Pandaigdigang Krisis ng Pagkain: Bunga ng Naghihingalong Pandaigdigang Sistema

Bersyon na maaaring i-printSend by email

Hindi na maaring itago at napilitang aminin ng mga
estado at internasyunal na institusyon gaya ng International Monetary
Fund at United Nations na merong pandaigdigang krisis sa pagkain.
Subalit nagsisikap pa rin ang burgesya na pakalmahin ang masa at
ipakitang “under control” pa rin nila ang krisis ng kanilang sistema.

Ang pandaigdigang krisis ng pagkain ay hindi
maiwasang resulta ng permanenteng pandaigdigang krisis ng kapitalismo
magmula pa noong huling bahagi ng dekada 60 at sinindihan ngayon ng
malalim na resesyon sa Amerika. Dahil sa paghahanap ng mga produktong
madaling mabili sa pamilihan at malaki ang tubo, binabago ng mga
kapitalista ang prayoridad sa mga produktong agrikultural (hal, asukal,
rubber, atbp) hindi pa kasama dito ang pagkasira sa lupa sa pamamagitan
ng paggamit ng chemical fertilizers, ang lumalalang polusyon bunga ng
walang pakundangang kompetisyon sa industriyal na produksyon na
nakaapekto sa klima at agrikultura at marami pang iba. Isa din sa salik
dito ang batas ng kapitalismo na nagmula sa pagkagahaman sa tubo – ang
law of supply and demand na dinidikta ng batas ng pamilihan. Mayor na
salik din ang pagtaas ng presyo ng mga kagamitang pansakahan at gastos
sa transportasyon na itinutulak ng patuloy na pagtaas ng presyo ng
gasolina. Sa madaling sabi, ang krisis ng pagkain ay bunga ng
samut-saring krisis ng sistema na naiipon sa loob ng ilang dekada.

Katunayan, sa kalagayan ngayon ng naghihingalong
sistema, ang ibig sabihin ng “normal” na sitwasyon ay mas malala kaysa
sa nakaraang taon. Halimbawa, kung “manormalisa” man ang presyo ng
bigas, tiyak mas mataas na ito sa nakaraan. Ganun din sa gasolina at
maging sa lahat ng batayang pangangailangan ng populasyon.

Nahubaran din ang maka-kapitalistang ideolohiya ng
mga anti-globalisasyon na“isinusuko” na diumano ng mga estado sa mga
pribadong kapitalista ang pagpapatakbo sa pandaigdigang ekonomiya.
Maliwanag pa sa sikat ng araw kung paano pinangunahan at aktibong
pinakialaman ng mga estado ang pagsisikap na isalba ang kasalukuyang
krisis. Kaya, makikita natin ang nangunguna at aktibong interbensyon ng
mga ito sa krisis sa bigas. Patunay lamang ito na ang estado pa rin ang
tanging may kontrol sa takbo ng kapitalistang lipunan at pangunahing
kaaway ng uring manggagawa, kontrolado man ito ng Kanan o Kaliwa ng
burgesya.

Tuloy-tuloy ang mga atake ng kapital sa pamumuhay ng
uring manggagawa sa buong mundo. Pinipilit ng estado ang uring
naghihirap na dagdagan pa ang pasanin na pagdurusa para lamang maisalba
ang bulok na sistema. Kakutsaba ng estado ang Kaliwa ng burgesya para
lasunin ang kaisipan ng mga manggagawa na “tanging ang estado” lamang
ang makapagligtas sa masang api mula sa kahirapang kagagawan mismo ng
sistemang pinagtanggol nito. Pangunahing linya ngayon ng iba’t-ibang
grupo ng Kaliwa na dagdagan pa ang panghihimasok at kontrol ng estado
para maisalba ang bulok na sistema. Sa anyo ng pagiging “radikal”,
“kinudena” ng Kaliwa ang matamlay na panghihimasok ng kapitalistang
estado sa kasalukuyang krisis ng sistema at tila humihiling sila ng
abosulotong kontrol ng estado sa buong lipunan. Tila nagyayabang pa ang
Kaliwa na kung sila ang nasa kapangyarihan titiyakin nila na absoluto
ang kontrol ng estado sa buong populasyon gaya ng nangyayari ngayon sa
China, Vietnam, Cuba, Venezuela at iba pang mga bansa na ang sistema ay
kapitalismo ng estado.

Walang solusyon na krisis sa loob ng
kapitalistang sistema

Kapwa ang Kanan at Kaliwa ng burgesya ay
nagtutulungan na itago sa malawak na masang anakpawis ang katotohanan na
wala ng solusyon ang kasalukuyang krisis sa loob ng sistema.  Nasa
rurok na ang kontradiksyon sa pagitan ng mga pwersa at relasyon ng
produksyon. Ganap ng hadlang ang huli sa pag-unlad ng una. Dahil dito,
ang bawat temporaryong solusyon na mahanap ng burgesya sa kaniyang
krisis ay magbunga lamang ng mas malalim at malalang krisis at pagkasira
ng kalikasan. Ang bawat “epektibong” solusyon ng estado ay nagkahulugan
ng mas mabigat na pasanin na kahirapan at paghihikahos ng malawak na
masang anakpawis.

Kahit pa maging absoluto ang kontrol ng estado sa
buhay pang-ekonomiya ng lipunan, patuloy na lalala ang krisis na bunga
ng pagkasaid ng pandaigdigang pamilihan at permanenteng kawalan ng
kapasidad ng populasyon na bilhin ang labis-labis na mga produkto ng
sistemang nabubuhay sa matinding kompetisyon at tubo. Napatunayan na sa
kasaysayan na ang kapitalismo ng estado ay bunga ng matinding krisis ng
pandaigdigang kapitalismo at bumagsak ang mga ito sa USSR at Eastern
Europe noong 1990s.

Tanging solusyon sa krisis

Ang tanging solusyon sa krisis ay wala sa estado at
sa loob ng sistemang kapitalismo kundi nasa labas nito. Ibig sabihin,
kailangang ibagsak ang estado at durugin ang kapitalismo. Masolusyunan
lamang ang krisis sa pamamagitang ng sosyalisasyon ng pag-aari ng mga
kagamitan ng produksyon sa pandaigdigang saklaw. Ang unang hakbang para
dito ay hawakan ng uring manggagawa ang kapangyarihan sa pamamagitan ng
kanilang mga ASEMBLIYA.   

Subalit hindi ito mangyari kung hindi magkaisa ang
malawak na uring manggagawa para tutulan at labanan ang mga atake ng
kapital sa kanilang pamumuhay. Dapat maunawaan ng milyun-milyong
manggagawa na ang kalayaan mula sa kahirapan ay wala sa estado kundi
nasa kanilang mga kamay mismo, sa kanilang makauring pagkakaisa sa loob
ng mga ASEMBLIYA na lalahukan ng lahat ng tipo ng manggagawa na nasa
pampubliko at pribadong mga empresa.

Ang makauring pagkakaisa at sama-samang pagkilos ang
tanging rekisito para makamit ang tunay na pagbabago sa lipunan. Ang
pagkakaisa at sama-samang pagkilos na ito ay hindi na sa pamumuno ng mga
unyon at elektoral na partido kundi nasa pamumuno na ng mga ASEMBLIYA
ng mga manggagawa.

Mga kapatid na manggagawa, may solusyon sa krisis.
At ang solusyon ay nasa labas ng kapitalismo at nasa ating mga kamay!
Muli tayong magtiwala sa sariling lakas ng ating pagkakaisa! Lagpasan
natin ang mga balakid na hinaharang ng mga unyon at elektoral na
partido! Gawin nating inspirasyon at halawan ng aral ang malawakang
pagkakaisa at mga welga ng ating mga kapatid na manggagawa sa Amerika,
France, Germany, Britain, Egypt, Bangladesh, Greece, Dubai  at iba pang
bansa.

Benjie, April 25, 2008