Welga sa mga planta ng langis at istasyon ng elektrisidad: simula ng pagtutol ng mga manggagawa sa nasyunalismo

Bersyon na maaaring i-printSend by email

Ang serye ng mga di-opisyal na mga welgang
sinindihan ng pakikibaka ng mga manggagawa sa konstruksyon at pagkukumpuni sa
planta ng Lindsey ang isa sa pinaka-importanteng pakikibaka ng manggagawa sa
Britanya sa nagdaang 20 taon.

Libu-libong mga manggagawa sa konstruksyon
sa ibang planta ng langis at istasyon ng elektrisidad ang lumabas sa
kani-kanilang trabaho bilang pakikiisa. Regular na iniorganisa at idinaos ang
mga pulong-masa. Sumama sa mga piket sa iba't-ibang mga istasyon at planta ang
mga manggagawa sa konstruksyon, bakal, daungan na nawalan ng trabaho pati ang
iba pang manggagawa. Hindi nabahala ang mga manggagawa sa ilegal na katangian
ng kanilang pagkilos bilang ekspresyon ng kanilang pakikiisa sa nagwelgang mga
kasamahan, ng kanilang galit sa tumataas na bilang ng walang trabaho at sa
kawalan ng solusyon ng gobyerno dito. Nang sumama sa pakikibaka ang 200 Polish na
manggagawa sa konstruksyon, umabot ito sa kanyang rurok ng direktang kwestyunin
ang nasyunalismo na bumabalot sa kilusan sa umpisa.

Ang pagtanggal ng 300 sub-kontraktwal na
mga manggagawa sa planta ng langis sa Lindsey, ang mungkahing pagkuha ng ibang
sub-kontraktor gamit ang 300 manggagawang Italyano at Portuguese (na mas mura
ang paggawa dahil mas mababa ang kanilang kalagayan), at ang pahayag na walang
manggagawa mula sa Britanya ang gamitin sa kontratang ito ang nagsindi  para sumabog ang diskontento ng mga
manggagawa sa konstruksyon. Sa loob ng ilang taon lumalaki ang paggamit ng
kontrata sa mga manggagawa sa konstruksyon mula sa labas ng bansa, kadalasan sa
mas mababang sahod at kalunos-lunos na kalagayan, na nagbunga ng pagtindi ng
direktang kompetisyon sa pagitan ng mga manggagawa para sa trabaho, na nagtulak
na bumaba ang sahod at kalagayan ng lahat ng manggagawa. Ito, kasama ang serye
ng tanggalan sa industriya ng konstruksyon at sa iba pa dahil sa resesyon, ay
nagbunga ng matinding militansya na makikita sa mga pakikibakang ito.

Sa simula pa lang naharap na ang kilusan
sa pundamental na usapin, hindi lang sa mga welgista ngayon kundi para sa buong
uring manggagawa ngayon at sa hinaharap: posible bang labanan ang kawalan ng
trabaho at iba pang mga atake bilang mga ‘manggagawang British' at laban sa mga
‘manggagawang dayuhan', o kailangan nating tingnan ang mga sarili bilang mga
manggagawa na may komon na interes sa lahat ng iba pang manggagawa, saan man
sila galing? Ito ang matinding pampulitikang usapin at dapat sagutin ng
kilusang ito.

Sa simula ang pakikibaka ay tila dominado
ng nasyunalismo. Mayroong mga larawan sa balita ng mga manggagawang may plakard
na "Trabahong British para sa Manggagawang British" at mas propesyunal na mga
plakard ng unyon na nakasulat ang parehong islogan. Ang mga opisyal ng unyon ay
hayagang nagtatanggol sa islogan; nagsasalita ang media sa pakikibaka laban sa
dayuhang mga manggagawa at naghahanap ng mga manggagawa na may kahalintulad na
opinyon. Ang kilusang ito ng ilegal na mga welga ay maaring matangay ng
nasyunalismo at magbunga ng pagkatalo ng uring manggagawa, ng manggagawa laban
sa manggagawa, ng manggagawang nagtatanggol sa nasyunalismo at nanawagan na
ibigay ang trabaho sa mga manggagawang ‘British' habang mawalan ng trabaho ang
mga manggagawang Italyano at Portuguese. Hihina ang kapasidad ng buong uring
manggagawa sa pakikibaka at lalakas ang kapasidad ng naghaharing uri para
mang-atake at manghati.

Ang ulat ng media (at sinasabi ng ilang
manggagawa) ay madaling paniwalaan na ang kahilingan ng mga manggagawa sa Lindsey
ay "Trabahong British para sa Manggagawang British". Hindi ganyan. Ang mga
kahilingang tinalakay at pinagbotohan sa pulong-masa ay walang ganyang islogan
o galit sa dayuhang manggagawa. Nakakatawang nakaligtaan ito ng media! Nagpakita
ito ng mga ilusyon sa kapasidad ng unyon na hadlangan ang mga kapitalista na
pagsabungin ang mga manggagawa, pero hindi sa lantarang nasyunalismo. Subalit
ang pangkalahatang impresyon na nilikha ng media ay mga welgista laban sa
manggagawang dayuhan.

Mariing bigat ng nasyunalismo

Ang nasyunalismo ay bahagi ng
kapitalistang ideolohiya. Bawat pambansang uring kapitalista ay mabubuhay
lamang sa pakikipagkompetinsya sa kanilang mga karibal sa ekonomiya at militar.
Ang kanilang kultura, media, edukasyon, mga industriya ng libangan at palakasan,
ay laging naghasik ng lason para subukan at itali ang uring manggagawa sa bansa.
Hindi maiwasan ng uring manggagawa na mahawa ng ideolohiyang ito. Pero ang
kahalagahan ng kilusang ito ay nakitaan ng pagkwestyon ng mga manggagawa sa
bigat ng nasyunalismo sa pamamagitan ng paghawak sa usapin ng pakikibaka para
ipagtanggol ang kanilang batayang materyal na interes.

Ang makabayang islogang "Trabahong British
para sa Manggagawang British", ninakaw mula sa British National Party ni Gordon
Brown, ay nagbunga ng pagkabalisa sa hanay ng mga welgista at uri. Pinaliwanag
ng maraming welgista na hindi sila rasista ni taga-suporta ng BNP, na
itinataboy ng mga manggagawa ng tangkain nitong sumawsaw sa pakikibaka.

Maliban sa pagtakwil sa BNP maraming
manggagawa na kinausap sa telebisyon ay halatang nagsisikap mag-isip ano ang
kahulugan ng kanilang pakikibaka. Hindi sila tutol sa dayuhang manggagawa, sila
mismo ay nakapagtrabaho din sa labas ng bansa, pero wala silang trabaho o nais
nilang magkaroon ng trabaho ang kanilang mga anak kaya pakiramdam nila ang
trabaho ay dapat unang mapupunta sa manggagawang ‘British'. Ang naturang
pananaw ay maari pa ring tingnan na ang mga manggagawang ‘British' at ‘dayuhan'
ay walang komon na interes at bilanggo sa nasyunalismo, pero iyon ay malinaw na
senyales na nangyayari ang proseso ng repleksyon.

Sa kabilang banda, ang ibang manggagawa ay
malinaw na idiniin ang komon na interes sa pagitan ng mga manggagawa at nagsabi
na ang nais nilang lahat ay magkaroon ng trabaho. "Tinanggal ako bilang
kargador dalawang linggo na ang nakaraan. Nagtrabaho ako sa Daungan ng Cardiff
at Barry sa loob ng 11 taon at narito ako ngayon sa pag-asa na mayugyog namin
ang gobyerno. Tingin ko dapat magwelga ang buong bansa dahil nawawala na ang
buong industriyang British. Pero wala akong galit sa dayuhang manggagawa. Hindi
ko sila masisisi sa paghahanap kung saan may trabaho
." (Guardian
On-line 20/1/2009). May iilan din ang nagsasabing ang nasyunalismo ang tunay na
panganib. Isang manggagawa na nagtrabaho sa labas ng bansa ang nagsabi, sa
webforum ng mga manggagawa sa konstruksyon, hinggil sa mga kapitalista na
ginagamit ang pambansang pagkahati-hati "Ini-engganyo
ng kapitalistang media ang makabayang mga elemento na balingan kayo, ipakita
na masama ang mga demonstrador. Tapos na ang laro. Ang huling bagay na nais ng
mga kapitalista at gobyerno ay magkaisa ang manggagawang British at manggagawa
mula sa labas ng bansa. Tingin nila patuloy nila tayong maloloko na mag-away
para sa trabaho. Manginginig sila kung hindi tayo mag-away
"; at sa ibang
sulat iniugnay niya ang pakikibaka doon sa France at Greece at sa
pangangailangan para sa internasyunal na ugnayan: "Ang malawakang protesta sa France at Greece ay senyales lamang kung
ano ang mangyayari. Iniisip ba natin na ugnayan ang mga manggagawang iyon at
palakasin ang protesta sa buong Uropa laban sa paghihirap ng manggagawa? Mas
magandang opsyon yan kaysa patuloy na pagsamantalahan ng mga tunay na
makasalanan, mga kapitalista, mapagkanulong liderato ng unyon, at New Labour ang
uring manggagawa
" (Thebearfacts.org). Lumahok din ang mga manggagawa sa
ibang sektor sa porum na ito upang tutulan ang makabayang mga islogan.

Ang talakayan sa hanay ng mga welgista, at
sa loob ng uri sa pangkalahatan, sa usapin ng makabayang mga islogan ay umabot
sa panibagong yugto noong 3 Pebrero ng 200 manggagawa mula sa Poland ay sumama
sa 400 ibang mga manggagawa sa ilegal na welga bilang suporta sa mga manggagawa
sa Lindsey, sa istasyon ng elektrisidad sa Langage sa lugar ng konstruksyon sa Plymouth.
Ginawa ng media ang lahat para itago ang internasyunal na pakikiisa: ang lokal BBC
TV ay walang binanggit at sa pambansang saklaw halos hindi ito nabanggit.

Partikular na mahalaga ang pakikiisa ng mga
manggagawang Polish dahil noong nakaraang taon lumahok din sila sa parehong
pakikibaka. 18 manggagawa ang tinanggal at ang ibang mga manggagawa ay lumabas
sa trabaho para makiisa, kabilang ang mga manggagawang Polish. Tinangka ng
unyon na gawin itong pakikibaka laban sa dayuhang paggawa, pero pinawalang
saysay ito sa presensya ng mga manggagawang Polish.

Ginawa ng mga manggagawa sa Langage ang
panibagong pakikibaka na may inisyal na kamulatan paanong ginamit ng mga unyon
ang nasyunalismo para subukang hatiin ang mga manggagawa. Isang araw matapos
silang magwelga isang plakard ang lumitaw sa pulong-masa na nagsasabing "Istasyon ng Elekrisidad sa Langage - Mangagawang
Polish Lumahok sa Welga: Pakikiisa
", na maaring nagpaliwanag na isa o
maraming manggagawang Polish ay nagbyahe ng 7 oras para makarating doon, o
isang manggagawa sa Lindsey ay gustong bigyang diin ang kanilang ginawa.

Lumitaw din ang isang plakard sa piket ng Lindsey
na nanawagan sa mga manggagawang Italyano na lumahok sa welga - nakasulat ito
sa English at Italyano - at iniulat na ilang mga manggagawa ang nagdala ng mga
poster na nagsasabing "Manggagawa sa
daigdig magkaisa!
" (Guardian 5/2/9). Sa
madaling sabi nakikita natin sa simula ang mulat na pagsisikap ng ilang
manggagawa na ihapag ang tunay na proletaryong internasyunalismo, hakbang na
tutungo sa mas maraming repleksyon at diskusyon sa loob ng uri.

Lahat ng ito ay nagpahayag ng usapin ng
pakikibaka sa panibagong antas, na direktang naghamon sa kampanya bilang isang
makabayang reaksyon. Ang halimbawa ng manggagawang Polish ay pahiwatig ng
pag-asa ng libu-libong ibang manggagawa mula sa labas ng bansa na sumama sa
pakikibaka ng pinakamalaking mga konstruksyon sa Britanya, tulad ng
konstruksyon sa Olympic sa Silangang London. Nariyan din ang peligro na hindi
na maitago ng media ang internasyunalistang mga islogan. Maaring wasakin nito
ang nasyunalistang harang na sinikap itayo ng burgesya sa pagitan ng nakibakang
manggagawa at sa buong uri. Hindi nakapagtataka na madaling naresolba ang
pakikibaka. Sa nagdaang 24 oras ang mga unyon, kapitalista at gobyerno ay
nagsasabing aabot sa ilang araw kundiman linggo para maresolba ang welga, para
maayos ang pangako na dagdag na 102 trabaho para sa manggagawang "British". Ito
ay kasunduan kung saan karamihan sa mga welgista ay masaya dahil hindi ito
nagkahulugan na mawalan ng trabaho ang mga manggagawang Italyano at Portuguese,
pero tulad ng sinabi ng isang welgista, "bakit
tayo makibaka para makakuha ng trabaho?
"

Sa loob ng isang linggo nakita natin ang pinakamalawak
na ilegal na mga welga sa loob ng ilang dekada, mga manggagawang nagsagawa ng
mga pulong-masa at naglunsad ng ilegal na pagkilos ng pakikiisa na walang
anumang pag-aalangan. Isang pakikibaka na maaring malunod sa nasyunalismo pero
nagsimulang kwestyunin ang lason nito. Hindi ibig sabihin na nawala na ang
panganib ng nasyunalismo: ito ay permanenteng panganib, subalit ang kilusang
ito ay nagbibigay ng mga aral para sa mga pakikibaka sa hinaharap. Ang paglitaw
ng mga plakard na nagsasabing "Manggagawa
sa daigdig magkaisa
" sa diumano isang makabayang piket ay nagbigay lamang ng
ligalig sa naghaharing uri kung ano ang mangyayari sa hinaharap.  

Phil 7/2/9

Site information: