Oportunismo ng Kaliwa walang kaibahan sa Kanan sa Usapin ng Bangsamoro

Bersyon na maaaring i-printSend by email

Muling iginiit ng CPP-NPA
ang kanilang programa sa usapin ng Bangsamoro: suportahan ang sariling
pagpapasya ng burgesyang Moro hanggang sa ganap na awtonomiya.
[1] Sa pangkalahatan, ito rin ang linya ng
ibang organisasyon ng Kaliwa sa Pilipinas.

Matagal ng napatunayan na
ang ‘sariling pagpapasya’ ay hindi linya ng proletaryado kundi linya ng
burgesya para patuloy na alipin ang masang manggagawa at hatiin ito sa
loob ng bilangguan ng nasyunalismo. Magmula WW I ay naging pambala
lamang ng kanyon ang masang anakpawis laban sa kanilang kauri sa ngalan
ng nasyunalismo at ‘pambansang pagpapasya sa sarili’.

Napatunayan na rin na hindi
ito daan patungong sosyalismo o makapagpalakas man lang sa
independyenteng kilusang manggagawa. Alam na ng lahat ang nangyari sa
China, Vietnam at iba pang bansa matapos “lumaya” sa kuko ng
‘imperyalismo’. Napunta lamang sila sa karibal na imperyalistang
kapangyarihan at itinayo nila ang kapitalismo ng estado sa ngalan ng
‘sosyalismo’.

Ang programa ng MILF
at ng iba pang grupong Moro sa ‘sariling pagpapasya’ ay kahit
pagkukunwari ay hindi kasama ang ‘perpspektibang sosyalismo’. Malinaw na
ang programa ng MILF ay tahasang para pa rin sa kapitalismo sa tulong
ng mga imperyalistang bansa sa Gitnang Silangan at maging ng
imperyalistang USA.

Samakatuwid,
walang pundamental na kaibahan ang programa ng MILF at ng mga grupo ng
Kaliwa sa usapin ng problema sa Mindanao. Ang kaibahan lang nila ay ang
una ay tahasang tutol sa sosyalismo at ang huli ay nagkukunwaring para
sa sosyalismo.

Kung
susuriing mabuti, wala namang tutol ang Kaliwa sa kahilingan ng
burgesyang Moro sa paksyong Arroyo hinggil sa ancestral domain at dagdag
na kapangyarihan. Wala silang tutol sa laman ng BJE at MOA. Tutol sila
na ang paksyong Arroyo ang maging kakutsaba ng burgesyang Moro dahil may
sariling agenda ito: baguhin ang Konstitusyon at konsolidahin ang
kanyang paksyon para manatili sa kapngyarihan lagpas sa 2010.

Ipokrito
ang Kaliwa sa pagkondena na may sariling agenda ang rehimeng Arroyo
dahil ganun din naman sila. Ang agenda nila ay sila ang makahawak sa
kapitalistang estado at sila ang “dapat ang kausap ng burgesyang Moro”
hinggil sa problema sa Mindanao, sa ilalim ng kanilang kapangyarihan sa
Malakanyang.

Kaya
ang paligsahan ngayon sa pagitang ng Kaliwa at rehimeng Arroyo ay kung
sino ang kakampihan ng burgesyang Moro (na may sariling hukbo din at may
kontroladong teritoryo sa Mindanao). Alam kapwa ng Kaliwa at paksyong
Arroyo na mahalaga ang suporta ng MILF para sa kani-kanilang sariling
agenda.

Dagdag pa, mahalaga
din sa paksyong Arroyo na ito ang magiging ‘opisyal’ na partner ng MILF
dahil kailangan nito ang suporta ng mga bansa sa Middle East laluna ng
Saudi Arabia at ng mga bansang dominado ng mga muslim sa Asya gaya ng
Malaysia at Indonesia.

Sa totoo lang, ang
habol ng MILF ay magkaroon ng ‘legalidad’ sa mata ng internasyunal na
burgesya ang kanilang paghawak sa kanilang mga teritoryo ngayon dahil
isa naman itong ‘de facto state’ sa mga teritoryong kontrolado nito.

Tuwang-tuwa naman
ang burges na oposisyon dahil muli na naman napatunayan nito na
kontrolado nito ang  Kaliwa. Nahigop na naman ang Kaliwa sa paksyunal na
labanan ng naghaharing uri: sa linyang anti-GMA. Kaya nagkakaisa na
naman ang Kanan at Kaliwa sa kampanyang anti-chacha.

Sa pangkalahan, ang
linya ng Kaliwa at burges na oposisyon ay: maaring baguhin ang lahat
para ipagtanggol ang pambansang kapitalismo, huwag lamang sa ilalim ng
rehimeng Arroyo. Kaya para sa kanila, wala silang tutol sa chacha, sa
usapin ng pagbibigay ng mas malaking kapangyarihan sa burgesyang Moro sa
Mindanao, sa pagbabago ng sistema ng pamahalaan basta lagpas na sa 2010
kung saan inaasahan nila na hindi na si Gloria ang nakaupo sa
Malakanyang kundi sila (alyansa ng Kaliwa at burges na oposisyon).

Ang ganitong linya
ay tahasang oportunismo at paghadlang sa kamulatan ng uring manggagawa
para makita nito na wala sa alinmang paksyon ng naghaharing uri ang
pag-asa para lumaya mula sa kahirapan. Pinako ng linyang ito ang
kamulatan ng masa sa linyang anti-GMA o alinmang paksyon na nasa
Malakanyang sa halip na ipakita na sistema at ang estado mismo ang
hadlang para sa makauring emansipasyon ng masang anakpawis.

Muli, pinakita ng
Kaliwa na handa itong makipag-alyansa sa kahit anong paksyon ng burgesya
(sa Manila man o sa Mindanao), handa itong ibigay sa burgesyang Moro
ang ganap na karapatan sa pagsasamantala sa mga manggagawang Moro basta
sila lamang ang makaupo sa kapangyarihan para sa kapitalismo ng estado
na matagal na nilang pinangarap na ipatupad sa Pilipinas.

Manggagawang
Moro at Pilipino: Magkaisa, labanan ang lahat ng paksyon ng burgesya!

Sa panahon ng
imperyalismo at dekadenteng kapitalismo, walang ibang daan para sa
kalayaan ng masang manggagawa mula sa pang-aalipin ng kapital kundi ang
pagkakaisa ng buong uring manggagawa – Moro at Pilipino – laban sa buong
uring burgesya (Moro at Pilipino). Tahasang oportunismo ang linya ng
Kaliwa at burges na oposisyon na maaring makipag-alyansa sa isang
paksyon ng burgesya na anti-GMA.

Ang kalayaan
ng manggagawa ay hindi makakamit sa pamamagitan ng sariling pagpapasya
ng isang paksyon ng burgesya kundi sa pamamagitan ng pagdurog mismo sa
kapangyarihan ng buong uring burgesya sa lipunan. Hindi awtonomiya ng
burgesyang Moro ang solusyon kundi independensya ng uring manggagawa
mula sa kontrol ng alinmang paksyon ng kaaway sa uri.

Ang
solusyon ay hindi kumampi sa digmaan sa pagitan ng mga paksyon ng
burgesya kundi makauring digmaan: ibagsak ang burgesyang Moro at
Pilipino at itayo ang diktadura ng proletaryado. Ang solusyon ay digmaan
sa pagitan ng manggagawa at burgesya.     

Sa
kongkreto, dapat ilunsad ng nagkakaisang manggagawang Moro at Pilipino
ang mga militanteng pakikibaka laban sa mga atake ng kapital sa kanilang
kabuhayan at kalagayan – sahod, trabaho at iba pa – na ang target ay
ang estado mismo at ang lahat ng paksyon ng uring kapitalista
(administrasyon at oposisyon). Alam ng lahat na lubhang
pinagsamantalahan ang mga manggagawang Moro sa Mindanao kapwa ng mga
kapitalistang Pilipino at Moro at maging sa loob ng mga teritoryong
hawak ng MILF at MNLF.

Sa
pag-igting na namang muli sa bangayan ng mga paksyon ng naghaharing uri
dahil sa mitsa ng BJE, malaki ang posibilidad na sisiklab na naman ang
digmaan sa Mindanao na hahati sa manggagawang Moro at Pilipino. Ang
makapipigil lamang sa digmaang ito ay ang pagkakaisa ng manggagawang
Moro at Pilipino.

 



[1] CPP, ‘The Arroyo regime is messing up
peace talks with the MILF for its own power agenda’, August 6, 2008)