Isang polyetong nagbubuod ng mga aral mula sa malawakang mga demonstrasyon sa buong France
Noong Oktubre 17, 800,000 sa atin ang nagmartsa sa mga lansangan. At muli, sinalubong tayo ng tear gas, pinalibutan at ikinulong ng pulisya, at pinaghahambalos ng mga baton. Wala ni isang salita tungkol dito sa midya. Sa halip, paulit-ulit na ipinakita sa lahat ng screen ang mga eksena ng paninira, pandarambong at pagkawasak na isinagawa ng iilang tao.
1. Bakit walang ni isang larawan sa midya ng ating mga pangkalahatang asembleya? Bakit wala silang binabanggit tungkol sa ating mga polyeto at mga aktibidad na naglalayong palawakin ang kilusan tungo sa buong uring manggagawa? Bakit paninira at pandarambong lamang ang laman ng balita? Bakit walang awang pinapuputukan ng tear gas ng pulisya ang mga martsa habang pinababayaan naman ang mga pag-atake sa mga tindahan?
Malinaw ang sagot. Itinatampok ng burgesya at ng mga midyang nagsisilbi rito ang lahat ng nakikinabang sa kanilang interes at nakasisira sa ating kilusan, habang itinatago nila ang tunay na pinagmumulan ng ating lakas: ang sama-samang pag-iisip at pag-oorganisa, at ang pagsisikap na mabuo ang pagkakaisa at solidaridad ng buong uring manggagawa. Sinasadyang pabayaan ng pulisya ang pandarambong upang pahinain ang kilusan, siraan ang ating mga pangkalahatang asembleya, at wasakin ang diwa ng pagkakaisa sa hanay ng mga mag-aaral, manggagawa, walang trabaho at mga retirado.
2. Ngunit kailangan din nating maging matapang at malinaw ang pag-iisip upang harapin ang pangunahing kahinaan ng ating kilusan: hanggang ngayon, hindi pa nakakasama sa pakikibaka ang mga manggagawa bilang isang malawak na pwersa. Dapat sabihin nang tahasan na ginawa ng mga unyon ang lahat upang pigilan ang paglawak ng kilusan sa hanay ng mga manggagawa sa pamamagitan ng pagtawag ng isang araw ng pagkilos... sa Nobyembre 5! Iyan ay tahasang sabotahe.
Hindi tayo dapat malinlang ng malawakang mobilisasyong tumugon sa panawagan ng Yellow Vests: wala pang mga welga at wala pang mga pangkalahatang asembleya sa mga lugar ng trabaho. Bagama't nananawagan ang mga asembleya ng mga estudyante sa lahat ng manggagawa na sumama sa kilusang ito at namamahagi ng mga polyeto sa mga estasyon ng tren, hindi pa rin nagagawang lumawak ng kilusan. Ang kilusang hindi lumalawak ay kilusang unti-unting namamatay.
3. Dahil sa kahinaang ito, lumalaki ang panganib na matangay ang kilusan ng pagkadismaya at desperasyon, mahulog sa bitag ng mga dramatikong aksyon ng maliliit na grupo, humantong sa pakikipagsagupaan sa pulisya, o mang-agaw ng kung anu-anong simbolikong sentro ng kapangyarihan. Bitag ito! Sapagkat sa mga hiwa-hiwalay at limitadong komprontasyon, laging mas makapangyarihan ang estado: nasa kanila ang mga armas, mga tauhan at mga hukuman.
4. Kaya napakahalagang manatili tayo sa tamang direksyon:
– Ituon muli ang pansin sa kung ano ang nagbubuklod sa ating lahat, sa ating iisang panawagan: ang paglaban sa hindi tiyak at marupok na kalagayan ng pamumuhay at trabaho.
– Paulit-ulit nating igiit na ang ating lakas ay nasa ating pagkakaisa at solidaridad sa pakikibaka.
– Ipagpatuloy ang paglapit sa mga manggagawa, sa mga estasyon ng tren, sa harap ng mga pagawaan at negosyo, mga ospital at tanggapan ng gobyerno, upang anyayahan silang lumahok sa ating mga pangkalahatang asembleya at sumama sa kilusan, gaya ng muling binigyang-diin ng Paris Inter-university coalition, ng pangkalahatang asembleya sa Bordeaux, ng pangkalahatang asembleya sa Caen, at iba pa.
– Huwag magpadala sa mga probokasyon ng pulisya at manipulasyon ng midya, at pigilan ang paglusong ng kilusan sa walang saysay na karahasan na nagpapahina sa kredibilidad nito, naghahati rito at naghihiwalay rito sa mas malawak na masa.
5. Simulan na nating paghandaan ang hinaharap ngayon pa lamang! Ang bawat kilusang panlipunan ay isinisilang, lumalakas at kalauna'y humihina. Kapag nagsimula nang humupa ang ating kilusan, dapat tayong huwag mawalan ng pag-asa at huwag umatras sa ating mga sarili. Nakagawa na ng kasaysayan ang kilusang ito. At senyales ito ng mga susunod pang kilusan na mas malaki at mas malawak ang maaabot! Sa mga darating na buwan, kailangan nating paghandaan ang mga iyon. Upang maipagpatuloy ang pakikibaka sa tamang panahon, magtipon tayo sa mga grupo ng talakayan upang suriin ang naging karanasan ng kilusan, maunawaan ang mga kalakasan at kahinaan nito, magpatibay ng mga ugnayan, at higit pang mag-organisa.
Ang kinabukasan ay nasa pakikibaka ng mga uri!
Internasyunal na Komunistang Tunguhin
20 Oktubre 2026
Pinagmulan ng pagsasalin: https://en.internationalism.org/content/17868/what-makes-us-strong