Walang ibang solusyon sa krisis ng kapitalismo kundi komunistang rebolusyon

Bersyon na maaaring i-printSend by email

Umabot na sa 11.4% ang inflation rate ng bansa noong
Hunyo. Ito ang pinakamataas sa loob ng 14 na taon. Ano ang dahilan?

Ayon sa ilang diumano ‘rebolusyonaryo’: ang dahilan
ay ang pagiging tuta ng rehimeng Arroyo sa imperyalistang Estados Unidos
at ang ‘pananabotahe’ mismo ng rehimen sa ekonomiya para magkaroon ng
‘artipisyal’ na krisis. 

Habang totoong tuta nga ang rehimeng Arroyo (at
maging ang nagdaang mga rehimen) sa imperyalistang US sa kadahilanang
wala naman talagang bansa ngayon sa mundo na hindi kontrolado ng mas
malakas na kapitalistang mga bansa (pro-USA o anti-USA man ang mga ito),
hindi ito ang tamang paliwanag sa naranasang krisis ngayon sa Pilipinas
at sa buong mundo. Kahibangan din ang propaganda ng ilang mga ‘radikal’
na ‘artipisyal’ lamang ang krisis dahil sa ‘pananabotahe’ ng
kasalukuyang rehimen. Ang lohikang nasa likod nito ay walang problema sa
pambansang kapitalismo basta maging ‘malaya lamang ito sa kontrol ng
imperayalistang US’ o ‘mapatalsik lamang si Gloria’. Ito ay nakaangkla
sa kontra-rebolusyonaryong pananaw ng ‘hakbang-hakbang’ na rebolusyon
tungong sosyalismo.

Sa totoo lang, matapos ang WW 2, hindi na
pang-ekonomiya ang interes ng US sa Pilipinas kundi pang-militar.
Matagal ng walang silbi ang ikatlong daigdig sa usapin ng pagkamal ng
tubo ng unang daigdig dahil sa masahol na kahirapang dinanas ng
populasyon ng una. Ang interes na lamang ng USA sa Pilipinas ay gawin
itong baseng militar para manatili ang kanyang impluwensya sa Silangang
Asya lalupa’t lumalakas ang imperyalistang pagkaganid ng China at Japan
dahil sa lumalalang krisis ng sistema.  

Dagdag pa, matapos mawasak ang imperyalistang bloke
ng USSR at humihina ang pagiging makapangyarihang bansa ng USA,
nagkanya-kanya na rin ang lahat ng mga bansa sa paghahanap ng
masasandalan. Bagamat nakasandal pa rin ang Pilipinas sa lakas-militar
ng USA at malaking porsyento ng kanyang eksport (17% sa total export ng
Pilipinas) ay papunta pa rin sa Amerika at 32% sa direct foreign
investments ay galing sa kanila, naghahanap na ang burgesyang Pilipino
ng ibang malalakas na bansa para sa kalakalan. Kaya, pinalalakas ng
estado ng Pilipinas ang bilateral trade agreements sa mga karibal ng
Amerika gaya ng imperyalistang China at Japan. 

Totoong may krisis at palala ito. At ang krisis na
ito ay pandaigdigan, nagmula mismo sa internal na mga kontradiksyon ng
kapitalistang sistema na naipon mula noong katapusan ng 1960s at
nagbabadyang sumabog na mas malala kaysa nakaraan.

Magmula pa 1914, ng sumabog ang WW I, nasa
permanenteng krisis na ang pandaigdigang kapitalismo dahil sa kawalan ng
bagong pamilihan at sa pangangailangan nitong palaging gumawa ng mga
produktong maibenta sa merkado. Kaya nangyari ang dalawang pandaigdigang
digmaan at ang maraming lokalisadong digmaan sa ibat-ibang sulok ng
mundo dahil dito. Ang krisis sa sobrang produksyon ng kapitalismo ay
naging permanente na magmula noong 20 siglo.

Ang ‘solusyon’ ng uring kapitalista sa kanilang
krisis ay utang, ekonomiya para sa digmaan at higit sa lahat
maksimisasyon ng pagpiga ng labis na halaga sa uring manggagawa. Subalit
ang ‘solusyong’ ito ay lalo pang nagpalala sa kanyang krisis.

Kasalukuyang krisis ng kapitalismo

Kung noong krisis sa 1970s relatibong naging
epektibo pa ang pagpapautang, ispekulasyon at ekonomiya para sa digmaan,
ngayon ay sumabog na ito sa mukha ng kapitalismo. Ang nasabing mga
solusyon ay panandalian lamang at nagdulot pa ng paglala ng krisis.

Ngayon, lubog na sa utang ang halos lahat ng mga
bansa. Ang Pilipinas ay may mahigit P4 na trilyong utang habang ang
Amerika ay halos $8 trilyon. Ang kasalakuyang krisis ngayon sa Amerika,
na tila kasing lala noong 1929 Great Depression ay bunga ng
pagkabangkota ng mga bangko dahil hindi na makabayad ang mga manggagawa
sa utang. Hindi sila makabayad dahil paliit ng paliit ang kanilang sahod
kumpara sa pataas ng pataas na presyo ng mga bilihin. Kaya nagkaroon ng
krisis sa pagbayad-utang sa pabahay. Tuloy, naging epicentre ang USA
ngayon sa naranasang krisis ng buong daigdig. Dahil ang
pinaka-makapangyarihang bansa ang nasa krisis, naranasan natin ang
napakalakas na lindol ng krisis sa pandaigdigang saklaw.

Ngayon, ang military-industrial complex ng bawat
bansa ay lalupang nagpabigat sa samut-saring mga kontradiksyon ng
sistema. Mayor na salik ito sa paglobo ng utang, pagkasira ng
bilyun-bilyong ari-arian at pagkawala ng daan-daan libong buhay sa buong
mundo dahil sa rehiyonal at lokalisadong mga digmaan.

Sa paghahabol na magkamal ng tubo, lalupa tuloy na
lumala ang krisis; lalupang tumaas ang presyo ng mga bilihin at ng
langis!. Ibig sabihin, wala ng epektibong solusyon sa krisis sa loob
mismo ng kapitalismo. 

Lumalakas na panghihimasok ng estado

Dahil nasa permanenteng krisis na ang kapitalismo,
nasa kanyang dekadenteng yugto na, hindi na rin epektibo ang ‘free
market’ capitalism gaya ng sa 19 siglo. Ang pangunahin at huling
sandalan ng pasuray-suray na sistema ay ang estado. Tanging ang
pagkontrol ng estado sa buong buhay panlipunan ang huling baraha ng
burgesya para manatiling nakatayo ang bulok na sistema. Ang kapitalismo
ng estado ay hindi manipestasyon ng pag-unlad ng sistema kundi
ekspresyon ng permanenteng krisis nito:

State capitalism is not an attempt to resolve
the essential contradictions of capitalism as a system for the
exploitation of labour power, but the manifestation of these
contradictions. Each grouping of capitalist interests tries to deflect
the effects of the crisis of the system onto a neighbouring, competing
grouping, by appropriating it as a market and field for exploitation.
State capitalism is born of the necessity for this grouping to carry out
its concentration and to put external markets under its control. The
economy is therefore transformed into a war economy
.” (‘The
Evolution of Capitalism and the New Perspective’, 1952, reprinted in
Bulletin D’Etude et de Discussion of Revolution Internationale, no.8,
p.9).

Magmula 1914 ay lumalakas ang panghihimasok ng
estado sa buhay panlipunan. Ito ang tendensya ng kapitalismo ng estado
(state capitalism). Lahat ng kapitalistang mga bansa ay ito ang
ginagawa. Kaya nasaksihan natin ang New Deal ng Amerika noong
1920s-1930s, ang Nazism sa Germany at Fascism sa Italy, at ang
‘socialism in one country’ ng imperyalistang USSR at mga tuta nito.
Lahat ng ito ay mga pagsisikap ng burgesya upang isalba ang
naghihingalong sistema.

Nang muling sumabog ang krisis sa 1960s at 1970s,
lumaganap ang totalitaryanismo ng estado at nasyunalisasyon ng
industriya laluna sa mahihinang ekonomiya na nasa 3rd world. Kaya naging
uso noon ang mga diktadura at mga industriyang pag-aari ng gobyerno.
Ang paglitaw ng diktadurang Marcos ay hindi simpleng kagustuhan lamang
ng paksyong Marcos para manatili sa posisyon o ng dikta ng USA. Ito
mismo ang di-maiwasang tendensya ng isang sistema na nasa bingit ng
kamatayan.

Ang sinasabing ‘neo-liberalismo’ o globalisasyon ay
isang mistipikasyon kung ang pag-uusapan ay ang pagluwag ng
panghihimasok ng estado sa ekonomiya ng lipunan. Ang Kaliwa lamang ng
burgesya ang nagpropaganda nito para patuloy na ibilanggo ang uring
manggagawa na ‘tagapagligtas’ ang estado basta ‘kontrolado’ lamang ito
ng ‘partido ng manggagawa’ o ‘partido komunista’ o ‘partido ng bayan’.

Sa kasalukuyang krisis, hindi na maaring itago ng
Kanan o Kaliwa ng burgesya ang lantarang panghihimasok ng estado para
isalba ang sistema. Lahat ng mga estado ay lantaran ng nanghihimasok sa
kabila ng kanilang propaganda ng liberalisasyon, pribatisasyon at
deregulasyon. Ang Kaliwa naman ay nagprotesta hindi dahil sa
panghihimasok ng estado kundi ‘hindi sapat’ ang panghihimasok at ‘wala
sa tamang direksyon’.

Subalit, ang patuloy na itinatago ng burgesya –
Kanan man o Kaliwa – ay ang katotohanan na matagal ng palpak ang
kapitalismo ng estado: bumagsak ang bloke ng imperyalismong USSR. Ang
mga estado-kapitalistang mga rehimen gaya ng China, Vietnam, Cuba,
Venezuela at North Korea ay hindi nakaligtas sa pananalasa ng krisis ng
pandaigdigang kapital. Binabawi o binabawasan na ng mga ‘welfare states’
ng mga kapitalistang bansa sa Europe ang kanilang ‘tulong’ sa
manggagawa mula sa pension, health, edukasyon at iba pa. 

Higit sa lahat, halos lahat ng mga kapitalistang
estado ngayon laluna ang Pilipinas ay lubog sa utang at nabubuhay na
lang sa pangungutang!

Kaya ang subsidyo ng rehimeng Arroyo sa kuryente,
bigas at iba pa ay napakalimitado at panandalian lamang dahil ang estado
mismo ay walang sapat na pera at mula pa sa utang ang malaking bahagi
ng perang ginagamit! Subalit pansamantala naman nitong naibalik sa utak
ng naghihirap na masa na ang estado ang ‘tagapagligtas’ nila bagay na
hindi tinutuligsa ng Kaliwa, bagkus ay sinuportahan pa sa mas ‘radikal’
na lenggwahe.

Iniisip ng burgesyang Pilipino ngayon na kunin at
direktang kontrolin ng estado ang MERALCO at maging ang Sulpicio Lines
matapos malunod ang barkong nitong M/V Princess of the Stars. Ibig
sabihin, nag-iisip ang burgesya ng nasyunalisasyon para muling tangkaing
isalba ang bansa mula sa krisis. Ang mga pahayag ng rehimeng Arroyo
hinggil dito ay pamumulso nito kung makukuha ba nito ang bendisyon ng
buong uring burgesya. 

Subalit tila ayaw ng Kaliwa na ang paksyong Gloria
ang kokontrol sa isang sentralisadong estado at ang Kanan naman ay
natatakot sa muling pagbabalik ng ganap na pagkontrol ng estado sa
ekonomiya. Subalit, itutulak ang buong uring kapitalista tungo sa
kapitalismo ng estado para pansamantalang mapigilan ang maagang pagsabog
ng sistema. Kung mas lalala pa ang krisis bago ang eleksyong sa 2010,
mapilitan ang burgesyang Pilipino na palitan ang paksyong Arroyo ng
isang paksyon na may ‘popular’ na suporta para ipatupad ang ganap na
panghihimasok ng estado sa ekonomiya. At tiyak, ang nasa isip ng
burgesya ngayon ay ang Kaliwa o koalisyon ng Kanan at Kaliwa pero
dominado ng huli (gaya ng modelo sa Central at Latin America) na matagal
ng naglalaway na makahawak sa estadong kapitalista.

Ang pangkalahatang estratehiya ng pandaigdigang
burgesya ay: kung mahina ang militante at independyenteng kilusang
manggagawa, gagamitin nito ang Kanan upang patindihin ang atake laban sa
uring anakpawis. Kung sumusulong ang kilusang proletaryo, gagamitin
nito ang Kaliwa, upang pigilan ang pagsulong at hadlangan ang uri na
maagaw ang kapangyarihan at madurog ang kapitalistang estado. Gagamitin
ng Kanan at Kaliwa ang nasyunalismo at demokrasya para panatilin ang
diktadura ng uring kapitalista.

Komunistang rebolusyon

Kanan o Kaliwa man ng burgesya ang hahawak sa estado
ng Pilipinas; idaan man ito sa ‘popular’ na pag-aalsa o eleksyon, hindi
na nito maampat pa ang super-typhoon na pananalasa ng krisis ng
sistema. Ang kapitalismo ng estado ay tiyak (tulad ng nangyari sa USSR
at iba pang bansa na hawak ng Kaliwa sa nakaraan) na patindihin ang
pagsasamantala sa manggagawa at maralitang Pilipino gamit ang
‘nasyunalismo’ at ‘pagmamahal sa bayan’ para sa pambansang kapitalismo.
Pero, hindi maaring makaligtas ang pambansang kapitalismo ng Pilipinas
dahil nakapaloob at bahagi ito sa nalulunod na barko ng pandaigdigang
kapitalismo.

Ang rehimeng kapitalismo ng estado kahit pa ang
maskara nito ay ‘sosyalismo’ o ‘demokrasyang bayan’ ay mabubuhay lamang
sa ibabaw ng naghihirap na mamamayan.

Dahil pandaigdigan ang krisis ng kapitalismo at
walang bansa na makaligtas dito, pandaigdigan din ang rebolusyon na
gagawin ng uring manggagawa para wakasan ang kahirapan. Ang krisis ng
pandaigdigang kapitalismo ay makikita at mararamdanan sa bawat bansa.
Subalit, ang kalutasan nito ay wala sa bawat bansa na hiwa-hiwalay sa
isa’t-isa. 

Hindi ang kapitalismo ng estado at nasyunalisasyon o
ang panghihimasok nito sa pagpapatakbo sa ekonomiya ng lipunan ang daan
tungo sa kalayaan mula sa kahirapan kundi ang PAGDUROG mismo sa umiiral
na kapitalistang mga relasyon sa lipunan. Komunistang rebolusyon ng
manggagawa ang tanging solusyon sa krisis ng kapitalismo. Lalaya lamang
ang uri mula sa pang-aalipin at pagsasamantala pagkatapos nitong maagaw
ang kapangyarihang pampulitika – ang pagtatayo ng diktadura ng
proletaryado.