Diwa ng Mayo Uno: MAGKAISA AT MAKIBAKA LABAN SA KAPITALISMO!

Bersyon na maaaring i-printSend by email

Dineklara ng lahat ng manggagawa sa mundo ang Mayo
Uno bilang Internasyunal na Araw ng Paggawa. Isa lamang ang ibig sabihin
nito: Ang mga manggagawa ay isang internasyunal na uri at
pareho ang mga interes at pinaglalaban kahit saang bansa man sila. Iisa
lamang ang kaaway ng mga manggagawa sa buong mundo – ang uring
kapitalista at ang bulok na sistema nito.

Subalit hindi pagbubunyi ang ginagawa ngayon ng
naghihirap na mga manggagawa sa kanilang Internasyunal na Araw kundi mga
kilusang protesta. Nagdurusa ang mga manggagawa, sa mga atrasadong
bansa man gaya ng Pilipinas o sa mga abanteng bansa gaya ng Amerika sa
mataas na presyo ng mga batayang bilihin laluna ng bigas, mababang
sahod, di-makataong kalagayan ng trabaho, walang katiyakan ng trabaho,
pagkalubog sa utang, kawalan ng permanenteng tirahan at marami pang iba.

Daang libong mga manggagawa ang nagwelga sa France,
Germany, Amerika, Britain, Greece, Bangladesh, Egypt, Dubai at iba pang
bansa laban sa mga atake ng kapital sa kanilang pamumuhay mula 2003.
Malawak na mga welga ang sagot ng mga manggagawa laban sa krisis ng
kapitalismo. Sa mga welgang ito temporaryong napahinto ng mga manggagawa
ang mga atake ng kapital at nakamit ng masang anakpawis ang ilang mga
temporaryong tagumpay.

Ang kalagayan ng manggagawang Pilipino

Magkatulad ang kalagayan at kahirapang naranasan ng
manggagawang Pilipino at ng kanilang mga kapatid na manggagawa sa ibang
mga bansa. Isang malaking KASINUNGALINGAN ang propaganda ng mga
kapitalista at ng gobyerno na magkaiba daw ang kalagayan ng mga
manggagawa sa Pilipinas at sa ibang mga bansa laluna sa mga abanteng
bansa gaya ng Amerika. Sapat na ang mga karanasan ng ating OFWs at ng
mga welga mismo sa naturang mga bansa para makita natin ang katotohanan
mula sa kasinungalingan.

Subalit maraming hadlang sa pag-unlad ng pakikibaka
ng manggagawang Pilipino na nagbunga ng demoralisasyon at kawalang
tiwala sa lakas ng sariling pagkakaisa.

Ano ang mga hadlang sa pag-unlad ng pakikibaka ng
manggagawang Pilipino?

Una, pag-asa na mayroong “tagapagligtas” sa kanila
mula sa kahirapan at pang-aapi ng kapitalista at ng gobyerno. Ang
inaasahan nila ay ang mga unyon, mga abogado, mga relihiyoso,
panggitnang uri, mga politiko at mga elektoral na partido. Ang iba ay
umaasa sa mga armadong gerilya at mga rebeldeng militar.

Pangalawa, paniniwala na ang pagkatalo at kabiguan
ay isang “tagumpay”. Ang mga pangako at panlilinlang ng kapitalista at
gobyerno ay iniisip na “tagumpay”. Ang settlement ng DOLE at NLRC ay
pinaniwalaang “tagumpay ng pakikibaka”. Ang malaking perang binayad ng
management bilang separation pay ay iniisip  na “tagumpay” ng mga kaso
sa NLRC at DOLE.

Pangatlo, pag-iisip na walang magandang ibubunga ang
paglaban sa kapitalista at gobyerno dahil siguradong talo pa rin. Kaya
mabuti pang tiisin ang kahirapan at patayin ang katawan sa trabaho para
lalaki ang kita. Pag-iisip na walang magagawa ang pagkakaisa at mabuti
pang magkanya-kanya ng paghahanp-buhay. 

Dalawang hakbang tungo sa tagumpay ng
pakikibaka

Ang unang hakbang tungo sa tagumpay ng
pakikibaka ay hawakan mismo ng mga manggagawa ang pagsusuri sa kanilang
kalagayan at ang pagdesisyon kung ano ang dapat gawin at HINDI aasa sa
mga “tagapgligtas”. Ang kongkretong ekspresyon nito ay ang mga ASEMBLIYA
o malawak na pulong ng mga manggagawa — hindi lang sa loob ng pabrika
kundi ng iba’t-ibang pabrika para mag-usap, magdiskusyon at magdebate
hanggang makamit ang kolektibong pagkakaisa kung ano ang dapat gawin. Pero
magagawa lamang ito kung independyente ang mga ASEMBLIYA mula sa
kontrol ng anumang tipo ng unyon o elektoral na partido.

Hinati-hati at pinahihina lamang ng mga unyon at elektoral na partido
ang ating pagkakaisa.  

Ang mga ASEMBLIYA ng lahat ng
manggagawa (dadaluhan ng mga regular, kontraktwal, unyonista at
di-unyonista, empleyado ng publiko o pribadong empresa, walang trabaho,
at mga indibidwal na totoong tumindig para sa interes ng manggagawa) ang
epektibong organisasyon ng pakikibaka laban sa pagsasamantala ng mga
kapitalista at ng gobyerno sa kasalukuyang panahon at hindi ang mga
unyon at elektoral na partido.

Ang mga ASEMBLIYA ng manggagawa ng
iba’t-ibang pabrika ang tunay na ekspresyon ng pagkakaisa. Kung hindi pa
kakayanin ang mga asembliya ay maaring magsimula sa mga grupo ng
diskusyon at talakayan upang pag-usapan at suriin ang kalagayan at
karanasan sa loob ng pagawaan.

Dapat nating muling isabuhay ang kasabihan na
napatunayang wasto sa mahigit 200 taon na pakikibaka ng manggagawa sa
buong mundo: ANG EMANSIPASYON NG MGA MANGGAGAWA AY NASA
PAGKAKAISA MISMO NG MGA MANGGAGAWA.

Ang pangalawang hakbang tungo sa tagumpay ng
pakikibaka ay ang pagtanggap sa katotohanan na WALANG maibigay na
matagalang kagalingan ang kapitalistang gobyerno at sistema para sa mga
manggagawa hawak man ito ng administarsyon o oposisyon, ng Kanan o
Kaliwa ng burgesya. Ang tanging maibigay lamang nila ay panlilinlang at
mga pangakong hindi matutupad, ibayong pang-aapi, pagdurusa at
kahirapan. Nasa permanenteng krisis na ang kapitalismo at para makahinga
pa ito, kailangan nitong ilublob tayo sa kahirapan. WALANG MAAASAHAN SA
GOBYERNO. Para makaraos sa kahirapan, kailangang magkaisa at
lumaban ang mga manggagawa sa buong daigdig.

INTERNASYONALISMO
Mayo
1, 2008