Mula nang bumalik si Trump sa White House, ang pandaigdigang kaguluhan na dati nang nakikita ay lalo pang bumilis: kahit saan, ang mga digmaan ay nagiging mas magulo at ang mga bangkay ay nag-iipon, sinamahan pa ng mga sakunang pang‑klima, kawalang‑tatag, at pagkawatak‑watak ng mga sistemang pampulitika. Patuloy na dumarami ang karahasan at kalupitan, na nagtutulak sa planeta sa isang mapaminsalang kumunoy. Ang lumalalang kapabayaan ng burgesya—ang pagiging mapang-abuso at mapanirang pag‑uugali na makikita sa ating mga screen[1]—ay nagpapakita ng lawak kung saan ang kapitalistang moda ng produksyon ay nag-uudyok sa sangkatauhan tungo sa sariling pagkawasak.
Pananakot at Desolasyon sa Estados Unidos
Ang panloob na sitwasyon sa nangungunang kapangyarihan sa mundo, ang Estados Unidos, ay naging simbolo ng nakapangingilabot na dinamikong ito na nagpapasiklab sa isang tunay na trahedyang pantao.
Sa lahat ng malalaking lungsod sa Amerika, isinasagawa ang mababagsik na pagsalakay laban sa mga imigrante. Nagiging pangkaraniwan na ang masahol na pagpatay ng pulis, gaya ng pagkamatay ni Renée Nicole Good, na binaril nang malapitan sa loob ng kanyang sasakyan, at ni Alex Pretti, na pinatay sa parehong paraan sa Minneapolis[2]. Maging ang kahina‑hinalang punto ng pananalita o kulay ng balat ay nagiging batayan para sa brutal na pag‑aresto. Walang warrant, sapilitang binubuksan ang mga pintuan ng mga tahanan ng mga pinaghihinalaang iligal na imigrante. Sa mga pampublikong parke, tulad ng sa downtown Los Angeles noong nakaraang tag‑araw, na napakapopular sa mga Latino, ang mga pulis ng imigrasyon[3] na nakasuot ng kagamitang panlaban ay sumugod patungo sa mga mesa ng piknik at mga swing upang magsagawa ng marahas na pag‑aresto. Ganoon din sa mga lansangan, ospital, at lugar ng pagsamba... Walang kahihiyang kinukulong ang mga bata habang papunta sa paaralan, gaya ng nangyari sa maliit na si Liam, limang taong gulang pa lamang, na dinala kasama ng kanyang ama sa isang detention center na 1,500 kilometro mula sa kanilang tahanan. Ang ganitong kakilabot na patakaran, kung saan ang mga imigrante ay hindi na nangahas lumabas ng kanilang mga tahanan, ay hindi maiiwasang humantong sa galit ng populasyon.
Sinasamantala ng burgesya ang galit na nilikha nito
Sa harap ng karahasang ito at sa sampung ulit na pagtaas ng rasismo, na nilinang ng mga aksyon na kasing‑kasuklam‑suklam, ang malaking mayorya ng populasyon ay nagpapahayag ng galit, partikular na laban sa mga pamamaraan ng ICE, na ang mga ahente ay regular na binubugbog, kinukutya, at tinatawag na “Nazis” o “Gestapo agents.” Mula Hunyo, ang mga demonstrasyon ay inorganisa at dumarami sa buong bansa, na sinasamahan ng mga eksena ng kaguluhan. Sa Los Angeles, kasunod ng mga mapanuksong pahayag ni Trump na nagsasabing ang lungsod ay “nilulusob ng mga dayuhang kaaway,” naganap ang marahas na sagupaan sa loob ng ilang gabi sa pagitan ng mga nagpoprotesta at tagapagpatupad ng batas. Ang sitwasyong ito ay humantong kay Trump na mag‑deploy ng 700 Marines na nakabase sa Southern California, na idinagdag sa 2,000 miyembro ng National Guard na naroroon na. Saanman, dumami ang mga protesta: sa New York, Washington, Boston, San Francisco, Seattle, Chicago, Austin, Dallas... at kamakailan lamang sa Minneapolis. Sa punong lungsod na ito ng Minnesota, libu‑libong demonstrador ang humarap sa lamig upang kondenahin ang gayong barbaridad at ang pagpatay sa dalawang demonstrador, na sa huli ay napilitan si Trump na umatras at bawiin ang kanyang mga tauhan ng ICE mula sa lungsod. Gayunpaman, sa kabila ng malawakang mobilisasyon, ang lahat ng mga demonstrasyong ito ay hindi nakapagpahinto kay Trump, ni nakapagwakas sa mga pang‑aabuso ng mga pulis pang‑imigrasyon. Bakit? Tunay nga na ang galit na umakit ng milyun‑milyong tao sa buong Amerika ay lehitimo, ngunit hindi ang uring manggagawa, kasama ang mga sandata ng pakikibaka, ang nagmobilisa laban sa barbarismo ng burgesya, kundi ang populasyon ng mga mamamayan laban sa isang paksyon ng burgesya—kay Trump at sa kanyang pangkatin. At ibang‑iba iyon! Sa katunayan, ang mga demonstrasyon ay agad na hinimok ng mga asosasyon ng “mga mamamayan,” tulad ng American Civil Liberties Union, MoveOn, Greenpeace, at maging ng kilusan ng mga unyon ng manggagawa, na humihingi ng isang “mas patas” na lipunan at nagtataguyod ng pagtatanggol sa mga prinsipyo ng “demokrasyang partisipatibo” laban sa “awtoritaryanismo” ng Trumpismo, nang walang anumang pagtatanong sa sistemang kapitalista. Maaaring kasuklam‑suklam si Trump at ang kanyang milisya ng ICE, ngunit sila ay repleksyon ng kapitalismo sa kabuuan—ng buong burgesya! Kailangan ba nating ipaalala sa ating mga sarili ang mga patakaran ng Demokraticong Partido ng Amerika, na ngayon ay umiiyak na parang buwaya, noong sa ilalim nina Biden at Obama ay walang humpay nitong pinatapon ang mga migrante nang maramihan at inihiwalay ang mga batang Hispanic sa kanilang mga pamilya? Kailangan ba nating alalahanin ang mga kasuklam‑suklam na concentration camp sa mga gilid ng Europa, na umano’y isang paraiso ng karapatang pantao at progresibismo, at ang sampu‑sampung libong bangkay na nagkalat sa ilalim ng Mediterranean at English Channel? Lahat sila ay nagtataguyod ng mga lubos na di‑makataong patakaran laban sa mga migrante!
Sa katunayan, ang mga asosasyon at partidong kaliwa ay patuloy na sinusubukang ilihis ang proletaryado mula sa pakikibaka ng uri nito, upang paniwalain ito na dapat silang lumaban bilang mga mamamayan, at na ang kanilang kaligtasan ay nakasalalay sa pagtatanggol sa demokrasya ng burgesya. Ang kilusang ito, na maraming anyo, ay nagdudulot ng malaking panganib sa uring manggagawa, na nakapaloob na sa pangalan nito: “Walang mga Hari.” Sa katunayan, ang pangalan nito, na nagmula sa kaliwang burgesya, ay hinango mula sa islogan ng mga rebelde ng Rebolusyong Amerikano—isang nasyonalistang islogan na tumanggi sa monarkiya ng Ingles noong panahong iyon.
Walang proletaryado o tunay na kusang‑loob sa lahat ng mga kilusang ito, na inorganisa at sinangkapan sa isang burgis na landas mula pa sa simula. Kaya hindi kataka‑taka na ang mga kilusang ito ay sinuportahan ng mga personalidad sa palabas at ng Partidong Demokratiko, na pinamumunuan ni Obama.
Isa itong tunay na patibong sa ideolohiya, gaya ng nangyari noon sa kilusang Black Lives Matter kasunod ng kasuklam‑suklam na pagpatay kay George Floyd ng pulisya, na nanganganib na maakit ang uring manggagawa sa maling landas ng burgesya—na humahantong dito upang suportahan ang isang umano’y mas “progresibong” paksyon ng burgesya laban sa isa pa, ang pagtatanggol ng “demokrasya” o “mabuting pagpupulis,” o ang patibong ng “anti‑populismo” o “anti‑pasismo.” Sa madaling salita, ang pagpili ng isang paksyon ng burgesya laban sa isa pa ay nililinlang ang ating sarili tungkol sa isang mas patas na kapitalismo. Ang ganitong sitwasyon ay kumakatawan sa isang karagdagang balakid sa pag‑unlad ng kamalayan ng uri at isang tunay na panganib sa awtonomiya ng pakikibaka ng mga manggagawa.
Mga Komprontasyon sa Loob ng Naghaharing Uri
Ang panganib na ito ay lalong mas totoo habang ang lalong magulong sitwasyon sa USA ay minarkahan ng lumalaki at brutal na mga komprontasyon sa loob ng naghaharing uri, na ang iba't ibang nabubulok na paksyon ay walang ibang ipinapahayag kundi ang kawalan ng pagkakasundo sa isang namamatay na sistemang kapitalista.
Ito ay maliwanag, sa isang banda, sa mga patakarang imperyalista, tulad ng mga hakbang ni Trump sa Russia, na pumukaw ng galit sa mga mahahalagang paksyon, kabilang ang sa loob ng Partidong Republikano at ng sandatahang lakas; gayundin sa paglaganap ng mga armadong interbensyon sa buong mundo, na hindi popular sa ilang paksyon ng MAGA. Ganito rin ang totoo sa kanyang nagpapawalang‑tatag na patakaran sa ekonomiya at klima, na hayagang hinamon sa pagtitipon sa Davos sa talumpati ng Demokraticong Gobernador ng California na si Gavin Newsom. Bukod pa rito, walang pag‑aalinlangan si Trump na walang kahihiyang paboran ang kanyang angkan at ang mga paksyon na sumusuporta sa kanya, habang itinatakwil at inuusig ang kanyang mga kalaban, na nagpapatingkad sa mga pagkakawatak‑watak sa pagitan ng mga paksyon, kabilang na sa loob ng kanyang sariling kampo (tulad ng kritisismo mula sa “matagal nang tagasuporta ni Trump” na si Marjorie Taylor Greene o sa pro‑Trump influencer na si Joe Rogan, na naghahambing sa ICE sa Gestapo), kaya pinatitibay ang paikot‑ikot na kawalan ng katiyakan at kaguluhan.[4]
Ang sitwasyong ito ay lumilikha ng isang partikular na nakalalasong kapaligiran sa isang pira‑piraso at lalong nahahating bansa. Ang lahat ng ito ay maaari lamang magdulot ng negatibong epekto sa Amerika mismo at nagmumungkahi ng mas malalaking pagkakawatak‑watak na may posibilidad ng mas bukas na mga komprontasyon, kung saan ang nakaraang pag‑atake sa Kapitolyo ng mga kawan ng MAGA ay maaaring maging mababaw kung ihahambing sa mga napigilang banta at lumalaking tunggalian na nanganganib magpasiklab sa iba't ibang paksyon ng burgesyang Amerikano.
Tungo sa walang katapusang at lalong marahas na nakamamatay na mga sagupaan na ito ang hangad ng burgesya na pakilusin ang populasyon!
Sa Harap ng Lahat ng Barbarismong Ito, Ano ang Hinaharap ng Uring Manggagawa?
Nangangahulugan ba ito na walang magagawa ang uring manggagawa? Siyempre hindi! Ikinagagalit din nito ang kapalaran ng mga migrante. At ang uring manggagawa, “katutubo” man o “imigrante,” ay nagdurusa, tulad ng saanman, mula sa lumalalang pagkasira ng kanilang mga kondisyon sa pamumuhay. Sa Estados Unidos, may hayagang usapan tungkol sa isang “krisis sa halaga ng pamumuhay” (“kakayahang bayaran”), kung saan 66% ng populasyon ang nahihirapang matugunan ang kanilang mga pangangailangan. Kahit saan, ang pandaigdigang krisis ng labis na produksyon, na pinalala ng paggastos militar at implasyon, ay lumilikha ng paghihirap na lalong kumakalat at nakaaapekto sa parehong mga katutubo at imigrante. Lalo na’t saanman humihingi ang burgesya ng mas maraming sakripisyo upang makabili ng kanilang mga armas at magpalaganap ng kamatayan sa buong planeta!
Sa katotohanan, ang proletaryado ay wala pa sa posisyon upang pigilan ang mga digmaan o ang kasalukuyang kaguluhan. Kakailanganin nitong paunlarin ang kamalayang pampulitika upang tunay na tanggihan ang mga patibong na inihanda para dito ng burgesya, at upang ibaling ang galit nito sa mga kalupitang ipinataw sa mga migrante laban sa burgesya mismo. Ngunit ito lamang ang puwersang may kakayahang, sa pangmatagalan, magbigay sa lipunan ng alternatibong direksyon, basta’t lalabanan muna nito ang krisis sa pamamagitan ng nagkakaisang pakikibaka.
Sa ngayon, hindi ito dapat sumuko o mahulog sa mga ideolohikal na patibong na inihanda para dito. Sa kabaligtaran, dapat itong makisali sa isang malalim na pagninilay sa tunay na kahulugan ng pakikiisa sa mga migrante at, sa mas malawak na paraan, sa lahat ng mga kapatid sa uri nito. At ngayon, tanging ang tugon batay sa karaniwang pagtatanggol sa mga interes ng mga manggagawa—sa pagtatanggol sa mga kondisyon ng pamumuhay at sahod—ang makapagbibigay ng simula ng sagot.
Ang simula ng sagot na ito ay malinaw na matatagpuan sa mga pakikibakang sinimulan ng proletaryado sa buong mundo simula noong 2022, kasunod ng malawakang welga at demonstrasyon sa Britanya, Pransya, at maging sa Estados Unidos, nang ideklara ng mga manggagawa na “tama na!” Ngunit pantay na mahalaga ang mga kamakailang pakikibaka sa Estados Unidos, na nagaganap sa ilalim ng partikular na hindi kanais‑nais na mga kondisyon at sinusubukang itago at pahinain ng naghaharing uri. Sa mga parehong buwan na binaha tayo ng media ng mga pagmamalaki ni Trump tungkol sa Air Force One, isang mahalagang pakikibaka ang nagaganap sa 15,000 nars sa mga ospital ng Estado ng New York—isang pakikibaka na tumagal ng higit sa apat na linggo.
Bagama’t ang mga kilusang bahagi sa burgis na landas ay walang ibang pananaw kundi ang panganib ng mapanirang mga awayan sa pagitan ng mga paksyon ng burgesya—bawat isa ay kasing‑barbaro ng susunod—ang mga pakikibaka ng mga nars ay kumakatawan sa isang tunay na hakbang patungo sa hinaharap. Ang pakikibakang ito, dahil potensyal itong isa kung saan ang lahat ng mga proletaryado—imigrante at katutubo—ay maaaring makilala ang kanilang mga sarili, ay may unibersal na dimensyon. Ang maliit na apoy na ito ay naghihintay lamang upang magpasiklab ng mas malaking apoy—ang apoy ng isang pandaigdigang pakikibaka, na may kakayahang, sa kalaunan, maging pulitikal hanggang sa punto ng pagpapatibay sa pananaw ng komunismo. Isang pakikibaka na magbibigay‑daan upang maitatag ang mga kinakailangang kondisyon para sa pagpapabagsak ng kapitalismo at pagmumungkahi ng isang mundong walang mga uri o pagsasamantala.
WH, 16 Pebrero 2026
[1] Ang kaso ni Epstein ay bahagi lamang ng mas malawak na problema
[2] At hindi lamang ito ang mga kaso: halimbawa, si Keith Porter, isang ama ng dalawang anak, ay pinatay ng isang ahente ng ICE sa bisperas ng Bagong Taon sa tapat ng kanyang gusali sa Los Angeles.
[3] Ang kilalang-kilala (at kontrobersyal) na US Immigration and Customs Enforcement (ICE).
[4] "Venezuela, Greenland... Behind the show of strength, the United States is exacerbating capitalist chaos!", ICC Online
Source: https://en.internationalism.org/content/17780/united-states-too-rot-global-capitalism-accelerating