Noong Marso 28, 2026 ay nakita ang pinakamalaki at pinakamalaganap na protesta sa kasaysayan ng US. Walong milyong katao ang lumahok sa 3,300 demonstrasyon sa lahat ng limampung estado. Naganap din ang mga demonstrasyon sa iba pang mga bansa, kabilang ang Canada, Europa, Japan, Australia at Thailand. Sa Minnesota, ang sentro ng terorismo na inilunsad ng immigration police (ICE), dalawang demonstrasyon ang inorganisa. Ang mga rali ay naganap sa mga pangunahing lungsod at maliliit na bayan, kabilang ang mga elektoral na balwarte ni Trump.
Maraming mga demonstrador ang sumali sa mga rali, nag-alala tungkol sa mga kahihinatnan ng digmaan laban sa Iran at nadismaya sa mga nasirang pangako ni Trump tungkol sa pagtatapos ng "forever wars". Ang iba ay sumali sa mga demonstrasyon dahil sa galit sa sitwasyong pang-ekonomiya, pagtaas ng presyo, mapanganib na kondisyon ng pamumuhay, redundancies, kawalan ng seguridad sa pagkain - sa madaling salita, malawakang kahirapan. Ang iba naman ay nakibahagi upang ipahayag ang kanilang galit sa mga aksyon ng ICE at sa pagdami ng panunupil ng estado. Sa huli, may mga taong nais ding ipahayag ang kanilang galit sa kasuklam-suklam na pigura na si Trump. Ang islogang "Walang Mga Hari, walang ICE, walang Digmaan" ay nagpahayag ng isang malawak na hanay ng mga hinaing, na ang bawat tao ay may sariling motibasyon upang lumahok.
Gayunpaman ang mga organisador ay may isang napaka-ispisipikong layunin: "Sa Amerika, wala tayong mga hari. Isang nakamaskarang lihim na puwersa ng pulisya na naghasik ng takot sa ating mga komunidad. Ang isang iligal at mapaminsalang digmaan ay naglagay sa atin sa panganib at nagpataas ng presyo. Ang mga pag-atake ay nagbabanta sa ating kalayaan sa pagsasalita, sa ating mga karapatang sibil, sa ating kalayaan sa pagboto. Ang mga presyo ay nagtulak sa mga pamilya sa bingit ng matinding kahirapan. Nais ni Trump na mamuno sa atin bilang isang mapang-api. Ngunit tayo ay nasa Amerika, at ang kapangyarihan ay pag-aari ng mga tao, hindi sa mga nagpapanggap sa trono o sa kanilang mga bilyonaryong cronies". Aminin, binanggit din ng apela ang "mga presyo", ngunit agad na iniugnay ang isyu ng implasyon sa mga islogan tungkol sa "ating kalayaan sa pagsasalita, ating mga karapatang sibil, ating kalayaan sa pagboto ". Ang "mga tao" ay inaasahan na ipagtanggol ang demokrasya ng Amerika laban sa isang "mapang-api".
Ang megalomania ni Trump at ang kanyang kasuklam-suklam na awtoritaryanismo ay madaling target para sa kanyang mga kalaban. Ngunit ang mga Demokratiko, tulad ng mga Republikano, ay may mahabang kasaysayan ng pagbibigay-katwiran sa panunupil, digmaan, pagpapahirap at paggamit ng pulisya sa ngalan ng pagtatanggol sa demokrasya at kalayaan: nagkaroon ng walang katapusang mga digmaan sa Afghanistan, Iraq at Vietnam, at ang "digmaan laban sa terorismo", kasama ang mga pagpatay, pagpapahirap at pagdukot nito. Ang mga Demokratiko at Republikano ay nagsagawa ng malawak, hindi makataong deportasyon: lahat sila ay nagbigay ng carte blanche sa pulisya (FBI, CIA at ICE) laban sa uring manggagawa.
Bakit? Dahil sa Amerika, ang kapangyarihan ay hindi pag-aari ng 'mamamayan' at lalo na ng uring manggagawa: tulad ng sa lahat ng dako, ito ay pag-aari ng burgesya.
Sa Amerika, tulad ng sa lahat ng bansa sa mundo, sinasamantala at sinupil ng burgesya ang proletaryado nang may lalong kabangisan. At sa Amerika, tulad ng sa ibang lugar, nagbebenta ito ng isang buong serye ng mga kasinungalingan tungkol sa 'kalayaan', 'demokrasya' at 'karapatan', na idinisenyo upang itali ang proletaryado sa mga mapagsamantala nito, sa burges na estado at sa bansa, at upang itago ang katotohanan na ang 'demokratikong' estado ang pinaka-epektibong paraan ng pang-aapi sa uring manggagawa! Ang pagpapakilos ng walong milyong tao upang ipagtanggol ang "ating kalayaan sa pagpapahayag, ating mga karapatang sibil, ating kalayaan sa pagboto" ay malinaw na nagpatotoo sa mapanlinlang na panganib na ito. Sa panawagan sa proletaryado na ipagtanggol ang bakal na takong ng 'demokratikong' diktadura, hangad ng 'Walang Hari' na ilihis ang mga manggagawa mula sa kanilang makauring interes laban sa kapitalistang pagsasamantala, at itulak sila sa mga pakikibaka sa pagitan ng magkaribal na burges na paksyon. Sa kabila ng mabubuting intensyon ng maraming kalahok, ang mga demonstrasyong ito ay isang tunay na patibong para sa uring manggagawa.
Gayunman, maraming manggagawa sa hanay ng mga demonstrador ang walang simpatiya na suportahan ang Partido Demokratiko. Upang maakit ang mga manggagawang ito, na naghahanap ng mga sagot, sa bitag na ito, iniharap ito ng kaliwang paksyon ng kilusan bilang kilusan laban sa oligarkiya at diktadura: "Ang laki ng mga demonstrasyon noong Marso 28 ay nagpatotoo sa lalim ng galit ng mamamayan sa pag-usbong ng diktadura sa bansa at sa pag-igting ng imperyalistang digmaan sa ibang bansa. Isang komprontasyon ang nagaganap sa pagitan ng isang kapitalistang oligarkiya na lumalabag sa mga demokratikong anyo ng pamahalaan at sa karamihan ng populasyon. […] Ang sukat ng oposisyon ay nagbigay takot sa naghaharing uri, at ang reaksyon ng mainstream media ay maliitin ito at magpatuloy nang mabilis hangga't maaari”[1]. Sa ilalim ng veneer ng 'Marxist' na bokabularyo, ang mensahe ay nanatiling pareho: upang ipagtanggol ang 'demokratikong' estado laban sa 'diktadura' ni Trump. Kaya, malayo sa pagiging takot, nagawa ng burgesya na pakilusin ang mga manggagawa sa pagtatanggol sa estado nito at sa makapangyarihang sandata nito sa ideolohiya: demokrasya. Natutuwa ito na ang diskontento ng mga manggagawa sa digmaan ay nalulunod sa isang kilusan na nagsasabing ang kapitalismo, ang pinakanakamamatay na sistema sa kasaysayan, ay maaaring maging mapayapa, kung pigilan natin ang mga "warmongers" tulad ni Trump.
Layunin nitong pigilan ang mga manggagawa na mapagtanto na tunay ngang kapitalismo ang sanhi ng digmaan, at hindi ito o iyon na pulitiko o partido.
Aminin, ang administrasyong Trump ay isang kalamidad para sa burgesya ng Amerika. Ang digmaan laban sa Iran, ang mga banta laban sa mga kapangyarihang Europeo, ang kanyang pagpurga sa loob ng militar at ang natitirang bahagi ng estado, ang katiwalian sa loob ng administrasyon—lahat ng ito ay isang kalamidad para sa estado ng US. Ngunit ang ugat ng pampulitikang paninira na ito ay hindi si Trump: ito ay ang istorikal pagbulusok ng kapitalismo. Ang kabiguan ng adbenturistang militar sa Iran, ang kawalan ng kakayahan ni Trump na sumabak para mahalal muli at ang lumalaking pagkawala ng kanyang popularidad ay mapabilis lamang ang kaguluhan, pagkawasak at iresponsibilidad. Si Trump at ang kanyang administrasyon ay tulad ng isang sugatang hayop na nag-amok, at ang paggamit ng panunupil laban sa kanyang mga karibal sa pulitika at lahat ng mga sumasalungat sa kanya ay lalala lamang. Ang mga tensyon at pag-aaway sa iba pang mga paksyon ng naghaharing uri ay mas lalong lumala pa, at malamang maging marahas. Ang banta na ang mga manggagawa ay magapos sa mga sagupaang ito, para ipagtanggol ang 'demokratikong estado' o ang mga paksyon na sumasalungat kay Trump, ay lumalaki. Ang kilusang "Walang Hari" ay bahagi ng banta na ito: kaya napakadelikado nito.
Dapat tumanggi ang uring manggagawa na ipagtanggol ang demokratikong estado. Nangangahulugan ito ng pagtanggi na isakripisyo ang sarili para protektahan ang interes ng naghaharing uri. Ang interes nito ay nakabatay sa pagtatanggol sa sarili nitong awtonomiya sa pamamagitan ng mga pakikibaka upang ipagtanggol ang mga trabaho, kondisyon ng pamumuhay at kondisyon ng pagtatrabaho. Noong Marso, 3,800 manggagawa sa JBS slaughterhouse sa Colorado ang nagwelga. Karamihan sa kanila ay mga imigrante, mula sa Haiti, Somalia, Burma at Mexico. Tumanggi silang matakot sa banta ng ICE at nakipaglaban kasama ang kanilang mga kasamahan upang ipagtanggol ang kanilang makauring interes: "Ang mga welga ay nagdokumento ng unfair labor practices, mga kaso ng labor trafficking at pagnanakaw ng sahod, pati na rin ang mga sahod na mababa sa gastos ng pamumuhay sa Colorado". Mula noong simula ng 2026, nagkaroon ng serye ng mga pakikibaka, madalas na limitado sa isang solong kumpanya o sektor, ngunit makabuluhan dahil naganap ang mga ito sa kabila ng masamang kapaligiran sa lipunan ng kaguluhan at takot. Kabilang dito ang welga ng libu-libong manggagawa sa pangangalagang pangkalusugan sa New York, California at Hawaii; ang welga ng mga kawani ng University of California noong Pebrero; ang welga ng mga manggagawa ng Freudenberg-NOK sa Findlay noong Marso 24; at ang welga ng 620 technicians sa General Dynamics Bath Iron Works shipyard dahil sa isang pay deal. 900 manggagawa sa refinery ng BP sa Whiting, Indiana, ang nag-lock out noong Marso matapos tanggihan ang alok na suweldo ng BP ng 98.3 porsiyento. Sa kabila ng kanilang nakahiwalay na kalikasan, ang mga pakikibaka na ito ay nagpakita ng isang bagay na napakahalaga: ang mga manggagawa ay handang unahin ang kanilang mga interes bago ang mga interes ng pambansang kapital.
Ang mga manggagawa sa Estados Unidos ay hindi nag-iisa. Sa kabila ng katahimikan ng media (na kung saan ay napaka-totoo, hindi tulad ng internasyonal na saklaw ng kilusang "Walang Hari"), ang mga pakikibaka—kung minsan ay napakalaki—ay nagaganap sa buong mundo, sa Europa, Canada at sa ibang lugar. Tinatanggihan ng mga manggagawa ang mga sakripisyong hinihingi ng burgesya para bayaran ang krisis at mga sandata nito. Sa kabilang banda, ang mga "Walang Hari", at lahat ng nagtataguyod ng mga pagpapakilos na ito, gaano man ito ka-kritikal, ay pinamunuan ang proletaryado sa pagtatanggol sa pambansang interes at kapitalistang estado.
J & W, 12 Abril 2026
[1]The ‘No Kings’ demonstrations of 28 March: the political lessons, wsws.org (2026)