang krisis bilang "pinakamalubha mula noong 1945." Ang Alemanya, na minsang nagsilbing huwaran ng Kanlurang Europa noong panahon ng Cold War, ay ngayo'y nakikitang unti-unting gumuho ang imahe ng tinatawag nitong "himalang pang-ekonomiya." Nagdudulot ito ng tunay na lindol sa mga pangunahing sektor ng ekonomiya nito, lalo na sa industriya ng sasakyan, na hindi na makabangon mula sa dati nang "istruktural at panlipunang krisis." Sa ngayon, pinaplano ng mga planta ng Volkswagen na tanggalin ang 100,000 manggagawa sa mga susunod na taon. Pinag-aaralan naman ng Mercedes ang pagpapahaba ng oras ng trabaho ng 30 hanggang 40 porsiyento, habang balak ng Bosch na bawasan ang bilang ng manggagawa nito ng 13,000. Tulad ng nangyayari sa maraming bansa, pinag-iisipan din ang malawakang pagbawas sa mga serbisyong panlipunan gaya ng pangangalagang pangkalusugan at pensiyon. Maging ang edad ng pagreretiro ay nakatakdang itaas mula 67 tungo sa 70 taon!
Ang mga magiging epekto nito sa lahat ng manggagawa ay halos hindi masukat. Patuloy na naniningil ang krisis at lalo nitong itinutulak ang uring manggagawa tungo sa ganap na kahirapan. Sa buong mundo, ang nakikitang kalakaran ay ang pagbaba ng sahod, paglawak ng panlipunang eksklusyon, at lalong pagiging walang katiyakan ng kalagayan sa paggawa. Halimbawa, sa Europa, ang mabilis na pagdami ng tinatawag na posting of workers o paglilipat ng mga manggagawa sa mas mababang halaga ng paggawa, na laganap sa mga subcontractor, ay nag-iinstitusyunalisa ng isang tunay na kalakalan sa tao. Marami sa kanila ay hindi nakadeklara, tumatanggap ng sahod na mas mababa sa itinakdang minimum, nagtatrabaho nang lampas sa legal na oras ng paggawa, at pinatitira sa marurumi at napakasikip na tirahan na pag-aari ng mga mapagsamantalang may-ari. Lalong nagiging bulnerable ang mga manggagawa at lubos na nakadepende sa kagustuhan ng kanilang mga amo. Ayon sa estadistika ng European statistical office o Eurostat: "Isa sa bawat limang Europeo ang nanganganib na malugmok sa kahirapan o panlipunang eksklusyon." At ang nagpapatuloy na tunggalian sa Gitnang Silangan, na walang nakikitang wakas, ay lalo lamang magpapalala sa pinagsama-samang epekto ng krisis.
Ang pagbilis ng pagbabago ng klima, na nangyayari nang mas mabilis kaysa sa inaasahan, gaya ng ipinakita ng matinding heatwave na tumama sa buong Europa, ay nagtulak sa ilang komentarista na sabihing "pumasok na tayo sa isang bagong panahon." Ang unang tatlong heatwave ay walang kapantay sa pagiging maaga at tindi nito. Nagdulot ang rekord na temperatura ng labis na dami ng pagkamatay, kabilang ang halos 10,000 katao sa Alemanya lamang. Ayon sa datos ng WHO, mahigit 200,000 pagkamatay na may kaugnayan sa matinding init ang naitala sa Europa sa nakalipas na apat na taon. Kasabay nito ang mga "walang kaparis" na dambuhalang sunog at pambihirang tagtuyot. Isang sakunang kalagayan! Habang malayo pa sa pagtatapos ang tag-init nang isinusulat ang artikulong ito, marami nang ilog ang natuyo at tila nag-aapoy ang buong planeta. Sa Pransya, halos 130,000 ektarya ng lupa ang tinupok ng apoy, mahigit 50 porsiyentong mas mataas kaysa noong nakaraang taon lamang. Maging ang mga bansang nasa hilagang Europa ay apektado na rin. Matagal nang nagaganap ang mga sunog sa mga bansang nasa paligid ng Mediterranean, ngunit ngayon ay umaabot na ang mga ito sa tunay na nakapangingilabot na proporsyon. Sa Espanya, halimbawa, sa Zaragoza lamang, halos 13,000 ektarya ang nasunog sa loob ng tatlong araw, habang 170,000 ektarya na ang naging abo sa buong bansa. Sa hilagang-silangang Estados Unidos, nalason ng usok mula sa malalaking sunog sa Canada ang hangin hanggang sa seryosong pag-isipan ang paglilipat ng pinal na laban ng FIFA World Cup mula New York patungo sa ibang lungsod. Sa lahat ng dako, ang lantad na kakulangan ng mga rekurso upang harapin ang antas ng pagkawasak na ito ay sinasabayan ng paglaganap ng mga irasyonal na ideolohiya, mula sa pagdududa sa pagbabago ng klima hanggang sa walang prenong mesyanikong paniniwala. Makikita ito sa matitinding pahayag ng mga personalidad tulad nina Netanyahu, Pete Hegseth, at ng ebanghelikal na kanan sa Estados Unidos, na pawang mga ekspresyon ng pagiging lipas na at lalong mapanganib ng kapitalistang moda ng produksiyon.
Ang Ganap na Pangangailangan ng Rebolusyon
Sa harap ng mga bangungot na nararanasan natin ngayon, at ng mga mas matitinding sakunang inihahanda pa ng sistemang kapitalista para sa sangkatauhan, iisa lamang ang daan palabas: ang rebolusyonaryong pakikibaka ng uring manggagawa. Dahil nasa puso ito ng produksyon bilang isang pinagsasamantalahang uri na lumilikha ng yaman ngunit pinagkakaitan nito, ang uring manggagawa lamang ang tanging rebolusyonaryong uri na may kakayahang magkaisa lampas sa mga pambansang hangganan upang ibagsak ang naghihingalong sistemang nagbabanta sa pagkawasak ng buong sangkatauhan. Upang maisakatuparan ito, kailangang lumaban ang proletaryado nang may kamalayan at sa sarili nitong batayan, ibig sabihin, bilang isang nagsasariling uri. Dapat nitong ipaglaban ang mga kondisyon ng pamumuhay nito na patuloy na inaatake, at sa prosesong ito ay muling matagpuan ang landas tungo sa sarili nitong makasaysayang karanasan na matagal nang nalimutan. Kailangan nitong mabawi ang nawalang pagkakakilanlan bilang uri at lumampas nang higit pa sa simpleng paglaban sa mga pag-atake ng kapital. Kailangang magsagawa ang uring manggagawa ng malawak, masinsinan at matatag na pakikibaka, kasabay ng malalim na pagninilay at pag-unawa, upang mapagtagumpayan ang mga balakid, lalo na yaong mga nagtatago at humahadlang sa mga kondisyon ng sarili nitong pakikibaka. Dapat nitong muling maiugnay ang sarili sa kabuuan ng karanasan ng nakaraan[4], upang mabawi ang kakayahang magkusa at muling mapasakanya ang pinakamahuhusay na aral at tradisyon ng kilusang manggagawa. Ang mga rebolusyonaryong organisasyon, na nakaugat sa tradisyon ng Komunistang Kaliwa (Communist Left), ay mayroon nang mahalaga, hindi mapapalitan at napakahalagang papel na gagampanan. Tungkulin nilang tumulong sa pagbibigay ng oryentasyon sa kilusan at ilantad ang mga patibong na inilalatag ng mga kaaway nito, gayundin ang mga huwad na alternatibong iniaalok ng umiiral na kaayusan. Kailangan nilang tumulong sa paggabay sa pakikibaka sa mahaba at mahirap na landas na nasa unahan, ang landas ng isang uri na kailangang magpahayag at magpatibay ng sarili upang maipagtanggol ang tanging makatotohanan, kinakailangan, at nananatiling posibleng perspektiba para sa sangkatauhan: ang perspektiba ng komunismo.
WH (28 Hulyo)
[1] Mula sa Manipesto para sa ika-50 anibersaryo ng International Communist Current, Ang Kapitalismo ay Nagbabanta sa Sangkatauhan: Ang Pandaigdigang Rebolusyon ang Tanging Makatotohanang Solusyon
[2] Tingnan ang aming artikulong Ang Pagbilis ng Pagkabulok ng Kapitalismo ay Naglalatag ng Malinaw na Posibilidad ng Pagkawasak ng Sangkatauhan, International Review blg. 169, pati na rin ang aming mga artikulo hinggil sa tunggalian sa Iran na matatagpuan sa aming website.
[3] Tingnan ang aming nalalapit na artikulo tungkol sa krisis pang-ekonomiya sa edisyong ito ng Review.
[4] Tingnan ang aming nalalapit na artikulo hinggil sa mga aral ng pakikibaka noong 2006 laban sa CPE (Contrat Première Embauche o First Employment Contract).
Pinagmulan ng pagsasalin: https://en.internationalism.org/content/17830/capitalism-plunging-humanity-horror