Mula Ukraine hanggang Iran, mula Sudan hanggang Gaza, at maging sa Yemen, kung saan hinaharangan ngayon ng mga Houthi ang Kipot ng Bab el-Mandeb habang nakikipagsagupaan sa Saudi Arabia, dumarami sa bawat sulok ng mundo ang mga digmaang wala nang kalutasan. Lalo silang lumulubog sa madugong putikan at patuloy na kumakalat, habang ibinabaon ang mga mamamayan sa sukdulang pagdurusa at lagim. Sa Ukraine, halos limang taon nang walang tigil ang pag-ulan ng mga bomba, mas matagal pa kaysa sa Unang Digmaang Pandaigdig! Walang pinipili ang pambobomba: mga tirahan, ospital, paaralan at pasilidad ng enerhiya, lahat ay winawasak. Hanggang ngayon, dalawang milyong sibilyan at sundalo na ang napatay o nasugatan. At malayong matapos ang masaker, dahil determinado ang magkabilang panig na huwag umurong kahit isang pulgada, habang lalo nilang pinaiigting ang isang bulag at nakamamatay na pagpapalawak ng digmaan! Tinatamaan ng mga drone at misil ng Ukraine ang mga sentrong pang-logistics ng e-commerce at mga refinery sa mismong puso ng Russia. Sa ilalim ng presyon ng mga pag-atakeng ito at ng mga parusang lalo pang sumasakal sa ekonomiya nito, pinaigting ng imperyalismong Ruso ang mga probokasyon laban sa mga kapangyarihan ng NATO.[1] Ang lalong malawak na paggamit ng mga drone, makabagong misil, satellite, artipisyal na intelihensiya at mga robot ay nagbabadya ng mas malulupit pang pagpatay at pagkawasak. At dahil hindi maisusulong ang “Digmaan 2.0” nang walang mga taong ihahagis bilang pambala sa kanyon, kapwa nagsisikap ang dalawang panig na sapilitang ipasundalo ang daan-daang libong sibilyan, habang walang-awang tinutugis ang mga tumatakas sa hukbo!
Ilang daang kilometro lamang sa silangan, sa Iran, libu-libo ang naging biktima ng panunupil sa pag-aalsang laban sa rehimen na hinikayat ni Trump. Sinundan ito ng rumaragasang pambobomba ng Estados Unidos sa ilalim ng Operasyong “Epic Fury,” na naglalayong paluhurin ang rehimen ng mga mullah. Napakatindi ng pag-atakeng ito na inuubos na nito maging ang suplay ng bala ng pinakamakapangyarihang puwersang militar sa mundo. Ang kabiguang ito, na wala pang nakikitang katapusan, ay walang ibang ibinubunga kundi malawakang pagkawasak, walang kapantay na kaguluhan at kamatayan sa hanay ng mga sibilyan.
At hindi roon nagtatapos ang hibang at uhaw-sa-dugong “poot” ni Uncle Sam. Ang mga mamamayan naman ngayon ng Yemen at Syria ang dinudurog ng kapangyarihang militar nito. Samantala, tahasang tinatanggihan ng kaalyado nitong Israel ang “planong pangkapayapaan” na inihain ni Trump at ng kanyang mga kasabwat, habang walang tigil nitong ipinagpapatuloy ang madugong krusada nito: mga paglusob sa Lebanon at Syria, kakila-kilabot na kalupitan sa Gaza Strip, at mga pagsalakay ng mga armadong settler laban sa mga sibilyang Palestino sa West Bank. Kasabay nito, lumilitaw ang mga bagong bitak sa pagitan ng Turkey, Israel, Saudi Arabia at United Arab Emirates, mga binhi ng panibagong mga sagupaan sa hinaharap.
Ngunit hindi lamang ang paglala ng kaguluhan ng digmaan ang naging tatak ng nagdaang mga buwan. Sa buong mundo, hinaharap ng sangkatauhan ang tumitinding pagkawasak ng klima at kapaligiran: walang kapantay na matinding init na ginagawang halos hindi na matiis ang buhay ng mahigit isang bilyong tao; malalawakang sunog sa kagubatan sa paligid ng malalaking lungsod gaya ng Bordeaux at Madrid; mga pagguho ng lupa; mga baha; at rumaragasang putik na tumatangay sa lahat ng madaanan nito, gaya ng nangyari sa Nepal at Tibet noong huling bahagi ng Agosto. Ang pagtindi ng El Niño ay maaaring magdulot ng mapaminsala at wala pang kapantay na mga epekto sa mga darating na buwan, lalo na sa Latin America at Timog-Silangang Asia. Unang sulyap pa lamang ito sa magiging buhay sa daigdig kapag pumalapit sa 50 °C ang temperatura, ngunit malagim na ang mga epekto nito sa sangkatauhan. Sa nakalipas na apat na taon, sa Europe lamang, tinatayang halos 200,000 katao ang namatay dahil sa matinding temperatura! Ang pagkatuyo ng mga ilog at mga imbakan ng tubig sa ilalim ng lupa ay gumagambala sa mga kadena ng suplay,[2] nagpapabagsak sa produksiyong agrikultural at nakaaapekto maging sa paglikha ng enerhiyang nukleyar. Nagbabanta ang kakulangan sa pagkain sa mga rehiyong tulad ng India, Central Asia at maging Europe. Sa Tunisia naman, malaking bahagi ng populasyon ang direktang dumaranas ng kakulangan sa maiinom na tubig.
Ang pinagsamang epekto ng lumalawak na digmaan at krisis sa klima ay lalo pang nagpapalala sa isang ekonomiyang dati nang nasa malubhang kalagayan. Ang pagsasara o pagkagambala sa mahahalagang ruta ng pandaigdigang kalakalan, gaya ng Kipot ng Hormuz at Kipot ng Bab el-Mandeb, ay hindi lamang nagpasiklab sa pinakamalalang krisis sa langis sa kasaysayan kundi nagdulot din ng matinding pagbagal ng kalakalan. Ginugulo ng mga bagong dagok na ito ang pandaigdigang produksiyon, pinalalakas ang pangamba sa kakulangan ng mga pangunahing suplay, at itinutulak pataas ang implasyon, na umabot sa pinakamataas nitong antas sa Europe sa loob ng tatlong taon. Sa gayon, lalo nilang pinalalalim ang krisis pang-ekonomiya ng isang sistemang kapitalista na dati nang lubhang nanghihina.
Lalo pang pinakikitid ng kalagayang ito ang kakayahan ng malalaking kapangyarihang pang-ekonomiya na tugunan ang krisis, habang sinasakal sila ng napakalaking pagkakautang. Kasabay nito, nagbababala ang G20 tungkol sa panganib na hindi mabayaran ang mga utang, na maaaring magpasiklab ng isang malawakang krisis pampinansiya. Ang Germany, na hanggang kamakailan ay itinuturing na “huwaran ng ekonomiyang Kanluranin,” ay matinding nayanig ng sunod-sunod na dagok sa modelong pang-ekonomiya nito. Dumaraan ngayon sa matinding ligalig ang mahahalagang haligi ng industriya nito, lalo na ang sektor ng sasakyan: nagpaplanong magtanggal ang Volkswagen ng 100,000 manggagawa, habang pinag-iisipan ng Mercedes na dagdagan nang 30 hanggang 40 porsiyento ang oras ng paggawa. Kasabay nito, inilulunsad ng Berlin ang isang napakalawak na programa ng muling pagpapalakas ng sandatahang lakas, habang lubusang binubuksan ang pintuan sa higit pang pangungutang. Sa Estados Unidos, China at Europe, patuloy na tumataas ang kawalan ng trabaho. At gaya ng dati, determinado ang lahat ng estado at pamahalaan na ipabayad sa uring manggagawa ang krisis sa pamamagitan ng malawakang pag-atake sa pangangalagang pangkalusugan, pensiyon at edukasyon. Habang patuloy na sumisirit ang presyo ng mga pangunahing pangangailangan, lalo namang ibinabaon sa kawalang-katiyakan at kahirapan ang pinagsasamantalahang mga manggagawa.
Isang hakbang sa nakamamatay na pagsadsad ng kapitalismo
Ang lahat ng kaguluhang yumayanig ngayon sa buong mundo ay nagpapakita ng marahas na pagbilis ng nakamamatay na pagsadsad ng kapitalismo. Kaya ang digmaan sa Iran ay hindi lamang “isa na namang digmaan.” Isa itong malaking paglala ng mga imperyalistang tunggalian sa isang mundong pinaghaharian na ng kanya-kanyang interes, kaguluhan at kawalang-katiyakan. Hindi lamang ginugulo ng pagkakasadlak ng Estados Unidos ang labanan ng mga lokal na kapangyarihan para sa paghahari sa rehiyon, partikular sa pagitan ng Saudi Arabia, United Arab Emirates, Turkey at Israel, na umaabot hanggang Horn of Africa at Sudan ang mga epekto. Higit pa rito, ang buong “kaayusang pandaigdig” na itinayo matapos ang Ikalawang Digmaang Pandaigdig noong 1945 ay nagkakawatak-watak, at nagbabadya pa nga ng posibleng direktang sagupaan sa pagitan ng mga dating magkakaalyado. Ang Estados Unidos ang pangunahing puwersang nagtutulak sa pagkakahati-hating ito ng mundo, gaya ng ipinakikita ng pang-aagaw nito ng kapangyarihan sa Venezuela, ng hayagan nitong ambisyong sakupin ang Greenland, at ng bantang gawing ika-51 estado ng Union ang Canada. Sa ganitong sitwasyon, nag-uunahan ang lahat ng magkakatunggaling estado sa pagpapalakas ng militarismo at pagpapabilis ng karera sa armas…
Apatnapung taon na ang nakalipas, matapos bumagsak ang Eastern Bloc at umalingawngaw ang kampanyang nagpapahayag ng “kamatayan ng komunismo,” nagawa pa ng burgesya na papaniwalain tayo na ang demokrasya at ekonomiyang nakabatay sa pamilihan ay maghahatid sa sangkatauhan sa kapayapaan at pangkalahatang kasaganaan. Ngunit ngayon, hindi na maikakaila ang katotohanan: walang maiaalok na kinabukasan ang sistemang ito kundi ang patuloy na paglubog sa barbarismo. Sa simula ng dekada, sinabi ng ICC na “ang dekada 2020 ng ika-21 siglo ay nagiging isa sa pinakamagulong panahon sa kasaysayan at nagdudulot na ng hindi mailarawang mga kapahamakan at pagdurusa. Nagsimula ito sa pandemyang Covid-19 […] at sa isang digmaan sa puso ng Europe, na mahigit siyam na buwan nang nagngangalit at walang sinumang makapagsasabi kung paano ito magwawakas. Pumasok na ang kapitalismo sa isang yugto ng matinding kaguluhan sa lahat ng larangan. Sa likod ng pagtitipon at pagkakaugnay-ugnay ng mga kaguluhang ito ay nakaamba ang panganib ng pagkawasak ng sangkatauhan.”
Ang paghawak sa kapangyarihan, o ang bantang pag-agaw dito, ng mga populistang paksyon ng burgesya ay isa pang salik na nagpapalala sa kaguluhan. Ang kanilang mga baluktot na pananaw sa politika, mga programang hindi angkop sa pagtatanggol sa tunay na interes ng pambansang kapital, at lantad na kawalang-kakayahan ay lalo lamang nagpapabilis sa pagkawasak. Ngunit hindi natin dapat kaligtaan na ang lahat ng estado at pamahalaan, anuman ang kanilang kulay sa politika, ay sadyang nag-aambag sa paglikha ng kaguluhan at kapahamakan:
– sa pamamagitan ng pagpapasidhi sa mga tunggalian at kompetisyon, at sa paghikayat sa bawat estado na kumilos nang kanya-kanya para lamang ipagtanggol ang sarili nitong mga interes, gaya ng makikita sa digmaan sa taripa na sinimulan ng Estados Unidos at nilahukan din ng China, European Union at Canada;
– sa pamamagitan ng ganap na pagpapabaya sa tinatawag nilang “paglaban sa pag-init ng mundo.” Kung dati ay nagkukunwari man lamang ang mga estado na sineseryoso nila ang krisis sa klima, ngayon ay binabaklas at tahasang inabandona ng mga pangunahing kapangyarihan sa mundo, gaya ng Estados Unidos at European Union, maging ang kakaunting hakbang para sa “pangangalaga sa kapaligiran.” Isinasakripisyo ang mga ito sa altar ng kompetisyon, walang habas na pandarambong sa likas na yaman, at mga imperyalistang tunggalian sa pagitan ng mga bansa;
– ngunit higit sa lahat, sa pamamagitan ng pagpapalawak at pagpaparami ng mga digmaang sadya at kusang pinasisiklab ng mga estado at pamahalaan. Magbalatkayo man sila sa ngalan ng demokrasya at karapatang pantao, ng “Make America Great Again,” ng mesiyanikong “Greater Israel,” o ng pangarap ng China na maghiganti para sa “siglo ng kahihiyan,” iisa ang kanilang tinatahak na landas. Lahat ng bansa at lahat ng paksyon ng burgesya ay yumayakap sa digmaan at naghahanda para rito, gaya ng pinatutunayan ng dambuhalang mga programa sa armas na patuloy na lumalaki sa buong mundo.
Ngunit hindi magkakahiwalay ang mga salik na ito. Ang krisis pang-ekonomiya, digmaan, pagkawala ng kontrol ng burgesya sa sarili nitong sistema, at krisis sa klima ay nag-uugnayan at nagpapalakas sa mapanirang epekto ng isa’t isa. Bawat isa sa mga salik na ito ay nagdadala na ng mabigat na panganib ng pagbagsak, ngunit ang kanilang pinagsamang epekto ay higit na mapaminsala kaysa sa simpleng pagsasama-sama ng hiwa-hiwalay nilang mga epekto. Hindi masukat ang mga kahihinatnan ng buong tanikala ng pagkawasak na ito para sa pinagsasamantalahang uri sa buong mundo. Patuloy na pagtaas ng presyo, pagbaba ng sahod, pagpapahaba ng oras ng paggawa, malawakang tanggalan at kawalan ng trabaho… Sa lahat ng dako, ang dambuhalang paggasta sa militar ay sumasakal sa mga pambansang ekonomiya, habang ang uring manggagawa ang pinagbabayad at lalo pang itinutulak sa matinding kahirapan. Magtrabaho nang mas mabigat at mas matagal, linggo-linggo at habambuhay, habang patuloy na pinuputol ang pangangalagang pangkalusugan, edukasyon at pensiyon… Ito ang mga sakripisyong ipinapataw ng lahat ng pamahalaan sa ngalan ng diumano’y “kabutihan ng bansa”!
Ang ganap na pangangailangan ng proletaryong rebolusyon
Ngunit ilang taon na ngayong muling itinataas ng uring manggagawa ang ulo nito sa pandaigdigang saklaw, sa halip na yumuko at tahimik na pagtiisan ang dinaranas nitong paghihirap. Matapos ang “Tag-init ng Diskontento” sa UK noong 2022, ang kilusan laban sa reporma sa pensiyon sa France noong taglamig ng 2023, ang mga welga sa US, lalo na sa industriya ng sasakyan, noong huling bahagi ng tag-init ng 2023, at ang mga pakikibaka laban sa mga patakaran ng pagtitipid ng pamahalaan sa Belgium noong tagsibol ng 2025, ang mga manggagawa naman ngayon ng Airbus sa Spain ang nagpapakita ng daan. Sinisikap nilang mag-organisa nang nagsasarili sa pamamagitan ng mga pangkalahatang asembliya, kung saan ang mga manggagawa mismo ang nagpapasya sa direksiyon ng kanilang pakikibaka. [3] Bagaman nasa simula pa lamang ang dinamikong ito, malinaw ang ipinapakita nito: malayong maitapon sa basurahan ng kasaysayan, ang uring manggagawa ang tanging puwersang panlipunan na may kakayahang magkaisa sa kabila ng mga pambansang hangganan, ibagsak ang naghihingalong lipunang ito, at maghasik ng mga bagong binhi ng kinabukasan.
Upang maisakatuparan ito, kailangang mulat na lumaban ang proletaryado sa sariling batayan nito, ibig sabihin, bilang isang nagsasariling uri. Kailangan nitong ipagtanggol ang mga kalagayan ng pamumuhay nito na patuloy na inaatake, muling tahakin ang landas tungo sa nakalimutan nitong makasaysayang karanasan, bawiin ang nawala nitong identidad bilang uri, at lumampas nang malayo sa simpleng paglaban sa mga atake ng burgesya. Para rito, kailangang maglunsad ang uring manggagawa ng isang matindi at malawakang pakikibaka, kasabay ng malalim na pagninilay, upang malampasan ang mga balakid, lalo na ang mga nagkukubli at humahadlang sa tunay na mga kondisyon ng pakikibaka nito. Kailangan nitong muling balikan at angkinin ang kabuuang karanasan ng nakaraan, muling tuklasin ang kakayahan nitong magkusa at manguna, at buhayin ang alaala ng pinakamahuhusay na karanasan at tradisyon ng kilusang manggagawa. Sa ganitong paraan lamang nito mauunawaan na ito lamang ang may hawak ng susi sa kinabukasan, sa isang komunistang lipunang malaya sa pagsasamantala at paghahabol sa tubo; isang lipunang may kakayahang magtayo ng kaayusang panlipunan batay sa mulat na pag-unawang ginagabayan ng siyentipikong kaalaman, at gamitin ang mga pagsulong sa teknolohiya hindi para sa pagkawasak kundi para tugunan ang mga pangangailangan ng sangkatauhan.
IKT, 19 Setyembre 2026
[1] Makikita ito sa pagpapakitang-lakas ng hukbong-dagat at hukbong-himpapawid ng Russia sa Baltic Sea, sa pag-atake ng drone sa Paliparan ng Leipzig, at sa pambobomba sa isang tren sa Ukraine na patungong Warsaw, ilang kilometro lamang mula sa hangganan ng Poland. Bilang tugon sa mga insidenteng ito, nagsagawa ang NATO ng mga maniobrang militar sa paligid ng enklabo ng Kaliningrad.
[2] Noong Agosto, bumaba nang husto ang tubig sa Ilog Rhine kaya naging imposible ang paglalayag sa ilang bahagi nito, na gumambala sa transportasyon sa mga panloob na daluyan ng tubig. Kinailangan ding bawasan ang pagdaan ng mga barko sa Panama Canal sa kaparehong dahilan.
[3] Tingnan ang “Welga ng mga manggagawa sa Airbus: para sa pagkakaisa at pagpapalawak ng pakikibaka!” at “Sa harap ng mga pag-atake mula sa lahat ng panig, magkaisa at lumaban bilang isang uri!,” na inilathala sa website ng IKT noong Setyembre 2026.
Pinagmulan ng pagsasalin: https://en.internationalism.org/content/17864/faced-horror-capitalism-there-only-one-alternative-communist-revolution#_ftnref3