Kalamidad: Pumapatay Ang Kapitalismo, Kailangan Na Itong Ibagsak!

Bersyon na maaaring i-printSend by email

Nitong Disyembre 18, 2011 muling kumitil ng
mahigit 2,000 buhay at sumira ng daang milyong pisong ari-arian ang isang
bagyo, ang bagyong Sendong. Matinding tinamaan ang mga syudad ng Cagayan de Oro
at Iligan sa isla ng Mindanao. Hindi masukat ang paghihinagpis ng mga namatayan
at nawalan ng bahay at ari-arian lalupa’t malapit na ang Pasko at Bagong Taon.
Para sa mga biktima at kaanak ng trahedya, napakalungkot ang Pasko at Bagong
Taon nila.
[1]

Nakikita at naramdaman din ang pagdalamhati
at suporta ng mga mamamayan na hindi direktang naapektuhan ng bagyo sa sinapit
ng mga biktima. Bumuhos ang mga materyal, pinansyal at moral na suporta mula
mismo sa mga kapwa manggagawa at mahihirap.
[2]

Luhang-buwaya naman ang pinakita ng mga nasa
naghaharing uri laluna ang rehimeng Aquino at mga politiko. ‘Nakikidalamhati’
sila gayong sila mismo at ang sistemang pinaglilingkuran nila ang dahilan kung
bakit nangyari ang kriminal na trahedya.[3]

Sinisisi ng naghaharing uri at estado ang
mahihirap

Habang ‘nakikidalamhati’, indirektang
sinisisi naman ng gobyerno ang mga biktima dahil ‘hindi nakinig sa mga babala’
at ‘patuloy na nanirahan sa delikadong mga lugar’. Ayon kay NDRRMC Executive
Director Benito Ramos, “Maraming mga iligal na nanirahan. Sana hindi
pinahintulutan ng pamahalaang-lungsod na magtayo sila ng mga bahay sa tabi ng
sapa”. Sinabi pa ni Ramos na marami sa mga biktima ay hindi nakinig sa babala
ng PAG-ASA hinggil sa bagyo. Subalit kay Ramos na rin galing ang pahayag ng
pagiging inutil ng gobyerno: “Hindi ito inaasahan ng taumbayan at ng gobyerno
mismo, na magkaroon tayo ng 181 millimeters na ulan. Hindi ito ang daanan ng
mga bagyo”.[4]
Nahuli sa bibig ang kainutilan ng estado.

Ganito palagi ang sinasabi ng gobyerno:
“hindi namin kasalanan kundi kasalanan ninyo kaya nangyari ito” o kaya, “ito ay
kasalanan ng nagdaang rehimen”.

Ang tunay na may kasalanan

Taun-taon ay humigit-kumulang 20 bagyo ang
mananalasa sa Pilipinas kung saan maraming buhay ang nasawi at bilyun-bilyong
ari-arian ang nasira. Ang nasa ibaba ay ang pinakamabangis na mga bagyong
dumaan sa bansa ayon sa TYPHOON2000.COM; INQUIRER ARCHIVES; NDRRMC:

Sa bawat hagupit ng bagyo, palala ng palala
ang mga epekto nito at mas lalong nalalantad ang kainutilan ng gobyerno para
protektahan ang buhay at ari-arian ng ordinaryong mamamayan anong paksyon o
partido man galing ang may kontrol sa Malakanyang at kongreso.

Mula 1960s hanggang 1980s ay mabilis na
kinalbo ng mga loggers (ligal at iligal) ang kagubatan ng Pilipinas para magkamal
ng tubo
[5]. Kakutsaba ang
gobyerno at armadong pwersa nito, sinira nila ang kagubatan at itinaboy ang mga
nanirahan doon – settlers at lumad – gamit ang mga batas, pananakot at digmaan.
Dagdag pa dito ang pagbutas sa ilalim ng kabundukan ng lahat ng klase ng
pagmimina. Sa madaling sabi, nagkutsabahan ang mga kapitalistang Pilipino at
dayuhan para sirain ang kagubatan at kabundukan ng Pilipinas. Tapat naman na
instrumento nila ang estado laluna ang kongreso, mga opisyales ng gobyerno at
armadong hukbo nito para tiyakin na magkamal ng tubo ang naghaharing uri sa
pagkasira ng kalikasan.

Matapos makalbo ang kagubatan at mabutas ang
kabundukan, saka pa naging mga ‘environment advocates’ at ‘green activists’ ang
mga buwayang politiko at gobyerno. At bilang mga ‘tagapgtanggol ng kalikasan’,
ang tinutugis at ikinulong nila ay ang mga mahihirap na kaingero sa kabundukan.

Pandaigdigan ang kalamidad

Kung bagyo lang ang pag-uusapan, ito ay
pandaigdigan.[6]
Ilan sa mga pinakabangis na bagyo ay ang sumusunod:

1. Bagyong Marie noong Setyembre 1954 na
kumitil ng 1,361 buhay sa Hokkaido, Japan.

2. Super-bagyong Vera noong Setyembre 1959 sa
Nagoya City, Japan na pumatay ng 5,098 tao.

3. Bagyong Nina noong Agosto 1975 sa China na
pumaslang ng 100,000 at milyun-milyon ang nawalan ng tirahan.

4. Bagyong Morakot noong Augusto  2009 sa Taiwan na kumitil ng 600 buhay.

Hindi pa kasama dito ang Hurricane Katrina sa
USA noong 2005 na kumitil ng mahigit 2,000 buhay. Ito ang pinakamalaking
pinsala sa Amerika – USD80 bilyon – at naglantad sa pagiging inutil ng
pamaahalaan para iligtas ang taumbayan at bigyan ng suporta ang mga biktima at
nakaligtas.

Sa dami ng mga patay at nasirang ari-arian,
hindi nahuhuli ang Pilipinas. Dagdag pa, mahigpit ang kaugnayan ng mga
kalamidad sa bansa sa mga pangyayari sa daigdig sa pagkasira ng kapaligiran.

Kaya naman bukambibig ng mga ‘environment
activists’ at mga gobyerno ngayon sa buong mundo ang pagbabago ng klima. Ang
pagbabagong ito ang siyang dahilan ng paglala at sunod-sunod na mga ‘natural’ na
kalamidad. Lahat, laluna ang naghahari at mapagsamantang mga uri ay sabay-sabay
ang korus na “kailangan nating iligtas ang mundo!”. Biglang naging
maka-kalikasan ang mga nangunguna sa pagsira ng kapaligiran!

Pandaigdigan ang mga kalamidad dahil pandaigdigan
ang sistemang sumisira sa kalikasan. At dahil ganap ng integrado ang mga bansa,
ang mga sakuna ay may epekto sa iba. Isa sa manipestasyon na pandaigdigan ang
epekto ay ang global warming o climate change na naranasan ng lahat ng mga
bansa.

Kapabayaan ba ng tao o dahil sa sistemang
umiiral?

Kung ang burgesya ang tatanungin ang sagot
nila ay hindi ang sistema ang problema kundi ang kapabayaan ng ordinaryong
mamamayan o kaya ng pagiging ganid ng ilang kapitalista. Bagamat tama na may
antas ng responsibilidad ang mga indibidwal na kapitalista o empresa o
ordinaryong mamamayan pero ang kapitalismo sa kanyang katangian na magkamal ng
maksimum na ganansya ang tunay na responsable. Ang una ay lubhang pinalaki ng
mga gobyerno ng mundo habang pilit na itinatago ang huli. Kahirapan ang puno’t
dulo kung bakit napilitan ang ordinaryong mamamayan na ‘sirain’ ang kalikasan
at manirahan sa delikadong mga lugar. Higit sa lahat, napaka-minimal lang nito
kumpara sa paninirang ginagawa ng mga malalaking pabrika, kapitalista at estado
mismo.

Bilang mga marxista at komunista,
responsibilidad natin na ipaliwanag sa malawak na masang anakpawis na hindi ang
ganitong paksyon ng naghaharing uri o partido nito at kawalan ng ‘pampulitikang
kapasyahan’[7]
na ipatupad ang mga batas o magbuo ng mga polisiya na ‘kumakalinga sa
kalikasan’ ang dahilan ng pagkasira ng kapaligiran kundi ang mismong dinamismo
ng kasalukuyang panlipunang sistema.

Hindi kayang baguhin ng partikular na
empresa, kapitalista o gobyerno ang mga batas ng kapitalismo na siyang puno’t
dulo ng paglala ng mga kalamidad sa mundo. Katunayan, para magpatuloy ang
kanilang negosyo at pag-iral, kailangan nilang sumunod sa mga mapanirang batas
ng sistema.

At lalunang hindi ang mahihirap ang sisihin
sa pagkasira ng mundo!

Ano ang puno’t dulo ng pagkasira ng mundo, ng
lumalakas ng banta na ito ay ‘magugunaw’?

      
Ang dibisyon ng paggawa at, higit pa, ang pangingibabaw
ng pera at kapital sa produksyon, upang mahati ang sangkatauhan dahil sa walang
hanggang kompetisyon;

     
Dahil ang layunin ng produksyon ay hindi para sa gamit
kundi para sa palitan, sa mga kalakal na kailangang maibenta sa anumang paraan,
anuman ang epekto nito sa sangkatauhan at mundo, para magkaroon ng tubo.

Mas bumilis ang pagkasira ng kalikasan ng
ganap ng nasakop ng kapitalismo ang buong mundo at lubusan ng integrado ang mga
pambansang ekonomiya sa kapitalistang pandaigdigang pamilihan, ang yugto ng
imperyalismo. Sa dekadenteng kapitalismo araw-araw ay mas naging kongkreto ang
sinabi ni Marx sa Capital Volume 1, chapter 15, section 10: "Modern
Industry and Agriculture":

"In agriculture as in manufacture,
the transformation of production under the sway of capital, means, at the same
time, the martyrdom of the producer; the instrument of labour becomes the means

of enslaving, exploiting, and impoverishing the labourer; the social
combination and organisation of labour-processes is turned into an organised
mode of crushing out the workman's individual vitality, freedom, and
independence. The dispersion of the rural labourers over larger areas breaks
their power of resistance while concentration increases that of the town
operatives. In modern agriculture, as in the urban industries, the increased
productiveness and quantity of the labour set in motion are bought at the cost
of laying waste and consuming by disease labour-power itself. Moreover, all
progress in capitalistic agriculture is a progress in the art, not only of
robbing the labourer, but of robbing the soil; all progress in increasing
the fertility of the soil for a given time, is a progress towards ruining the
lasting sources of that fertility.
The more a country starts its
development on the foundation of modern industry, like the United States, for
example, the more rapid is this process of destruction. Capitalist production,
therefore, develops technology, and the combining together of various processes
into a social whole, only by sapping the original sources of all wealth - the
soil and the labourer
." (amin ang pagdidiin)

Walang pakialam ang mga kapitalista kung saan
at paano nila kukunin ang mga hilaw na materyales na kailangan sa kanilang
produksyon, makalbo man ang kagubatan o magkabutas-butas man ang kabundukan.
Hindi nila iniisip kung ano ang epekto ng polusyon mula sa kanilang malalaking
pabrika, ang mahalaga sa lahat ay mas mabilis na makagawa ng mga produkto sa
pinakamurang gastos para matalo nila ang kanilang mga karibal sa kompetisyon sa
pamilihan at magkamal ng mas malaking tubo.

“Kailangan ang mahigpit na interbensyon ng
estado”

Ito ang lagi nating naririnig mula sa mga
‘environmentalists’ at mga organisasyong nasa kaliwa ng burgesya. Para sa
kanila ang mga pribadong kapitalista na ganid sa tubo – transnational at
multi-national corporations – ang dahilan ng pagkasira ng ekolohiya.

Pero may kapasidad ba ang gobyerno na tapusin
ang kahibangang ito sa pamamagitan ng mas aktibong interbensyon tulad ng
iniisip ng ibang grupo na kapitalismo ng estado o kaya totalitaryan na gobyerno
ang solusyon? Hindi, dahil ang papel ng estado ay “kontrolin” lamang ang
anarkiya ng produksyon at kompetisyon. Dahil pinagtanggol ng estado ang
pambansang interes, mas lalo lamamg nitong paiigtingin ang kompetisyon.
Salungat sa kahilingan ng mga NGOs o ng kilusang "anti-kapitalista",
ang interbensyon ng estado – na hindi naman talaga nawala sa kabila ng
"neo-liberalismo", at mas lalupang nakita ngayon sa panahon ng
matinding krisis ng ekonomiya – ay walang kapasidad na bigyang solusyon ang
problema ng kapitalistang anarkiya.

“Atrasado ang teknolohiya kaya hindi agad mabantayan
ang pagdating ng mga sakuna”

Ito ang sinasabi ng mga politiko,
‘scientists’ at ‘environmentalists’, kasabay ng paghingi ng dagdag badyet mula
sa mga estado para sa ‘epektibong paghahanda’ laban sa mga kalamidad. Ayon
naman sa mga nasa kaliwa ng burgesya, “kailangan ang re-alokasyon ng badyet”.

Walang masama sa mga kahilingang ito.
Kailangan talaga ang abanteng teknolohiya para mas uunlad pa ang sangkatauhan
at mapangalagaan ang mundo. Ang problema lang ay hinihiling nila ito sa mga
estado na ang tanging papel ay tiyakin na magkamal ng tubo ang uring
kapitalista. Para silang humihiling na “kailangang maging vegetarian ang
tigre”.

Sa kapitalismo napakamahal ng teknolohiya at
ginagamit ito kung may pang-ekonomiyang benepisyo. Sa pangkalahatan, ang
teknolohiya ng kasalukuyang kaayusan ay para makagawa ng mas maraming produkto
sa pinaka-minimum na gastos para sa pandaigdigang kompetisyon.

Sabi ni NDRRMC Executive Director Benito
Ramos “Hindi ito inaasahan ng taumbayan at ng gobyerno mismo, na magkaroon tayo
ng 181 millimeters na ulan. Hindi ito ang daanan ng mga bagyo”. Hindi lang ang
gobyerno ng Pilipinas ang may ganitong klaseng palusot kundi maging ang
abanteng mga bansa na di hamak na merong abanteng teknolohiya:

"The argument that this disaster
was unanticipated is equally nonsense
. For nearly 100 years,
scientists, engineers and politicians have debated how to cope with New
Orleans' vulnerability to hurricanes and flooding. In the mid-1990s, several
rival plans were developed by different groups of scientists and engineers,
which finally led to a 1998 proposal (during the Clinton administration) called
Coast 2050. This plan called for strengthening and reengineering the existing
levees, constructing a system of floodgates, and the digging of new channels
that bring sediment-bearing water to restore the depleted wetland buffer zones
in the delta, and had a price tag of $14 billion dollars to be invested over a
ten year period. It failed to win approval in Washington, on Clinton's watch,
not Bush's.  Last year, the Army Corps
requested $105 million for hurricane and flood programs in New Orleans, but the
government approved only $42 million. 
Yet at the same time, Congress approved $231 million for the
construction of a bridge to a small, uninhabited island in Alaska
."[8] (amin
ang pagdidiin)

Bago magsilbi sa interes ng tao at
kapaligiran ang teknolohiya, kailangan munang wasakin ang kaalukuyang bulok na
kaaysuan ng mundo.

Kailangan ng ibagsak ang kapitalismo

Inutil at walang kapasidad ang mga gobyerno
na iligtas ang planeta at ang sangkatauhan mismo dahil unang-una sila ang
dahilan ng pagkasira ng ekolohiya ng planeta natin. Marami pang mga mas
matinding sakuna na darating sa mundo na tiyak kikitil ng mas marami pang buhay
at sisira ng bilyung-bilyong ari-arian. Ang kinatatakutan ng lahat na global
warming at climate change ay asahan natin na titindi pa sa hinaharap sa ilalim
ng mapagsamantalang sistema.

Tulad ng sabi ni Amadeo Bordiga:[9]

"as capitalism develops then rots on
its feet, it more and more prostitutes techniques which could have a liberating
role to its need for exploitation, domination and imperialist plunder, to the
point where it transmits its own rottenness into them and turns them against
the species. In all areas of daily life, in the ‘peaceful' phases between two
imperialist massacres or in between two operations of repression, capitalism,
ceaselessly spurred on by the search for a better rate of profit, crowds
together, poisons, asphyxiates, mutilates and massacres human individuals
through such prostituted technology...Neither is capitalism innocent of the
so-called ‘natural' catastrophes. Without ignoring the existence of natural
forces beyond human control, marxism shows that many disasters have been
indirectly provoked or aggravated by social causes.... Not only does bourgeois
civilisation directly provoke these catastrophes through its thirst for profit
and the domination of business interests over the administrative machine...it
also shows itself incapable of organising effective protection to the extent
that prevention is not a profitable activity"
.[10] 

Ang tamang solusyon sa nakamamatay at
mapanirang mga sakuna ay palakasin ang makauring pakikibaka ng proletaryado
para ibagsak ang estado at kapitalismo. Kailangang tapusin na ang sistemang
nakabatay sa kalakal, pamilihan, kompetisyon at sahurang pang-aalipin. Hindi
ito makakamit sa paglahok sa burges na eleksyon, pagpasok sa estado bilang mga
‘representante’ at ‘boses’ ng masa o kaya sa panawagang mas palakasin pa ang interbensyon
ng mga estado sa buhay ng lipunan. Makakamit ito sa nagkakaisa at sama-samang
pagkilos ng mas maraming manggagawa at maralita sa mga pakikibaka sa lansangan
bilang paghahanda sa tuluyang pagwasak sa bulok na sistema sa pamamagitan ng pandaigdigang
komunistang rebolusyon
.

Internasyonalismo, Enero 1, 2012


[1] Nitong huling linggo ng Disyembre ay tinamaan din ng matinding
baha ang mga probinsya ng Davao del Note at Bukidnon dahil sa “low pressure”. Daan-daang
pamilya ang apektado at daang libong piso ng ari-arian ang nasira.

[3]
Ginamit pa ang bagyong Sendong ng mga politiko,
laluna ng mga nag-aambisyong tatakbo sa susunod na halalan para magpasikat at
maging popular sa masa. Sumakay din ang mga showbiz personalities at malaking
media institutions bilang ‘maka-kawanggawa’ at magpasikat habang marami sa
kanilang mga manggagawa ay kontraktwal at mababa ang sahod.

[4] ‘Sendong’ disaster foretold 3 years
ago’, by
Kristine L. Alave
Philippine Daily Inquirer
, December 20th, 2011

[5] Ayon mismo sa isang
“environmentalist” NGO na nakabase sa Cagayan de Oro, nagpapatuloy ang
‘illegal’ logging sa mga probinsya ng Lanao del Sur at Bukidnon hanggang
ngayon. Mas masaklap pa, patuloy na binigyan ng permiso ng Department of
Environment and Natural Resources (DENR) ang mga “legal” loggers para kalbuhin
ang kagubatan.

[6]
Sa pagkasira ng kalikasan hindi lang bagyo ang
nanalasa at pumapatay kundi lindol, sunog sa kagubatan, sakit/epidemya at
marami pang iba. Halos sabay-sabay ang mga ito na sumisira ng buhay at
ari-arian. At habang tumitindi ang pananalasa ng mga ito, mas lalupang
nalalapit sa ‘natural’ na pagkagunaw ang mundo.

[7]
Mula noon hanggang ngayon lagi
nating naririnig mula sa kasalukuyang rehimen na ang nagdaang mga rehimen ang
dahilan ng pagkasira ng kalikasan, at ang kasalukuyang pamahalaan ay nagsisikap
na maituwid ang mga pagkakamali ng nakaraan. O kaya labis ang diin sa
responsibilidad ng mga dayuhang kapitalista, na bagamat totoo ay tinatago naman
nito ang parehong kasalanan ng mga Pilipinong kapitalista (pambansang burgesya).
Sinisisi naman ng iba’t-ibang ‘environmentalist’ groups ang mga partikular na
batas, o kawalang kapasyahan na ipatupad ang mga ito. Samakatuwid, ang nasa
likod ng kanilang ‘maka-kalikasan’ ay repormismo – repormahin lamang ang
sistema at huwag itong ibagsak para palitan ng bago.

[8]
"Hurricane Katrina:
Capitalism is responsible for the social disaster", International
Review
n° 123.

[9]
 Bordiga: leader of the left wing of the
Communist Party of Italy, who contributed a great deal to its foundation in
1921 and who was expelled in 1930 after the process of Stalinisation.
Participated actively in the foundation of the Internationalist Communist Party
in 1945.

[10]
(Anonymous) Preface to Drammi
gialli e sinistri dell moderna decadenza sociale
by Amadeo Bordiga, Iskra
editions, pp 6-9. In French in the preface to Espèce humaine et croûte
terestre
, Petite Bibliotehque Payot 1978, pp 7, 9 and 10. An English
version of some of Bordiga's writings on disasters can be found in Murdering
the Dead, Amadeo Bordiga on capitalism and other disasters,
Antagonism
Press 2001.