Sa pagtatapos ng Agosto 2026, tinamaan ang Nepal ng isang mapaminsalang avalanche at rumaragasang debris flow na nagmula sa Gyirong Valley sa panig ng Tibet, sa hangganan ng Tsina at Nepal. Buong mga komunidad ang nabura sa loob lamang ng ilang minuto. Mabilis na inilarawan ng midyang burges ang pangyayari bilang isang “natural na sakuna,” isang trahedya ngunit di‑maiiwasang bunga ng pamumuhay sa Himalayas. Ngunit tinatakpan ng ganitong paglalarawan ang tunay na mga sanhi ng sakuna. Malayo ito sa pagiging simpleng gawa ng kalikasan; ang trahedya sa Nepal ay isang malinaw na konsentrasyon ng mapanirang lohika ng kapitalismo—ng relasyon nito sa kalikasan, ng mga imperyalistang tunggalian nito, at ng lumalaking kawalan nito ng kakayahang pamahalaan ang mga kundisyon ng buhay sa planeta.
Paulit-ulit nang nagbabala ang mga institusyong pang-agham tulad ng IPCC, NASA Earth Observatory, at World Glacier Monitoring Service na ang mga glacier sa Himalayas ay natutunaw sa walang kapantay na bilis. Nawalan na ang Himalayas ng mahigit apatnapung porsiyento ng glacier mass nito mula 1980, at patuloy pang bumibilis ang pagkatunaw. Hindi ito basta-bastang pagbabago ng kalikasan kundi direktang bunga ng global warming na pinatatakbo ng kapitalistang produksyon. Matagal nang nagbabala si Engels: “sa bawat tagumpay na ito, ang kalikasan ay nagbabayad ng paghihiganti sa atin.” (Dialectics of Nature). Ang pananaw na ito, na muling pinagtibay ng ICC sa pagsusuri nito sa ekolohikal na sakuna, ang mismong buod ng trahedya sa Nepal: ang dominasyon ng kapitalismo sa kalikasan ay hindi maiiwasang bumabalik bilang kapahamakan sa sangkatauhan.
Gayunpaman, naging ganap na sakuna ang trahedya hindi lamang dahil sa avalanche mismo. Pinalala ito ng interbensyon ng tao—partikular ng interbensyon ng burgesyang Tsino sa panig ng Tibet. Sa nakaraang dekada, ginawang malaking logistical corridor ang Gyirong Valley para sa kapitalistang interes ng Tsina. Malalaking embankment, diversion, roadworks, at mga instalasyong hydroelectric ang nagpasikip sa ilog, na lumikha ng isang nakamamatay na “funnel effect.” Nang tumama ang avalanche, lalo pang bumilis at lumakas ang rumaragasang debris flow, winawasak ang lahat ng madaanan nito. Hindi ibinahagi ng Tsina sa Nepal ang hydrological data mula sa kanilang monitoring stations—data na sana’y nakapagbigay ng maagang babala. Walang naganap na evacuation. Ang pagiging lihim ng burgesya—isang likas na katangian ng imperyalistang tunggalian—ang nagbago sa isang inaasahang panganib tungo sa malawakang kamatayan.
Ganito kung paano ginagawang sosyal na sakuna ng kapitalismo ang mga natural na penomenon. Ang mga imprastrukturang itinayo sa Gyirong ay hindi dinisenyo para sa kaligtasan o ekolohikal na balanse. Itinayo ang mga ito para sa komersyal na layunin, hydroelectric extraction, at estratehikong kontrol sa daloy sa hangganan. Gaya ng sinabi ni Marx, ang lohika ng kapitalismo ay “akumulasyon para sa akumulasyon, produksyon para sa produksyon.” Ang bulag at ekspansionistang dinamikong ito ang nagpapawalang-saysay sa rasyunal na pagpaplano para sa ekolohiya. Ipinapakita ng Tsina ang mga mega‑project nitong hydroelectric sa Tibet—198 dam na nakaplano o naitayo—bilang “berdeng enerhiya.” Ngunit paulit-ulit nang nagbabala ang UN Office for Disaster Risk Reduction na ang malalaking dam sa marurupok na ekosistemang kabundukan ay nagpapadestabilisa ng mga dalisdis, nagpapataas ng panganib ng pagbaha sa ibaba, at lumilikha ng sistemikong kahinaan. Hindi kayang “maging berde” ng kapitalismo. Ang kaya lamang nitong gawin ay ilipat ang pagkasira mula sa isang teritoryo patungo sa iba.
Ipinapakita rin ng trahedya sa Nepal kung gaano kalalim ang pagpasok ng imperyalistang tunggalian sa ekolohikal na hibla ng planeta. Ang Tibetan Plateau ang “water tower of Asia,” na pinagmumulan ng mga ilog na bumubuhay sa dalawang bilyong tao. Ang kontrol sa mga tubig na ito ay isang estratehikong yaman sa tunggalian ng Tsina at India. Ang planong Motuo Dam ng Tsina—tatlong beses na mas malaki kaysa Three Gorges—ay hindi proyekto ng enerhiya kundi isang imperyalistang sandata. Nagiging “classified military information” ang hydrological data. Nagiging kasangkapan ng geopolitikal na presyur ang imprastruktura. Sa yugto ng decomposition, ang mga tensyong imperyalista ay nagiging mas magulo, mas hindi mahulaan, at mas mapaminsala para sa mga sibilyan. Gaya ng sinasabi ng ICC, ang kapitalismo ay “nabubulok habang nakatayo,” at ang pagkabulok na ito ay nakikita sa kawalan ng kakayahan ng mga estado na magtulungan kahit nakasalalay ang buhay ng tao. Ang trahedya sa Nepal ay direktang bunga ng dinamikong ito. Isa itong halimbawa kung paano ginagawang instrumento ng dominasyon ng imperyalistang tunggalian ang mga ekolohikal na sistema.
Gaya ng lagi, ang mga biktima ay ang pinakamahihirap at pinaka‑nangangailangan. Ang mga magsasakang Nepalese, informal workers, at maliliit na komunidad sa ibaba ng dalisdis ay inialay sa altar ng kapitalistang “kaunlaran” at imperyalistang tunggalian. Pinatutunayan ng kanilang pagdurusa ang isang pundamental na aral ng marxismo at ng pagsusuri ng ating organisasyon: hindi mauunawaan ang ekolohikal na sakuna kung hiwalay sa sosyal na relasyon ng kapitalismo. Gaya ng madalas nating bigyang-diin, hindi sapat na tingnan ang problemang ito sa lente ng ekolohiya lamang… kailangan nating maunawaan ang koneksyon nito sa umiiral na sosyal na relasyon. Ang trahedya sa Nepal ay hindi lamang ekolohikal—ito ay politikal, imperyalista, at sistemiko.
Samakatuwid, ang sakuna sa Nepal ay isang babala para sa sangkatauhan. Ipinapakita nito ang mga dinamikong pinakakawalan ng kapitalismo sa yugto ng decomposition: ekolohikal na destabilisasyon na pinatatakbo ng tubo at industriyal na paglago; kaguluhan sa imprastruktura na bunga ng hindi magkakaugnay na kapitalistang pag-unlad; imperyalistang tunggalian na ginagawang sandata ang kalikasan at impormasyon; pandaigdigang paralisis sa harap ng kolektibong banta; at malawakang pagdurusa na ipinapataw sa mga pinagsasamantalahan at inaapi. Hindi “mali” ang pamamahala ng kapitalismo sa kalikasan; sinisira nito ang kalikasan. Hindi “nahihirapan” ang kapitalismo sa koordinasyon; likas itong hindi kayang mag‑koordina. Hindi “nagkukulang” ang kapitalismo sa pagprotekta sa buhay ng tao; istruktural itong hindi kayang gawin iyon. Ang pandaigdigang paglawak ng kapitalismo ay nagbunga ng pandaigdigang ekolohikal na sakuna.
Sa harap ng nakamamatay na spiral na ito, walang solusyon ang burgesya. Ang “ekolohikal na transisyon” nito ay isang mistipikasyon. Ang “internasyonal na kooperasyon” nito ay isang ilusyon. Ang “kaunlaran” nito ay pagkawasak. Tanging ang proletaryado—sa pamamagitan ng pakikibaka nito, pakikipagkaisa, at makasaysayang misyon—ang makapagpapatupad ng ibang lohika: lohika ng kolektibong responsibilidad, pandaigdigang koordinasyon, produksyon para sa pangangailangan ng tao, at pagputol sa mapanirang imperatibo ng kapital. Dapat lumaya ang paggawa mula sa kapitalistang pagsasamantala: ito ang kundisyon para sa kaligtasan ng ating species. Tanging ang proletaryong rebolusyon ang makapagliligtas sa sangkatauhan.
Ang sakuna sa Nepal ay hindi natural na aksidente. Ito ay produkto ng kapitalismo sa yugto ng pagkabulok—ng mapanirang relasyon nito sa kalikasan, ng mga imperyalistang tunggalian nito, at ng lumalaking kawalan nito ng kakayahang pamahalaan ang mga kundisyon ng buhay sa planeta. Maliwanag ang ating tungkulin: ilantad ang mga kasinungalingan ng burgesya, ipakita ang tunay na sanhi ng ekolohikal na sakuna, ipagtanggol ang internasyonalismong proletaryo, at igiit na tanging ang rebolusyonaryong pakikibaka ng uring manggagawa ang makapagbubukas ng perspektiba para sa sangkatauhan.
SN (19 Setyembre 2026)
Source: https://en.internationalism.org/content/17852/nepal-deadly-logic-capitalism-decomposition