WALANG SOLUSYON ANG KAPITALISMO SA PROBLEMANG AGRARYO SA BANSA

Bersyon na maaaring i-printSend by email

Sa paggunita sa ika-21 taong anibersaryo ng
Mendiola masaker libu-libong magsasaka mula sa iba’t-ibang probinsya ng
Luzon ang nagmartsa (Lakbayan) patungong Maynila para iggiit una sa
lahat ang pagpapatupad ng “tunay na repormang agraryo”. Nauna na dito
noong huling bahagi ng nakaraang taon ay nagmartsa ang mga magsasaka sa
Sumilao, Bukidnon mula sa kanilang pinanggalingan patungong Maynila din.
Magkaibang pampulitikang grupo at oryentasyon man ang kumokontrol sa
mga magsasaka, iisa lamang ang kanilang isinisigaw: REPORMANG AGRARYO.

Walang duda na pinagsamantalahan ang masang
magsasaka mula pa noong kolonyalismong Espanyol hanggang ngayon. Higit
limang siglo na ang pagdurusa ng mga ito sa bulok na sistema ng lipunan.

Subalit MALI kung iisipin na walang nagbago sa
bulok na sistema sa loob ng mahigit 500 taon at batay dito wala ding
nagbago sa laman ng pakikibaka ng masang magsasaka para sila ay lumaya
mula sa pagsasamantala at pang-aapi.

Kahilingan sa pag-aari ng
lupang mabubungkal:
Noon at Ngayon


 “Lupa
sa nagbubungkal”. Ito ang sentro ng kahilingan ng mga magsasaka sa
kasalukuyan. Ito ang sentrong kahilingan ng mga gerilya sa kabundukan.
Ito din ang kahilingan ng mga repormista sa kalungsuran.

Sa
panahon ng pyudalismo (kung saan ang naghaharing uri ay ang mga
panginoong maylupa at kasama na dito ang Simbahan), itinali ang mga
magsasaka sa lupa. May mga batas ang pyudal na estado na nagpaparusa sa
mga magsasakang aalis sa lupa na walang pahintulot ng kanilang mga
panginoon. Sa pangkalahatan, ito ang kalakaran ng mga kolonyalistang
Kastila at ng Simbahan sa bansa sa loob ng 300 taon. Pinipilit ang mga
aliping magsasaka na magbungkal para sa pangangailangan ng pyudal na
kaayusan.

Simula
ika-16 siglo nasa yugto na ng pabulusok-pababa ang pandaigdigang pyudal
na sistema habang naging mas agresibo ang lumalakas na progresibo at
rebolusyonaryong uri (na nagdadala ng bago at mas maunlad na moda ng
produksyon) laban sa pyudal na kaayusan. Ang uring ito ay ang uring
kapitalista (hindi ang uring magsasaka) na noon ay hindi pa naghaharing
uri kundi ginigipit na uri ng naghaharing pyudal na mga panginoong
maylupa.

Nang
sakupin ng Espanya ang Pilipinas sa kalagitnaan ng 1500s, humihinang
pyudal na kapangyarihan na ito sa pandaigdigang saklaw. Katunayan,
binabayo na ng mga pakikibaka ng Kastilang burgesya ang pyudal na
monarkiya sa loob mismo ng Espanya. Sa 1880s bago pa man naitayo ang
Katipunan ni Andres Bonifacio sa 1896 ay naagaw na ng Kastilang burges
ang kapangyarihan sa Espanya.


Gayong
makauring interes ng magsasaka na makalaya sa pang-aalipin ng lupa, mas
interesado ang burgesya dito dahil sa pamamagitan lamang ng paglaya ng
mga magsasaka sa lupa ay matransporma sila bilang mga sahurang-alipin ng
kapital, ang bago at mas maunlad na sistema ng produksyon. Samakatuwid,
ang kahilingang anti-pyudal ng mga magsasaka ay isang burges na
kahilingan.



Subalit, kailangang mailinaw na ang
pyudal at kapitalistang mga sistema ay parehong mapagsamantalang
sistema. Bagama’t may katangiang progresibo at rebolusyonaryo ang uring
kapitalista laban sa pyudalismo, ang una ay isa ding mapagsamantalang
uri. Sa sistemang kapitalista, naranasan ng lipunan ang bangis ng
pagsasamantala ng uring ito para sa tubo.    



Ang
kahilingang “lupa sa nagbubungkal” ay kahilingan ng mga peti-burges na
magsasaka na nagmamay-ari ng maliliit na parsela ng lupa. Ang uring ito
ay ginigipit kapwa ng pyudal na panginoong maylupa para sa kanilang luho
at ng burgesya para lubusan silang maalis sa lupa at maging mga
sahurang-alipin ng kapital. Ang peti-burgesya sa kanayunan ay isang
desperadong uri na walang kinabukasan: Sa ilalim ng pyudal na kaayusan
ay nanganganib sila na maging ‘kasama’ (tenant) ng panginoong maylupa.
Sa ilalim ng kapitalistang kaayusan ay nasa bingit sila na maging
manggagawa. Kinasusuklaman ng uring ito ang pagiging maralitang
magsasaka at ang pagiging manggagawa.




Ang
mga walang lupa ay matagal ng naging manggagawa. Katunayan, ang mga
maralitang magsasaka sa kanayunan ang mga ninuno ng mga manggagawa sa
kalungsuran. Kahit sa kasalukuyan, parami ng parami ang mga maralitang
magsasaka na naging sahurang manggagawa sa nayon man o sa lungsod.




Subalit
mahigit 100 taon ng pormal na nadurog ang pyudal na kaayusan sa bansa.
Mahigit 100 taon ng naghari ang uring kapitalista sa bansa. Mahigit 100
taon ng kapitalismo ang sistema ng Pilipinas. Kung ikumpara sa antas ng
pandaigdigang kapitalismo ay isang atrasadong kapitalistang bansa ang
Pilipinas, hindi pa rin nito maaring itago ang realidad na ito ay isang
kapitalistang bansa. Ang pagiging atrasado ng Pilipinas ay hindi pa
dahil pyudal pa rin hanggang ngayon ang kanayunan kundi dahil wala ng
kapasidad ang pandaigdigang kapitalismo na nasa yugto na rin ng kanyang
pagbulusok-pababa mula ng pumutok ang unang imperyalistang digmaang
pandaigdig noong 1914 na paunlarin pa ang kapitalismo ng bansa.




Ang
kaaway ng mga manggagawang bukid at peti-burges sa kanayunan sa
kasalukuyan ay hindi na ang mga tradisyunal na panginoong maylupa tulad
noong unang panahon kundi mga kapitalistang panginoong maylupa na. Ang
relasyon ng produksyon na nagsasamantala sa malawak na masa sa kanayunan
ay hindi pyudal kundi kapitalista na. Ang estadong nagtatanggol sa mga
modernong panginoong maylupa ay hindi pyudal na estado kundi ng mga
kapitalista na.




Subalit
pundamental na magkaiba ang interes ng mga manggagawang bukid at
peti-burges sa kanayunan kung bakit nila nilalabanan ang mga
kapitalistang panginoong maylupa. Ang una ay bilang manggagawa habang
ang huli ay dahil ayaw nilang maging manggagawa. Ang una ay nais lumaya
sa kapitalistang pagsasamantala habang ang huli ay nag-iilusyon pa rin
na maging isang indepenyenteng kapitalistang magsasaka.



May pag-asa pa ba ang
“lupa sa nagbubungkal” sa kasalukuyang antas ng krisis ng pandaigdigang
sistema?



Malaki
na ang pinag-iba ngayon kaysa noon. Maging ang mga tradisyunal na
panginoong maylupa ay dumaan sa proseso ng “transpormasyon”. Karamihan
sa kanila ay naging mga kapitalista gamit ang mga produkto sa lupa.
Isang halimbawa dito ay ang pamilyang Cojuangco. Ang Hacienda Luisita ay
isang kapitalistang sakahan. Kinamkam ng korporasyong San Miguel ang
kalupaan sa Sumilao para sa tubo. Pinasok ng korporasyong Ayala ang mga
sakahan sa Davao para sa negosyo ng saging. Sa madaling sabi, ang usapin
ng monopolyo sa lupa sa kasalukuyan ay usapin ng monopolyo ng mga
kapitalista (indibidwal o korporasyon) sa lupa.




Sa
ilalim ng kapitalistang kaayusan, hindi imposible na pangunahan ng
naghaharing uri ang kampanyang “lupa sa nagbubungkal”. Katunayan,
pinangunahan ni Cory Aquino (mula sa pamilya ng malalaking kapitalistang
panginoong maylupa) noong huling bahagi ng 1980s ang kampanyang
“comprehensive agrarian reform program”. Pero mas interesado ang
burgesya na patindihin ang pagsasamantala sa magsasaka para sa tubo.




Ang
interes ng mga peti-burges na magsasaka ay maging “independent
producers”. Kaya ba itong ibigay ng kapitalismo? May kapasidad ba ang
kapital na muling buhayin ang tipong artisano na pagbubungkal ng lupa
gaya noong nasa kasagsagan pa ang pag-unlad ng pyudalismo bago ang
1500s?




Gustuhin
man ito ng naghaharing uri ay hindi na maaring ibigay ng isang
sistemang naghihingalo na sa permanenteng krisis. Ang kapalpakan ng CARP
ay patunay nito.




Ang
kapalpakan ng CARP ay wala sa kanyang pagiging inutil sa “pagbibigay”
ng lupa dahil sa kawalan ng pondo (ang katotohanan ay binabayaran ito ng
magsasaka ng hulugan sa gobyerno) kundi dahil napilitan na ibenta ng
magsasaka ang kanyang naangking lupa dahil sa pagkalugi. Kundi man
binebenta ng magsasaka ay naobliga itong magbubungkal ng kanyang lupa
para sa malalaking korporasyon – growers – na laganap sa Mindanao.
Libu-libong growers ang kontrolado ng mga korporasyong Dole Philippines,
Del Monte Philippines at Ayala. Maging ang mga kooperatibang pansakahan
ay naging growers na din. Dagdag pa, pinapaboran ng kapitalistang
estado ang land conversion na siyang interes ng malalaking kapitalista
para sa tubo dahil ang estado mismo ay walang pera at lubog pa sa utang.




Hindi
rin maglalaho ang pagsasamantala sa mga magbubukid sa kung sakaling
ipamigay ng estado ng libre ang lupa sa mga magsasaka. Ito ang laman ng
programang “rebolusyonaryong agraryo” ng CPP-NPA. Sa kalagayang
maka-hayop ang kompetisyon ng bawat kapitalista at bawat bansa para sa
makipot na pamilihan, hindi lang simpleng pag-aari ng lupa ang problema
ng mga magsasaka. Higit pa dito ay ang problema ng kapital para sa
kanyang parsela ng lupa. Ang indibidwal na pagbubungkal ng lupa sa
ilalim ng kapitalismo ay mahuhulog lamang sa pagkabangkarota kung kapos
sa kapital. Kaya nawawalan din ng saysay ang interes ng peti-burgesya na
“independent producers” dahil sa malao’t madali ay kukunin ito ng
“estado ng bayan” sa ilalim ng kampanyang nasyunalisasyon sa lupa para
diumano sa kolektibisasyon at modernisasyon. Sa huli, nagiging mga
manggagawa ang mga magsasaka sa dati sarili nitong lupa na pag-aari na
ng estado o kooperatiba o kaya ay lumayas sa kanayunan para maging
manggagawa sa malalaking industriya sa kalungsuran na pag-aari pa rin ng
gobyerno. Ang modelo ng “rebolusyong agraryo” sa China, Vietnam, North
Korea ang halimbawa kung paanong nagpalit anyo lamang ang mga
kapitalistang nagmamay-ari ng lupa. Mula sa indibidwal na mga
kapitalista, ang lupa ay napunta sa estadong kapitalista. AT NARITO ANG
PINAKAMALAKING KASINUNGALINGAN NG MGA BANSANG ITO: NILILINLANG NILA ANG
MGA MANGGAGAWA AT MAGSASAKA SA PAGSASABING ANG GINAGAWA NILA AY
SOSYALISMO.




Ang
dulo ng kahilingang “lupa sa nagbubungkal” sa ilalim ng kasalukuyang
kaayusan ay maging sahurang alipin ang mga peti-burges na magsasaka o
kaya ay mapilitang ganap na pumailalim sa pagsasamantala ng mga
malalaking korporasyong kapitalista (lokal man o dayuhan). Ito ang
tanging landas na tatahakin ng mga magsasaka sa ilalim ng kapitalistang
sistema.




Pangkat
man ni Gloria Arroyo, ng oposisyon, ng mga repormistang nasa loob ng
mga non-government organizations at burges na kongreso, o maging ng mga
armadong gerilya o rebeldeng militar ang nasa kapangyarihan HINDI nila
masolusyonan ang pakikibaka ng mga magsasaka para lumaya sa kahirapan.
Ang lahat ng mga grupong ito ay kumikilos sa ilalim ng balangkas ng
mapagsamantalang mga relasyon sa produksyon na nasa permanenteng krisis
na ngayon.




Kaya
isang ganap na ilusyon ang hihilingin sa estado ang tunay na repormang
agraryo dahil ang sistemang pinagtatanggol nito ay wala ng kapasidad
para ibigay ang naturang kahilingan.Panlilinlang din ang pangako ng mga
kaliwang grupo ng burgesya na kaya nilang ibigay ang kahilingang ito
kung sila na ang nasa Malakanyang.

Ang tunay na
solusyon sa usaping agraryo: Ibagsak ang Kapitalismo
 

Ang nasa
likod ng pakikibaka ng masang magsasaka para sa lupa ay panlipunang
hustisya. Ang layunin ng kanilang mga sakripisyo sa pakikipaglaban ay
ang mapalaya sila mula sa kahirapan na ilang siglo na nilang pinapasan.



Ang
tunay na solusyon para sa panlipunang hustisya at paglaya ng mga
magsasaka mula sa kahirapan ay wala sa loob ng balangkas ng
kapitalistang sistema anuman ang anyo nito – indibidwal o pag-aari ng
estado – at anuman ang porma ng paghari nito – demokratiko o diktadura
ng burgesya. Kailangan munang wasakin ang kapitalistang mga relasyon sa
produksyon bago lilitaw ang mga kondisyon para sa kalayaan sa kahirapan.




Ang
uring magsasaka ay isang uri sa nakaraan. Hindi na maaring maibalik pa
ang nakaraan kung saan may dignidad ang artisanong sakahan. Dinurog na
ito ng kapitalismo sa Pilipinas 100 taon na ang nakaraan. Ang dapat
harapin ng mga magsasaka ngayon ay ang interes ng kanilang uri sa
hinaharap sa ilalim ng bulok na kaayusan. Ang pagiging sahurang alipin
ang kinabukasan ng mga magsasaka sa ilalim ng nabubulok na sistema ng
bansa at ng buong daigdig.




Ang
pagkamit ng panlipunang hustisya ay wala sa kamay ng uring magsasaka
kundi nasa kamay ng uring papasukan nila – nasa uring manggagawa.

Ang sahurang manggagawa sa kanayunan at kalungsuran ang TANGING
REBOLUSYONARYONG URI sa kasalukuyan. Ang uring ito ang may istorikal na
misyon para ibagsak ang kapitalismo dahil hindi ito lalaya kung hindi
nito mapalaya ang buong lipunan mula sa sistema ng pagsasamantala at
pang-aapi.




Pangalawa,
ang usaping agraryo sa bansa ay hindi malulutas sa loob ng balangkas ng
bansa. Malulutas lamang ito sa pandaigdigang balangkas – sa pagwasak sa
kapitalismo sa pandaigdigang saklaw. Napakahalaga ang paglakas ng mga
pakikibaka ng manggagawa sa buong mundo para masolusyonan ang problema
sa lupa ng magsasakang Pilipino.




Hindi
mananalo ang pakikibaka ng magsasaka kung hindi ito susuporta sa
pakikibaka ng mga manggagawa para sa INTERNASYUNAL NA SOSYALISMO – isang
pandaigdigang lipunan na wala ng mga uri at wala ng pagsasamantala.
Walang panlipunang hustisya sa kahilingang “lupa sa nagbubungkal” sa
ilalim ng kapitalismo. Ang panlipunang hustisya ay makakamit
lamang sa SOSYALISASYON ng lupa at ang sosyalisasyon ay magiging
realidad matapos madurog ang pandaigdigang kapital sa pamamagitan ng
INTERNASYUNAL NA REBOLUSYON NG MGA MANGGAGAWA.  



Ang tagumpay ng pakikibaka ng magsasaka para sa
panlipunang hustisya ay nakasalalay sa tagumpay ng uring manggagawa na
ibagsak ang kapitalismo.




Benjie,
01/22/08