Mula pa noong kalagitnaan ng Setyembre, isang bagong henerasyon ng mga manggagawa ang maramihang lumalabas sa mga lansangan. Sa Europa at sa iba pang panig ng daigdig. Sa lahat ng dako, iisa ang galit. Sa lahat ng dako, iisa ang determinasyong labanan ang mga sakripisyo at ang kinabukasang puno ng kahirapan na nais ipataw sa atin ng lahat ng pamahalaan. Sa lahat ng dako, iisa rin ang hangaring maramdaman ang lakas na nagmumula sa sama-samang pagkilos.
Sa Belgium, lumabas sa mga lansangan ang mga kabataan sa Liège at Brussels. Sa Turin, inokupa ng mga mag-aaral sa sekundarya ang kanilang mga paaralan habang isinisigaw ang: “Gawin natin ang ginagawa nila sa France.” Sa Roma at Naples, naglunsad ng mga demonstrasyon ng solidaridad ang mga estudyante. Sa Alemanya, sampu-sampung libong kabataan ang nagprotesta laban sa bagong sapilitang serbisyo militar. Sa Madrid, nagmartsa ang mga mag-aaral bilang suporta sa welga ng mga guro. Kumilos din ang mga estudyante sa Greece, Chile at ngayon ay maging sa Canada.
At hindi lamang ang kabataan ang nakakaramdam ng galit na ito. Sa Espanya, noong tag-araw, nagsagawa ang mga manggagawa ng Airbus ng tatlong-buwang welga kung saan sila mismo ang nagpasya sa mga paraan ng kanilang pakikibaka sa pamamagitan ng mga pangkalahatang asembleya. Noong Nobyembre 11, daan-daang libong manggagawa mula sa iba't ibang henerasyon ang dumagsa sa mga lansangan ng Madrid at Barcelona. Noong tagsibol naman, sa India, sinikap ng mga manggagawa na palawakin ang kanilang pakikibaka mula pabrika hanggang pabrika.
Isa itong makasaysayang sandali. Ang lahat ng mga pakikibakang ito na kasalukuyang umuunlad ay sumasalamin sa isang malalim na pagbabago sa kamalayan ng uring manggagawa, ng ating uri. Mababasa sa mga plakard ang mga panawagang: “Bilyon-bilyon para sa edukasyon at kalusugan, hindi para sa mga bomba!” at “Bulok ang kapitalismo, walang kinabukasan ang kabataan.” Sa mga pangkalahatang asembleya, pinag-uusapan ang digmaan at militarismo, ang uri ng lipunang inihahanda para sa atin, at maging ang rebolusyon.
Noong 1968, halos isang taon ang lumipas bago kumalat ang pakikibaka sa karatig na Italya. Ngayon, sabay-sabay na sumisiklab ang mga kilusan sa iba't ibang bansa. Nasa lahat ng dako ang kawalang-katiyakan sa buhay at trabaho, at nakikita ng lahat ang madilim na kinabukasang iniaalok ng lipunang ito.
Sa France, Inako ng mga Kabataan ang Kanilang Pakikibaka
Ang France ngayon ang sentro ng pandaigdigang alon ng protesta na ito.
Nagsimula ang lahat sa isang paaralan sa sekundarya sa mga suburban ng Paris kung saan may malaking kakulangan ng mga guro. Sa loob lamang ng dalawang linggo, mahigit isang libong paaralan sa buong bansa ang naapektuhan ng kilusan. Matapos bugbugin nang walang habas ng pulisya ang mga mag-aaral sa sekundarya, sumama sa kilusan ang mga estudyante sa unibersidad bilang pagpapakita ng solidaridad laban sa panunupil ng estado. Hindi nagtagal, dose-dosenang unibersidad ang lumahok sa pakikibaka.
Ang lakas ng kilusan sa France ay nakasalalay sa mga pangkalahatang asembleya nito. Bukas sa lahat at may ganap na kapangyarihang magpasya, ang mga asembleyang ito ay nagtatalakay, bumoboto at nagbibigay ng mga mandato. Noong Oktubre 10 pa lamang, ang unang pambansang pangkalahatang asembleya ng mga mag-aaral sa sekundarya ay pinagdalo ng 200 delegado mula sa 71 paaralan at 32 lungsod. Sa mga unibersidad ng Paris, Toulouse, Lyon at Bordeaux, inako mismo ng mga estudyante ang pag-oorganisa ng kanilang pakikibaka.
At sa loob ng mga pangkalahatang asembleyang ito, malinaw na lumitaw ang pangangailangang palawakin ang pakikibaka lampas sa sektor ng edukasyon. Sa mga unibersidad, ipinasa mula sa isang asembleya tungo sa iba ang mga panukalang nananawagang iugnay ang pakikibaka sa uring manggagawa. Namahagi ng mga polyeto ang mga estudyante at nagpadala ng mga delegasyon sa mga istasyon ng tren, mga ospital at mga sentro ng distribusyon. Sa Gare du Nord, nanawagan sila sa mga manggagawa na magdaos ng mga asembleya sa kanilang mga lugar ng trabaho at pagsamahin ang kanilang mga pagsisikap sa mga inorganisa ng kabataan.
Malinaw ang panawagan:
Magkaisa tayong lahat sa pakikibaka. Kabataan at matatanda, estudyante, manggagawa, walang trabaho at mga pensyonado laban sa kawalang-katiyakan sa buhay at trabaho.
Noong Nobyembre 5, umabot sa 1.6 milyon ang lumahok sa mga demonstrasyon mula sa lahat ng henerasyon. Isa itong kahanga-hangang bilang.
Ngunit hindi sapat ang dami lamang.
Sa kabila ng pagsisikap ng maraming estudyante na maghanap ng solidaridad, hindi pa inaako ng karamihan sa mga manggagawa ang pakikibaka bilang kanila mismo. Habang ang mga kabataan ay nakikipagtalakayan, nakikipag-ugnayan at nagsisikap hikayatin ang iba, marami sa mga empleyado ang nakikilahok lamang sa mga martsa at naghihintay sa mga paminsan-minsang araw ng mobilisasyong ipinapatawag ng mga unyon.
Sa ngayon, hindi pa nakapaglulunsad ang uring manggagawa ng malawak at aktibong pakikilahok sa kilusan. Wala pang malawakang mga welga at wala pang mga asembleya sa mga lugar ng trabaho upang pagdebatehan at organisahin ang pakikibaka.
At sa kanilang sarili lamang, hindi kayang ipagpatuloy ito nang walang hanggan ng mga mag-aaral at estudyante.
Mga Asembleya, mga Welga, Pagpapalawak ng Pakikibaka: Ang mga Sandata ng Uring Manggagawa
Kaya paano maisasagawa ang susunod na hakbang?
Ito ang tanong na kinakaharap ng mga manggagawa sa bawat bansa.
Sa pamamagitan ng kanilang mga pangkalahatang asembleya, nagsisimula nang itanong ito ng mga estudyante sa France. Ngunit matagal nang ibinigay ng kasaysayan ang sagot.
Noong Mayo 1968, naging isang makasaysayang pangyayari ang pag-aalsa ng mga estudyante dahil sumama sa pakikibaka ang uring manggagawa: halos siyam na milyong manggagawa ang nagwelga.
Noong Agosto 1980 sa Poland, ang welgang nagsimula sa mga pagawaan ng barko sa Gdansk ay kumalat sa buong bansa sa loob lamang ng ilang linggo. Bumuo ang mga welgista ng magkasanib na mga komiteng pangwelga na sumasaklaw sa iba't ibang kumpanya at lugar ng trabaho, na binubuo ng mga delegadong inihalal at maaaring agad na bawiin.
Noong 2006 sa France, napilitan ang pamahalaan na bawiin ang First Job Contract, na lalo lamang magpapalawak sa marupok at walang katiyakang trabaho ng kabataan, nang ang mga pangkalahatang asembleya ng mga estudyante, na bukas din sa mga manggagawa, ay maging tunay na banta sa pamamagitan ng posibilidad na maikalat ang pakikibaka sa mga kumpanya at lugar ng paggawa.
Itinuturo ng mga karanasang ito ang landas na dapat tahakin.
Ang susi sa anumang kilusan ay ang pagpapalawak ng pakikibaka nang pinakamabilis at pinakamalawak na posible sa lahat ng sektor!
Upang makipaglaban, kailangan natin ang:
- mga pangkalahatang asembleyang bukas sa lahat: mga manggagawa, mga walang trabaho, mga pensyonado, manggagawa sa pampubliko at pribadong sektor, na sila mismo ang nagpapasya at naghahalal ng mga delegadong maaaring agad na bawiin;
- mga panawagang nagkakaisa sa lahat ng pinagsasamantalahan: laban sa kawalang-katiyakan sa trabaho, sahod na hindi sapat upang mabuhay, tanggalan sa trabaho, at mga badyet para sa digmaan;
- malalaking delegasyong magtutungo sa mga lugar ng paggawa upang hikayatin ang iba pang manggagawa na sumali sa pakikibaka.
Ang mga Patibong ng Burgesya
Natutuhan na ng naghaharing uri ang mga aral ng 1968, 1980 at 2006. Alam nitong nasa mga pangkalahatang asembleya at sa pagpapalawak ng mga ito ang tunay na panganib. Kaya ginagamit nito ang buong arsenal nito upang pigilan ang pag-unlad ng kilusan.
Una sa lahat, ang mabangis at walang habas na panunupil. Sa lahat ng dako. Sa France, Espanya, Italya, Alemanya at Canada.
Sa France, naputulan ng kamay ang isang 15-taong-gulang dahil sa isang granada; nawalan naman ng mata ang isang 16-na-taong gulang na mag-aaral. Libu-libong kabataan, karamihan ay menor de edad, ang inaresto, binomba ng tear gas at binugbog ng mga baton.
Kasabay nito, walang tigil na ipinakita sa telebisyon ang mga larawan ng nasusunog na mga basurahan at pandarambong. Wala ni isang salita tungkol sa mga pangkalahatang asembleya, mga polyeto at mga delegasyong nagtutungo sa mga manggagawa.
Ano ang layunin?
Ang palabasing ang kilusan ay isa lamang kaguluhan sa paningin ng mga manggagawa sa buong daigdig, isang uri ng “natatanging ugaling Pranses”. At higit sa lahat, itago ang tunay na pinagmumulan ng lakas nito: ang sariling pag-oorganisa, solidaridad, at ang pagsisikap na palawakin ang pakikibaka.
Sa kabilang banda, nagsasalita naman ang mga unyon tungkol sa isang “pangkalahatang welga” sa mga programa sa telebisyon. Ngunit sa aktuwal na kalagayan, hindi sila nananawagan ng welga ni nagtataguyod ng mga asembleya.
Ilang linggo matapos magsimula ang kilusan, nagtakda sila ng mga “araw ng pagkilos” kung saan nagmamartsa ang lahat sa ilalim ng kani-kanilang sektor at unyon, walang tunay na talakayan, walang kolektibong pagpapasya, at walang kontrol ng mga manggagawa sa kanilang sariling pakikibaka.
Sa Espanya, matapos nilang pigilan ang pagpapalawak ng pakikibaka ng mga manggagawa ng Airbus, inihiwalay naman ng mga unyon ang pakikibaka sa sektor ng edukasyon sa pamamagitan ng pagtatakda rito ng hiwalay na araw bago sila nanawagan ng isang araw na pangkalahatang welga.
Ang lahat ng ito ay kabaligtaran ng pagkakaisa.
At sa lahat ng dako, paulit-ulit tayong sinasabihan ng burgesya na ang mga eleksyon ang solusyon sa ating mga problema.
Sa France, habang papalapit ang halalang pampanguluhan, nagpapanggap ang kaliwa bilang tagapagtanggol ng kabataan. Sa Espanya, nagpatawag ang pamahalaan ng maagang halalan upang ikulong sa larangang elektoral ang galit na dulot ng krisis sa pabahay.
Iisa ang kanilang mensahe:
Magtiwala kayo sa balota!
Ngunit may isa pang patibong: ang paghiwalayin ang kabataan sa nalalabing bahagi ng uring manggagawa.
Pinag-uusapan ng midya ang diumano’y “galit ng isang henerasyon”, na para bang ninakaw ng mas matatandang henerasyon ang kinabukasan ng kabataan.
Ngunit ang katotohanan ay ang mga magulang ang nagmartsa kasama ng kanilang mga anak; at ang mga guro ang bumuo ng hanay upang protektahan ang kanilang mga mag-aaral laban sa pulisya.
Lahat ng kabilang sa uring manggagawa, maging ngayon o bukas, ay apektado ng parehong mga pag-atake, ng tumataas na gastusin sa pamumuhay, at ng lumalalang kawalang-katiyakan sa buhay at trabaho.
Hindi ba’t nanganganib ding ikulong ang pakikibaka sa isang hiwalay na kategorya, “ang kabataan”, ng mga tinatawag na Youth Days gaya ng sa darating na Nobyembre 20?
Tama ang pagtutol sa digmaan. Ngunit sa pamamagitan lamang ng nagkakaisang pakikibaka ng pandaigdigang uring manggagawa maaaring malabanan ito.
Makilahok tayo sa mga araw na ito upang gawin silang pagkakataon para palawakin ang kilusan, manawagan sa mga manggagawa na sumama, at sama-samang magpasya sa loob ng mga pangkalahatang asembleya.
Magkaisa Upang Ihanda ang mga Pakikibaka sa Hinaharap
Ang hinaharap na iniaalok ng lipunang ito ay higit pang mga digmaan, higit pang kahirapan, at higit pang pagkasira ng planeta.
Ngunit nangangahulugan din ito ng higit pang mga pakikibaka laban sa patuloy na pagsira sa ating mga kondisyon sa pamumuhay at paggawa.
Hindi pa natin alam kung saan o kailan muling sasabog ang susunod na mga pakikibaka ng manggagawa. Ngunit isang bagay ang tiyak: ang mga darating na taon ay mamarkahan ng mas malawak at mas malalim na mga kilusan.
May isang bagay na gumagalaw sa kaibuturan mismo ng uring manggagawa. Makikita ito sa lawak ng mga pakikibakang sumusulpot sa iba't ibang panig ng mundo, sa mahalagang papel na ginagampanan ng mga pangkalahatang asembleya sa France, at sa lalim ng mga ideyang mababasa sa mga plakard at maririnig sa mga talakayan.
Ipinakikita ng mga pangkalahatang asembleya, bagama't nasa maagang yugto pa lamang, na posible ang ibang lipunan.
Itinatakwil nila ang lohika ng kompetisyon at tubo.
Itinataguyod nila ang solidaridad sa pagitan ng mga sektor, ng mga henerasyon, at kasama ng mga walang trabaho, mga migranteng walang dokumento, at mga walang tirahan.
Kung mauugnay ang ganitong mga asembleya sa pandaigdigang saklaw, maaaring dumating ang panahon na sila mismo ang maging mga organo kung saan sama-samang pagtatalunan at pagpapasyahan ng uring manggagawa ang sarili nitong kinabukasan.
Kaya upang hindi malimutan ang kilusang ito, upang makuha ang lahat ng aral na maaari nitong ituro, upang maunawaan ang ating mga kalakasan at kahinaan, at upang manatiling magkakaugnay, magtipon tayo ngayon sa mga grupong talakayan upang magnilay, magdebate at mag-organisa para sa mga pakikibakang darating.
Ang Kinabukasan ay Nasa Makauring Pakikibaka!
Internasyunal na Komunistang Tunguhin
Magtalakayan Tayo!
Inaanyayahan namin ang lahat ng nagnanais na pagnilayan at talakayin ang mga ideyang inilalahad sa polyetong ito at ipalaganap ito sa iba.
Inaanyayahan din namin kayong bisitahin ang aming website at sumulat sa amin:
Email: [email protected]
Sa koreo: BM Box 869, London WC1 3NN, UK
Nagdaraos din kami ng mga pampublikong pagpupulong sa iba't ibang bansa at iba't ibang wika, kapwa online at harapan.
Ang susunod na pulong sa Ingles, na nakatuon sa kasalukuyang mga kilusang panlipunan, ay gaganapin sa katapusan ng linggo ng Disyembre 12-13. Para sa karagdagang impormasyon at upang makalahok, mangyaring sumulat sa amin.
14 Nobyembre 2026
Pinagmulan ng salin: https://en.internationalism.org/content/17879/paris-berlin-liege-turin-new-generation-workers-rejecting-poverty-and-war